Η πικρή αλήθεια για την Αγγλία

Τρεις μήνες έχουν περάσει από τότε που η Αγγλία δήλωσε χρεοκοπία στο Παγκόσμιο
Κύπελλο, αλλά ξαφνικά μοιάζει σαν να πέρασε μόλις μια στιγμή. Ασθενική η
Αγγλία στη λευκή ισοπαλία με τη FYROM ανέδειξε ξανά τα χρόνια προβλήματά της.

Αφού κυριάρχησε μία εβδομάδα η συζήτηση για τη νέα τακτική και τη νέα ζωή,
ακολούθησε η σκληρή κριτική. Η μεγαλύτερη απογοήτευση αναμφιβόλως ήταν οι
ενδείξεις πως υπό τον νέο προπονητή Στιβ ΜακΛάρεν η Αγγλία ανέβηκε σε νέο
επίπεδο ελευθερίας και αρχής. Αυτή η αισιοδοξία που στηρίχτηκε στα τρία
παιχνίδια εναντίον μίας θλιβερής Ελλάδας, μίας αδιάφορης Ανδόρας και της FYROM
που είναι 51η στην κατάταξη της FIFA, αποδείχτηκε πρόωρη αν όχι άτοπη.

Η πικρή αλήθεια ήταν ακλόνητη το Σάββατο στο Ολντ Τράφορντ. Αν είχες ζήσει
τους τρεις τελευταίους μήνες στον Άρη, αν δεν γνώριζες τι είχε συμβεί στο
τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο και την αντικατάσταση του Σβεν Γκόραν Έρικσον από
τον Στιβ ΜακΛάρεν, που ήταν για πολλά χρόνια κατ’ επίφαση βοηθός του και δεν
γνώριζες τη συσσωρευμένη κριτική, δεν θα πίστευες πως κάτι έχει αλλάξει. Δεν
αποτελεί σαρκασμό. Είναι μία πραγματικότητα που δεν μπορεί σε καμία περίπτωση
να δραπετεύσει και προκαλεί την απελπισία.

Αυτό δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τη διάθεση των παικτών του ΜακΛάρεν. Δεν
έχει σχέση αν παίζουν 3-5-2, 4-4-2, 4-5-1 ή σε ποια θέση παίζει ο Στίβεν
Τζέραρντ ή πόσες φορές ο Στιβ ΜακΛάρεν θα χτυπήσει στην πλάτη τον Γουέιν Ρούνι
και θα του πει να χαλαρώσει.

Το πρόβλημα είναι η πλήρης αποτυχία της Αγγλίας να δώσει την εικόνα μιας
ομάδας. Κι εδώ η σύγκριση με τον Σβεν Γκόραν Έρικσον είναι αναπόφευκτη.

Ίσως πρέπει να εξετάσουμε την πιθανότητα πως συζητάμε για κάτι βαθύ στην
κουλτούρα του αγγλικού ποδοσφαίρου, μία ακλόνητη κληρονομιά χρόνων όπου τα
σχολιαρόπαιδα ποδοσφαιριστές γίνονται μίνι επαγγελματίες που είναι
υποχρεωμένοι να φέρνουν αποτελέσματα για τον προπονητή τους όταν θα έπρεπε να
είναι πιο χαλαροί για να μπορούν να συνεργάζονται με τους συμπαίκτες τους και
να δίνουν ρυθμό στο παιχνίδι.