ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Παιχνίδια του χρόνου

Την Κυριακή των εκλογών, η Νέλα, μόνιμος κάτοικος στο χωριό εδώ και έξι
χρόνια, δουλεύει, δεν ψηφίζει. Εγώ η περαστική ψηφίζω. Εκείνη είναι από την
Αλβανία. Καθαρίζει το σπίτι, κι έχει τα παιδιά της μαζί. Έρχονται στον κήπο,
μαζεύουμε τα πρώτα μανταρίνια, πράσινα ακόμα αλλά κιόλας γλυκά, τα τελευταία
τσαμπιά σταφυλιών, γεμάτα αφυδατωμένες ρώγες. Βρίσκουμε ρόδια στη ροδιά,
ώριμα, κατακόκκινα. Ύστερα καρύδια, το δυσκολότερο. Έχουν πέσει κάτω ένα σωρό,
στο δέντρο είναι στα πιο μακρινά κλαδιά. Τα πιτσιρίκια σκαρφαλώνουν, τα
τινάζουν, η πιο μικρή μένει μαζί μου να τα πιάνει από κάτω, κάνουμε
διαγωνισμό, ποιος θα βρει περισσότερα, σκύβουμε, ψάχνουμε, τρέχουμε, γελάμε.
Γεμίζουμε ένα καλάθι, τα σπάμε ένα – ένα με δυο πέτρες, βάζοντας στοιχήματα
για το ποιο είναι καλό και ποιο τζούφιο. Τα παιδιά νικάνε. Τρώμε φρούτα του
σκασμού, παίρνουμε και σπίτι. Πλένω τα χώματα από τα χέρια μου και
αναρωτιέμαι, πόσα χρόνια είχα να μοιραστώ με παιδιά τις χαρές του κήπου; Να δω
παιδιά να ενδιαφέρονται να τα ξετρυπώσουν από κει που κρύβονται, να μας
ξεφύγουν και να γίνουν λίπασμα για τον σπόρο τους; Τα δικά μας παιδιά το
καλοκαίρι διασκεδάζουν στη θάλασσα, όμως το χώμα και τα δέντρα τα βαριούνται.
Κάθονται στην τηλεόραση, στο λάπτοπ, στα κινητά, άντε και σε κανένα
επιτραπέζιο. Ετούτα εδώ δεν έχουν τέτοια, οι εργάτες γονείς δεν αγόρασαν, κι
έτσι βρεθήκανε να παίζουν στον κήπο μαζί μου παιχνίδια της δικής μου εποχής.
Μέσα από τη στέρησή τους συναντήθηκαν οι γενιές, έγινα ξανά παιδί μαζί τους.
Ίσως ξεχάστηκαν και χάρηκαν κι αυτά, χωρίς να έχουν το μυαλό συνέχεια στα
κινητά και τα γκάτζετ των μικρών Αθηναίων που είχαν μείνει στα δωμάτια.