«Είναι κυνισμός να πιστεύεις στην τύχη»

«Ο χειρότερος κυνισμός είναι να πιστεύεις στην τύχη», λέει η Τζόις Κάρολ Όουτς. Η ίδια, αν μετρήσει κανείς τι έχει γράψει, είναι φανερό ότι πιστεύει μόνο στην πολλή δουλειά…

«Άρχισα να γράφω πριν να μάθω να γράφω», λέει η Τζόις Κάρολ Όουτς. «Ήδη πολύ
μικρή προσπαθούσα να μιμηθώ τους μεγαλύτερους που ήξεραν να γράφουν». Ίσως
κάπως έτσι εξηγείται ο αριθμός των έργων της. Η Τζόις Κάρολ Όουτς είναι η
προσωποποίηση της ταχύτητας. Αν αφαιρέσει κανείς τη δεκαετία του ’60, που
άρχισε διστακτικά να δημοσιεύει (το πρώτο της βιβλίο το κυκλοφόρησε σε ηλικία
28 ετών), στην υπόλοιπη ζωή της κυκλοφορεί τα βιβλία σαν να τρώει στραγάλια.
Μέχρι σήμερα, στα 68 της χρόνια, έχει γράψει 46 μυθιστορήματα, 44 συλλογές
(διηγήματα, ποίηση, θεατρικά), 12 δοκίμια, ενώ κυκλοφορούν και πάρα πολλές
ανθολογίες κειμένων της. Το 2006 είναι η χρονιά που πέρασε τα εκατό αυτοτελή
βιβλία. Μέσα στη χρονιά κυκλοφόρησε δύο ακόμη μυθιστορήματα, μία νέα συλλογή
διηγημάτων, καθώς και μία επιλογή διηγημάτων της από το 1966 μέχρι το 2006! Το
2005 είχε κυκλοφορήσει δύο ακόμη μυθιστορήματα, το 2004 ένα και το 2003 τρία
μυθιστορήματα! Οι ελληνικοί οίκοι δυσκολεύονται να την παρακολουθήσουν, αν
σκεφτεί κανείς ότι από τους «Καταρράκτες» του 2004 που μόλις κυκλοφόρησαν
(Μεταίχμιο), έχουν ήδη μεσολαβήσει τέσσερα μυθιστορήματα…

Αλλά δεν είναι μόνο η συγγραφέας της ποσότητας. Το όνομά της δίνεται σταθερά
στη λίστα υποψηφίων για Νόμπελ, χωρίς να έχει καταφέρει να κατακτήσει ένα. Ενώ
έχει ήδη πάρει Κρατικό Βραβείο των ΗΠΑ και πολλά ακόμη βραβεία. «Μ’ αρέσουν οι
προσωπικές ιστορίες», λέει. «Και είμαι γοητευμένη από τις γενιές των γονιών
και των παππούδων μου. Μου φαίνεται ότι είχαν μια προσαρμοστικότητα και μια
ολοκλήρωση που είναι λειψή στη γενιά μου». Η Τζόις Κάρολ Όουτς, που άρχισε να
διαβάζει Φόκνερ στα 15 και Χέμινγουεϊ («τον αντίποδα του Φόκνερ») αμέσως μετά,
κυκλοφόρησε πρόσφατα το «Black Girl, White Girl», ένα μυθιστόρημα για τον
ρατσισμό και τα πολιτικά δικαιώματα στην Αμερική τής περιόδου μετά το Βιετνάμ.
Το 1975 συγκατοικούν δύο φοιτήτριες, μία λευκή και μία μαύρη, στο ίδιο
δωμάτιο. Η μαύρη δέχεται ρατσιστικές επιθέσεις και η λευκή προσπαθεί να
κατανοήσει το πώς συμβαίνει κάτι τέτοιο στο πλαίσιο ενός «φωτισμένου»
ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και να προστατεύσει με κάθε τίμημα τη συγκάτοικό
της, που όμως βρίσκει τον θάνατο – έναν θάνατο μυστηριώδη και βίαιο. Το άλλο
μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε το 2006, λέγεται «After the Wreck, Ι Picked Myself
Up, Spread My Wings, and Flew Away» και μιλάει για μια γυναίκα που έζησε μια
φοβερή προσωπική καταστροφή. Είναι ένα μυθιστόρημα για τη μνήμη. Και για τον
πόλεμο εναντίον της, από μια γυναίκα που θέλει να ξαναβρεί τον εαυτό της.