[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Αυτό ήταν! Μία και σήμερα έμεινε, κι αύριο πρωί πρωί με την αυγή όλοι στα
εκλογικά κέντρα να ψηφίσουμε αυτούς που έχουμε επιλέξει – γιατί τους έχουμε
επιλέξει, έτσι δεν είναι; Άλλωστε η προεκλογική περίοδος ήταν η πιο… βουβή
των τελευταίων δεκαετιών, και αν δεν υπήρχαν και οι τηλεοράσεις να κάνουν σόου
κάθε βράδυ με τους υποψηφίους – ή τέλος πάντων με ορισμένους υποψηφίους –
ενδεχομένως να μην το παίρναμε και χαμπάρι ότι έχουμε δημοτικές και
νομαρχιακές εκλογές και πως «η ψήφος μας έχει αξία». Εγώ για να είμαι
ειλικρινής, αυτό το «η ψήφος σου έχει αξία», το θυμόμουν ως σύνθημα του
Λαλιώτη. Πώς έγινε και το χρησιμοποίησε και το υπουργείο Εσωτερικών για να
κινητοποιήσει τους ψηφοφόρους και να μειώσει την αποχή, αυτό είναι ένα
μυστήριο, το οποίο λογικά πρέπει να αποδώσουμε στη γενική σύγχυση που
επικρατεί σ’ αυτή την κυβέρνηση…

Χωρίς… γαλότσες

«Η ψήφος σου έχει αξία», αλλά η μνήμη σου έχει μεγαλύτερη. Για να θυμούνται
λοιπόν οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι, σκέφτηκα ότι πρέπει να
κάνω ειδική αναφορά στην επίσκεψη Καραμανλή στο υπό κατασκευήν Νέο Μουσείο
Ακροπόλεως. Ο αρχηγός λοιπόν επισκέφθηκε το Μουσείο φορώντας κοστούμι και
γραβάτα και όχι… γαλότσες. Κακώς κατά τη γνώμη μου, γιατί γι’ αυτό το
Μουσείο έχει ριχτεί, κι από τον ίδιο, και από τους δικούς του, τόση λάσπη την
περίοδο που ήταν στην αντιπολίτευση, που απορώ με το θάρρος του να το
επισκεφθεί χωρίς ένα απαραίτητο αξεσουάρ όπως είναι οι… γαλότσες! Κι απορώ
επίσης γιατί δεν κάλεσε μαζί του, κατά την επίσκεψη αυτή, τον πρώην υφυπουργό
του Τατούλη, ο οποίος είχε πλακώσει τις μηνύσεις κατά του υπουργείου, των
αρχαιολόγων, και στην τελική όποιου ανέφερε έστω τον όρο «Νέο Μουσείο
Ακροπόλεως». Θα είχε τόσο ενδιαφέροντα πράγματα να του πει για το είδος της…
εποικοδομητικής αντιπολίτευσης που ασκούσε το κόμμα τότε, την περίοδο της
διακυβέρνησης Κ. Σημίτη…

Έπειτα από πέντε μήνες

Η μνήμη σου έχει αξία, και η δική μου επίσης, και συνεχώς με τραβάει από το
μανίκι. Αδύνατον να ησυχάσω. Διάβασα προχθές ότι η Εισαγγελία Αθηνών διέταξε,
λέει, έρευνα για τις συνθήκες εξαγοράς της αλυσίδας Γερμανός από την CosmOTE.
Μπράβο, είπα, κάτι είναι κι αυτό. Μπορεί ο αρμόδιος εισαγγελέας να καθυστέρησε
πέντε-έξι μήνες, μέχρι να διατάξει την έρευνα, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Αλλά
μετά έπεσα σε… κατάθλιψη. Αν είναι να περνάνε πέντε-έξι μήνες για να
ασχοληθεί κάποιος εισαγγελέας μ’ αυτά τα τέρατα και σημεία που γίνονται επί
κυβερνήσεως Ν.Δ., μου φαίνεται πως δεν θα μας φτάσει μια ζωή να δούμε να
προσάγονται στο δικαστήριο κουμπάροι και παρακούμπαροι, Πανάγοι και…
αδάμαντες, για όσα έπραξαν εις βάρος των συμφερόντων του ελληνικού λαού.

Ο κυρ εισαγγελέας

Ενώ επί ΠΑΣΟΚ, ε; Υπερηχητική… ταχύτητα είχε αναπτύξει η Εισαγγελία. Δεν
προλάβαινε να τυπωθεί αντιπολιτευόμενη εφημερίδα με… μονόστηλο επί
υποτιθέμενου (ή πραγματικού) σκανδάλου, και λάβρος ο κυρ εισαγγελέας
Παπαγγελόπουλος να την ασκήσει τη δίωξη επί δικαίους και αδίκους, με
κατηγορίες που διαλαμβάνονται στον μισό Ποινικό Κώδικα και βάλε. Εγώ πάντως σε
μια συζήτηση που κατά τύχη παρακολούθησα, με βασικό αντικείμενο «τι έγινε ρε
παιδιά ο Παπαγγελόπουλος;», άκουσα την πιο πειστική εξήγηση: ότι εξ αιτίας της
υπερδραστηριότητας που είχε επιδείξει το προηγούμενο διάστημα, επί ΠΑΣΟΚ, στη
διετία της Ν.Δ. που μας πέρασε χαμήλωσε ρυθμούς. Λογικό. Η πολλή δουλειά τρώει
τον αφέντη λένε στο χωριό μου, και προφανώς και στο χωριό του
Παπαγγελόπουλου…

