ΜΑΤΙΕΣ Επιτέλους…

Επιτέλους, φτάνουμε στο τέρμα. Αύριο, εκλογές. Που, όσο να ‘ναι, απασχόλησαν
πάρα πολύ κόσμο. Αλλά δεν είχαν τη βαβούρα άλλων εποχών. Και είναι ευνόητο.
Ένα σωρό τα προβλήματά μας: απεργίες, ακρίβεια, ανεργία, αποπνικτική
ατμόσφαιρα, μικρές ελπίδες για το γύρισμα της ρόδας προς τα εμπρός.

Κάποτε, και οι δημοτικές εκλογές ταρακουνούσαν την πόλη. Θυμάμαι τον Κατσώτα,
τον Τσουκαλά, τον Παπαθεοδώρου, τον Πλυτά, τη Μελίνα, τον Τρίτση, τον
Θεοδωράκη. Άλλες εποχές… Οι άνθρωποι κουράστηκαν πια, απογοητεύθηκαν,
αντιλήφθηκαν ότι πολλά από τα όνειρά τους κάηκαν, μαζεύτηκαν στις καρδιές
τους, σκούρυναν. Πάντως, τώρα, δεν μας ξεκουφαίνουν τα μεγάφωνα, δεν
ρυπαίνονται οι δρόμοι από το χαρτομάνι, δεν μας γίνονται φόρτωμα, όσο άλλοτε,
οι υποψήφιοι.

Προσωπικά, την έβγαλα «λούφα και παραλλαγή». Δεν πήγα πουθενά. Γιατί να πάω σε
κάποια εγκαίνια, σε κάποια συγκέντρωση, σε κάποια ομιλία; Για μπούγιο; Ή για
ν’ ακούσω τα ίδια και τα ίδια, με διάφορες παραλλαγές, για τούτη την υπέροχη
γωνιά του κόσμου, που θα έπρεπε να είναι η πρωτεύουσα των πρωτευουσών και την
κάναμε σαν τα μούτρα μας;

Έλεγε ο Τσαρούχης, τους ωραίους εκείνους καιρούς μιας άλλης νεότητας, ότι
«μερικοί νομίζουν ότι είμαι σαν τα μούτρα τους. Και θέλουν να με κάνουν σαν τα
μούτρα τους. Δεν γίνεται, όμως…». Άδικο είχε; Για ποια ζητήματα συζητάει
σήμερα η Ελλάδα; Για τους τσακωμούς των τηλεστάρ, για τα γκομενιλίκια του άλφα
ηθοποιού με τη βήτα τραγουδίστρια, για τα τηλεπαιχνίδια και τις μεταγραφές στη
μικρή οθόνη. Τα πάντα έχουν υποβαθμισθεί. Και θα υποβαθμίζονται συνεχώς, αφού
εμείς οι ίδιοι, μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες γουστάρουμε να ζούμε, αυτές τις
συνθήκες διαρκώς αναπαράγουμε.

«Λούφα και παραλλαγή», λοιπόν. Μόνο σε μια «συγκέντρωση» πήγα. Στου γιατρού
μου. Του Θύμιου του Λιβάνη. Όλες τις άλλες μέρες, σπίτι, καφενείο, κάνα ποτήρι
κρασί στης Μίνας και αβέρτα τηλεόραση, για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Κι έχει
ωραία ματς αυτό τον καιρό. Για ματς στην Ευρώπη μιλάω, βέβαια. Γιατί τα δικά
μας, ο Θεός να τα κάνει ποδοσφαιρικά ματς με ενδιαφέρον.

Επιτέλους, φτάνουμε στο τέρμα. Κλείνει η παρένθεση. Που, όσο να ‘ναι, άφησε
εκκρεμότητες, έριξε πολλές δουλειές πίσω, έθεσε κάποια όρια, που, λογικά,
ουδέποτε πρέπει να τίθενται, γιατί η ζωή προχωράει και πρέπει να προχωράει,
αδιαφορώντας για τις διάφορες παρενθέσεις που ανοίγονται μπροστά της. Αλλ’
αυτή είναι μια άλλη συζήτηση …