Χαμός στο ίσωμα!

Αυτή την παιδεία θέλουμε για τα παιδιά μας; Αυτή είναι η μεταρρύθμιση που μας τάξανε; Δάσκαλοι, γονείς, παιδιά, όλοι εξοντωμένοι, θρυμματισμένοι, κουρέλια; Με διευθυντές του υπουργείου Παιδείας που είναι κριτές των σχολικών βιβλίων και παράλληλα συγγράφουν και λυσάρια;

ΠΕΙΡΑΖΕΙ που οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές με αφήνουν παγερά
αδιάφορη; Ποσώς με απασχολούν, ποσώς με ενδιαφέρουν! Ξέχειλο το
γραμματοκιβώτιό μου γυαλιστερά χαρτάκια με γυαλιστερά χαμόγελα: ο τάδε
συνδυασμός, ο δείνα υποψήφιος. Διασχίζοντας χτες το κέντρο της πόλης αγρίεψε
το μάτι μου! Οι υπερ-αφίσες των υπερ-νομαρχών. Να ‘ναι καλά οι άνθρωποι! Στα
μάτια με κοιτάζανε, στα όπα όπα με είχανε! Να «πάω μαζί τους» κι αυτοί
βασίλισσα θα με κάνουνε! (Α πα πα πα! Δεν είμαι εγώ τέτοιος άνθρωπος! Εγώ
είμαι από σπίτι με αρχές. Και η μαμά μου μού έχει πει να μη μιλάω με αγνώστους
στον δρόμο. Ούτε με αφίσες του δρόμου…) Κι ένας Ψωμιάδης δεν φέρνει την
άνοιξη. Κάτι τραγούδια, κάτι γιαούρτια, γελάς μια – δυο, έλεος! Μπάστα! Το γαρ
πολύ του γέλωτος γεννά παραφροσύνη!

Εξίσου παγερά αδιάφορη με αφήνουν και οι φημολογίες περί προώρων! Ελάτε
παιδιά, τώρα! Ελάτε να σοβαρευτούμε, μια στάλα! Μόλις βλέπουμε τα ζόρια,
ρίχνουμε και μια μπανάνα στους πιθήκους! Γυάλινες χάντρες στους ιθαγενείς!
Μετατοπίζουμε το κέντρο βάρους! «Μην ασχολείστε με απεργίες και συλλαλητήρια!
Το θέμα είναι οι πρόωρες! Εκεί πρέπει να εστιάσουμε!»

Πάλι καλά που στην πλειονότητά τους δεν τσιμπήσανε τα ΜΜΕ. Δεν ακολούθησαν τις
καντρίλιες της κυβέρνησης, δεν χορέψανε στο ντέφι της. Κι ας φταίνε για όλα οι
δημοσιογράφοι! Γιατί έζησα να το ακούσω κι αυτό! Αυτοί ευθύνονται, αυτοί
χρεώνονται τα πάντα! Όλα στην Ελλάδα μια χαρά – κι έρχονται κάτι ανώμαλοι,
κάτι νοσηροί τύποι και επινοούν παραμύθια, εκ του μη όντος!

Όχι, παιδιά, δεν φταίνε οι δηλώσεις της κυρίας Γιαννάκου: Φταίει το κασετόφωνο
που τις αποτυπώνει! Δεν φταίει η σιδηρογροθιά του αστυνομικού! Φταίει η κάμερα
που εστιάζει πάνω της! (Και που δεν είναι και σιδηρογροθιά! Κρίκος είναι! Ένας
απλός κρίκος σαν αυτούς που κρεμάμε τα κλομπ και τις κουρτίνες!)

ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ δημοτικές και πρόωρες! Οι δάσκαλοι μας καίνε εμάς!
Σωρός τα mails, την περασμένη εβδομάδα, που ασχοληθήκαμε με το θέμα – ανάθεμα.
Υπέρ και κατά. Συν και πλην. Οι γονείς δεν ξέρουν πού να αφήσουν τα παιδιά
τους! Τα σέρνουν μαζί, στη δουλειά, γιατί δεν υπάρχει κανείς να τα κρατήσει. Η
διδακτική ύλη συσσωρεύεται! Θα προστεθούν ώρες; Μέρες; Θα παραταθεί η λήξη της
σχολικής περιόδου; Κανείς δεν ξέρει! «Κανείς δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε
ακόμα!»

Ένας πολύ οργισμένος γονιός με κατηγόρησε και ως εμβόλιμη των δασκάλων! Όπως
όλοι γνωρίζουμε, οι δάσκαλοι είναι ένας κλάδος μεγαλοκεφαλαιούχων!
Μεγαλοκαρχαρίες της πλουτοκρατίας που χρηματίζουν δημοσιογράφους! Δεν ξέρω τι
θα κάνουν οι άλλοι συνάδελφοι, αλλά εγώ την αμαρτία μου θα την πω. Από τα 900
ευρώ που παίρνει κάθε νεοδιορισμένος έχω κλείσει συμφωνία – πακέτο: μου δίνουν
από 50 έκαστος. Τους περισσεύουν, δεν ξέρουν τι να τα κάνουν και μου τα σκάνε
κανονικά! 50 έκαστος επί τόσες χιλιάδες εκπαιδευτικών, κάνε σούμα και βγάλε
σύνολο. Ούτε κουμπάρος να ‘μουνα!

Τα δίκια τους οι γονείς, τα δίκια τους οι εκπαιδευτικοί! Εκεί που τρελαίνεσαι,
εκεί που σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι είναι όταν βλέπεις μια κυβέρνηση να
κάθεται ψύχραιμη και να περιμένει πότε θα ψωμολυσσάξει ένας επαγγελματικός
κλάδος! Πότε θα κάνει το σκατό του παξιμάδι και θα λύσει την απεργία! Αδέκαρος
και καταχρεωμένος, απελπισμένος και ηττημένος – πότε θα συρθεί στη διδασκαλική
έδρα; Να διδάξει ΤΙ – με τέτοια ψυχολογία; Να μεταδώσει ΠΟΙΑ ΓΝΩΣΗ με ΠΟΙΟ
ΣΘΕΝΟΣ;

Αυτή την παιδεία θέλουμε για τα παιδιά μας; Αυτή είναι η μεταρρύθμιση που μας
τάξανε; Δάσκαλοι, γονείς, παιδιά, όλοι εξοντωμένοι, θρυμματισμένοι, κουρέλια;
Με διευθυντές του υπουργείου Παιδείας που είναι κριτές των σχολικών βιβλίων
και παράλληλα συγγράφουν και λυσάρια;

Και, τελικά, το τραγικό δεν είναι ότι έχουμε την Παιδεία που μας αξίζει! Το
τραγικό είναι ότι έχουμε την Παιδεία που ΤΟΥΣ αξίζει!