ΜΑΤΙΕΣ Η Εθνική…

Παλιά μου τέχνη κόσκινο… Τούτες τις μέρες, που οι διεθνείς ποδοσφαιρικοί
αγώνες διαδέχονται ο ένας τον άλλο, ξαναγίνομαι 20 χρόνων και τρέχω στα γήπεδα
ως «διαπιστευμένος αθλητικός συντάκτης της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ”». Για να δω, ν’
ακούσω, να περιγράψω, να κριτικάρω και να ‘ρθω σε σύγκρουση, όπως συμβαίνει
πάντα, με κείνους που καμώνονται – Ομοσπονδίες κ.λπ. – πως «όλα πάνε καλά»…
Τ’ ακούς, αγαπητέ μου Γιάννη Διακογιάννη;

Τη θυμόσαστε την – επιτυχημένη – διαφήμιση; «Έχει αγώνα σήμερα». Πράγματι,
έχει αγώνα σήμερα. Η Εθνική, στο Καραϊσκάκη. Για να προχωρήσει στους
προκριματικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, που το κατέκτησε – «σήκωσέ το, το
γ…» – το 2004. Αντίπαλος, μια πολύ ισχυρή ομάδα. Η Εθνική της Νορβηγίας. Που
διακρίνεται για το δυνατό κυρίως παιχνίδι της και την άριστη φυσική κατάσταση
των παικτών της.

Κι εμείς; Κατά περίεργο τρόπο, ο Γερμανός προπονητής Ότο Ρεχάγκελ μοιάζει να
μην καταλαβαίνει ότι οι εποχές περνάνε, οι παίκτες μας μεγαλώνουν,
ντεφορμαρίζονται, οι αντίπαλοι προχωρούν σε συνεχείς ανανεώσεις, τα
πρωταθλήματά τους είναι σκληρά και αξιόπιστα, ο «παραγοντισμός» εκεί δεν
περνάει. Κέρδισε το «ευρωπαϊκό» και έκτοτε καθεύδει.

Του χρωστάμε πολλά, χωρίς αμφιβολία. Του χρωστάμε και το ότι μας φέρθηκε
«μπεσαλίδικα»: όταν μετά τον θρίαμβο του 2004 τον πίεζε ο Μπεκενμπάουερ, με
πολλά χρήματα, να αναλάβει την Εθνική Γερμανίας, αυτός αρνήθηκε – «θεωρώ ότι
πρέπει να συνεχίσω στην Ελλάδα» είπε. Αλλά το «θα συνεχίσω» είναι μια
κουβέντα. Που για να γίνει πράξη απαιτεί παρακολούθηση των πρωταθλημάτων, κάθε
Κυριακή, στην Ελλάδα και όχι από τη γερμανική TV.

Όλοι είμαστε με την Εθνική. Μας έδωσε χαρά και περηφάνια. Όλοι βλέπαμε ότι
κάποια πράγματα δεν προχωράνε, μερικοί παίκτες δεν είχαν ομάδα ή ζέσταιναν
μονίμως τον πάγκο. Όλοι φωνάζαμε, διακριτικά στην αρχή, πολύ έντονα αργότερα,
να πάρει πρωτοβουλίες ο Ρεχάγκελ. Αλλά ο Γερμανός τεχνικός δεν άλλαζε μυαλά.
Έτσι, πάθαμε την πλάκα μας στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Τώρα είμαστε στην αρχή του νέου «Ευρωπαϊκού» έχοντας μια νίκη που πετύχαμε
δύσκολα, με τη Μολδαβία. Σήμερα παίζουμε τον δεύτερο αγώνα, με αντίπαλο
απείρως ισχυρότερο. Ούτε και τώρα, φοβάμαι, θα υπάρξουν αλλαγές στην ομάδα.
Ζήκος και Στολτίδης είναι σαν να μην υπάρχουν για τον προπονητή! Ενώ υπάρχει ο
Χαριστέας…

Τέλος, το γήπεδο πρέπει και σήμερα να γεμίσει. Η Εθνική ομάδα, η αγαπημένη των
Ελλήνων φιλάθλων, πρέπει να έχει τη συμπαράσταση όλων μας. Της τη χρωστάμε
αυτή τη συμπαράσταση. Δεν είναι έτσι;