ΓΝΩΜΗ Δηιάνειρα και Κένταυρος

Από αρχαιοτάτων χρόνων ο άνθρωπος έπεφτε θύμα της μόδας υποκύπτοντας στις
τάσεις της και αψηφώντας τους κινδύνους και τις παρενέργειες.

Η Μαρία Στιούαρτ, γνωστή ως «Βασίλισσα των Σκωτσέζων», εκτελέστηκε φορώντας
περούκα, ο Λουδοβίκος ΙΔ’ πρόσθετε ψηλά τακούνια στα παπούτσια του, η
Αικατερίνη των Μεδίκων ήταν η εφευρέτρια του σιδερένιου κορσέ, ενώ απλούς
κορσέδες φορούσαν ακόμα και άνδρες τη δεκαετία του 1930. Περούκες, μυτερά
παπούτσια, τατουάζ πρωταγωνίστησαν επίσης σε διάφορες ιστορικές περιόδους
υπογραμμίζοντας κάθε φορά την τάση της μόδας της εποχής.

Το λήμμα «μόδα», που είναι ιταλική λέξη και προέρχεται από το λατινικό
modus, αναφέρεται σε μία παροδική κοινωνική συνήθεια – τέτοια ήταν πριν από
δύο χρόνια η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ελέω κατάκτησης του Euro.

Τα καραβάνια των celebrities εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την επιτυχία των
παιδιών με τα μπλε. Οι νίκες όμως, σε αντίθεση με τα διαμάντια, δεν είναι
παντοτινές. Η μόδα άλλαξε (Μουντομπάσκετ), ο Ρεχάγκελ δεν πουλά, ο Ζαγοράκης
αποσύρεται, η Εθνική αιμορραγεί.

Τα όρνια μαζεύτηκαν στον ουρανό και περιμένουν τον επιθανάτιο ρόγχο (ήττα
από Νορβηγία) για να ξεκινήσουν το μακάβριο έργο τους.

Οι γνωστοί παρατρεχάμενοι που γέμιζαν τα τσάρτερ της χαράς δεν έχουν πλέον
λόγο να ασχολούνται με την ομάδα με το εθνόσημο.

Για τους ρόλους της Δηιάνειρας και του Κενταύρου διαγκωνίζονται πολλοί
προκειμένου να δουν τον «Ρεχακλή» να φορά τον δηλητηριασμένο μανδύα.

Ευτυχώς για τα ηλικιωμένα παιδιά του Ρεχάγκελ, υπάρχουν ακόμα οι ρομαντικοί
που αγαπούν την ομάδα με το εθνόσημο όπως και πριν από την κατάκτηση του Euro.
Και ίσως ακόμη περισσότερο… Γιατί τουλάχιστον έζησαν μαζί της το όνειρο με ή
χωρίς κριτική…