Στου κουφού την πόρτα

Στο χωριό του Καραμανλή πάλι (είναι από χωριό ο Καραμανλής; Τέλος πάντων, από
το χωριό του πατέρα του), δεν ξέρω τι παροιμίες έχουν για να περιγράψουν
τέτοιες καταστάσεις. Υποθέτω θα λένε, και εκεί, τα γνωστά «στου κουφού την
πόρτα, όσο θέλεις βρόντα» κ.λπ. Το λέω, γιατί εδώ, ειδικά στην υπόθεση της
Αγροτικής Τάπεζας, δεν μιλάμε για απλή χοντροπετσιά, μιλάμε για κανονικό
παχυδερμισμό. Εντάξει να το καταλάβω ότι ο Μηλιάκος είναι (ένας ακόμη)
κουμπάρος. Εντάξει, επίσης να καταλάβω ότι αυτή η στάση που τηρεί απέναντί
του, ενδεχομένως να υποκρύπτει και τίποτε άλλα θέματα τα οποία δεν είναι σε
γνώση μας.

Αλλά δεν μπορεί να τον διατηρεί στη θέση του έπειτα από μια τόσο σκαστή
υπόθεση, όπως αυτή του τζόγου των κεφαλαίων της Αγροτικής στο εξωτερικό. Εδώ
δεν μιλάμε για τις πιστωτικές κάρτες της τράπεζας με τις οποίες ο κουμπάρος
ψώνιζε πράγματα για το σπίτι. Εδώ μιλάμε για τα λεφτά της τράπεζας, πρόεδρε…

Πονεμένη ιστορία

Επίσης μια και μιλάμε για λεφτά του ελληνικού κράτους, και κατ’ επέκταση δικά
μας λεφτά, ενημερώνω πάντα ενδιαφερόμενο ότι η ιστορία της εξαγοράς του
Γερμανού από την CosmOTE είναι μια πολύ πονεμένη ιστορία για την οποία θα
κλάψουν πολλές και διάφορες μανούλες, λίαν συντόμως. Για παράδειγμα, μου λένε
ότι το κόστος της εξαγοράς που ανακοινώθηκε, και που ήταν 350 εκατ. ευρώ, ήταν
ένα ωραίο παραμύθι για μικρά παιδιά, και πως το ακριβές κόστος της εξαγοράς
ενδέχεται να ανέλθει – κρατηθείτε παρακαλώ – στο 1,6 δισ. ευρώ!! Τι λέτε ωρέ
παλικάρια; Πώς έγινε αυτό το θαύμα επί κυβερνήσεως του άτεγκτου, και με
«μηδενική ανοχή» στη διαφθορά, Κώστα Καραμανλή; Πώς του διέφυγε του προέδρου η
ιστορία αυτή;

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

«Δεν μασάει», αλλά τα σχολεία είναι κλειστά

Μ’ αρέσουν οι δάσκαλοι, μ’ αρέσει ο αγώνας τους δηλαδή. Μ’ αρέσει που παλεύουν
με νύχια και με δόντια για την αξιοπρέπειά τους – είναι το μόνο που δεν μπορεί
κανείς να τους το αφαιρέσει, πολύ περισσότερο να τους το εξαγοράσει με
ταξίματα και υποσχέσεις. Μ’ αρέσει που ο αγώνας τους έχει χρώμα, έχει ήχους,
έχει μουσικές και φαντασία. Είναι μαχητικοί, έχουν χιούμορ, διάθεση να
παλέψουν, και κυρίως δεν κάνουν με τίποτε πίσω. Κι εδώ βρίσκεται το λάθος της
κυβέρνησης συνολικά, και του Καραμανλή προσωπικά. Ότι δεν έχουν καταλάβει πως
με όσα κάνουν, και με τις ανοησίες που κατά καιρούς σερβίρουν οι κυβερνητικοί
εκπρόσωποι για τους δάσκαλους περί κρυφών «υποκινητών», δημιουργούνται
συνθήκες γέννησης ενός πραγματικού λαϊκού κινήματος, το οποίο αν τελικώς
αναπτυχθεί, δύσκολα θα καταφέρουν να του βάλουν χέρι. Κατά τα λοιπά, ας
αφήσουν κατά μέρος τους εγωισμούς, και η Μαριέττα ειδικά εκείνα τα «δεν
μασάω». Διότι «δεν μασάει», «δεν μασάει», αλλά τα σχολεία είναι κλειστά, κι
έτσι όπως πάει το πράγμα, θα είναι κλειστά για πολύ ακόμη…