Ιράν δεν είναι μόνο το πρόσωπο των μουλάδων

Η μεγαλύτερη αξία του αφιερώματος της Νέας Εστίας για το Ιράν είναι η –
επιτυχής – προσπάθειά της να μας πείσει να πάψουμε, επιτέλους, να μιλάμε με
στερεότυπα για έθνη, για λαούς, για πολιτισμούς. Μπορεί να ονομάζεται «κράτος
των μουλάδων» αυτό που αριθμεί τριάντα χιλιάδες μη κυβερνητικές οργανώσεις; Με
μία άλλη ανάγνωση το αφιέρωμα διδάσκει:

Κανένας αριθμός βομβών του Μπους δεν θα βοηθήσει στην εδραίωση δημοκρατικών
καθεστώτων. Μόνο η στήριξη πολιτών και θεσμών που μάχονται τον θρησκευτικό
φανατισμό, τη μισαλλοδοξία και τον πολυπρόσωπο ρατσισμό βγάζει σε ξέφωτο. Το
τεύχος ξεκινάει με κείμενο (απόσπασμα) της «Τυφλής γλαύκας» του διασημότερου
σύγχρονου Ιρανού συγγραφέα Σαντέγκ Χενταγιάτ (γεν. Τεχεράνη 1903 και
αυτοκτόνησε στο Παρίσι το 1951). Ο δεύτερος πυλώνας του αφιερώματος, ο
ιρανικός κινηματογράφος και φυσικά παλαιότερη συνέντευξη με τον διάσημο Ιρανό
σκηνοθέτη Αμπάς Κιαροστάμι, ο οποίος θα πει κάτι που ισχύει για όλες τις
θρησκείες (μήπως και για την πολιτική;): «Η θρησκεία μας είναι δύο ταχυτήτων:
μία όπισθεν, στην οποία δεν υπάρχει αναζήτηση, και μια άλλη, πιο εξελιγμένη,
στην οποία η αναζήτηση υπάρχει». Στο θρησκευτικό πεδίο υπάρχουν διαφωτιστικά
κείμενα για τον σιιτισμό, ενώ στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής είναι
εξαιρετικά ενδιαφέρον το κείμενο της Μαρίνας Μαροπούλου «Ο δημόσιος χώρος στο
Ιράν της δεκαετίας του ’90». Και για το επίκαιρο θέμα της απόκτησης ή μη
πυρηνικών όπλων από το Ιράν, ο Σταύρος Ζουμπουλάκης στην ανάλυσή του
επισημαίνει πως το Ιράν δεν θα είχε βάλει πυρηνικούς στόχους, αν δεν είχε
δαιμονοποιηθεί από τις ΗΠΑ και αν του είχε αναγνωριστεί ο ρόλος του στην
περιοχή.

Μουσεία πόλεων. Άκρως ενδιαφέρον το πολυσέλιδο αφιερωματικό τεύχος του
περιοδικού «εν Βόλω» για το σχεδιαζόμενο Μουσείο της πόλης του Βόλου,
αλλά και γενικότερα για τα μουσεία πόλεων (επιμέλεια Αίγλη Δημόγλου). «Τα
μουσεία πόλεων», θα σημειώσει ο γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής για τα
Μουσεία Πόλεων Jan Jones, «σε όλη την Ευρώπη παραδοσιακά αποτελούν τους
θεματοφύλακες των πολιτιστικών θησαυρών των πόλεων (…) Εκτός ελάχιστων
σπουδαίων εξαιρέσεων, τα μουσεία που αφορούν αποκλειστικά μια μεγάλη πόλη, την
ιστορία, εξέλιξη και κοινωνική της ζωή, μάλλον σπανίζουν». Θα αποτελέσει ο
Βόλος «σπουδαία εξαίρεση» με το Μουσείο του που σχεδιάζεται σε καπναποθήκη στα
Παλιά; Πολλοί ειδικοί επιστήμονες, εκπρόσωποι φορέων και απλοί, ευαίσθητοι
πολίτες συμμετέχουν στον προβληματισμό, προτείνουν λύσεις, διατυπώνουν
ερωτηματικά, οραματίζονται. Από την προκαταρκτική μουσειολογική πρόταση
(Δημόγλου, Β. Κολώνας, Αλ. Τσολάκης) διακρίνεται ένας βασικός στόχος: «Η
δημιουργία, σε ένα ιστορικό κτήριο της πόλης, ενός σύγχρονου ανοιχτού
πολυχώρου, ο οποίος θα λειτουργεί όχι ως τοπικό μουσείο, αλλά ως μουσείο, το
οποίο θα παραπέμπει στις ιδιομορφίες της συγκρότησης της ελληνικής πόλης
μεσαίου μεγέθους κατά τον 19ο και 20ό αιώνα».