ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πεθαίνοντας στη Συγγρού

ΠΡΙΝ ΑΠΟ λίγους μήνες έγραφα αστειάκια για το πεζοδρόμιο της Συγγρού,
ένα φημισμένο πεζοδρόμιο, που είναι όμως ανύπαρκτο ως πεζοδρόμιο, δεν έχει
χώρο να σταθείς. Και τώρα, πριν από τρεις μέρες, στο πεζοδρόμιο της Συγγρού
σκοτώθηκαν δυο άνθρωποι, κι ένας ακόμα χαροπαλεύει, κι αν ζήσει θα είναι
ανάπηρος από τα είκοσί του χρόνια. Περιέργως, η είδηση δεν πέρασε απαρατήρητη,
όπως γίνεται συνήθως με τα τροχαία. Της αφιέρωσαν μεγάλα ρεπορτάζ,
φωτογραφίες, μίλησαν για τρελό γιωταχί, για το αν είναι δυνατόν ο οδηγός ενός
αυτοκινήτου που σκότωσε δυο ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους τόσους, να
αφήνεται ελεύθερος. Δημοσιεύτηκαν και φωτογραφίες της στάσης. Μια λουρίδα μισό
μέτρο πλάτος, υπερυψωμένη ανάμεσα σε δυο δρόμους, έναν βραδείας κι έναν
ταχείας κυκλοφορίας. Θα περίμενε κανείς και κάποια αντίδραση από τους
υποψήφιους δημάρχους. Σε δέκα μέρες θα τους ψηφίσουμε. Καμιά ιδέα για τη
Συγγρού, καμιά αγανάχτηση, τίποτα; Γιατί είναι λογικό σε ένα δρόμο ταχείας
κυκλοφορίας να είναι τόσο στενό το πεζοδρόμιο; Κάποια αμφισβήτηση της
κατάστασης, κανείς; Κάποιο προβληματισμό, έστω; Πώς γίνεται η κύρια αρτηρία
που συνδέει την Αθήνα με τη θάλασσα, η Συγγρού η πολυτραγουδισμένη, όπου
βρίσκεται ένα Πανεπιστήμιο, νοσοκομεία, ιδρύματα, πολυτελή ξενοδοχεία,
μαγαζιά, πώς γίνεται να έχει αποκλείσει τη δυνατότητα σε πεζούς να
κυκλοφορήσουν; Εντάξει, ο οδηγός του γιωταχί φέρθηκε τρελά, αλλά το πιο τρελό
είναι ο ίδιος ο δρόμος. Κι έχει μια τρέλα έμφυτη η Συγγρού, κάτι το παλαβό
στην ύπαρξή της. Σιγά, δεν θα το χάσει αν αποκτήσει κι ένα πεζοδρόμιο, μια
λουρίδα ασφαλείας με αυστηρή τροχαία, κάτι τέλος πάντων. Δεν κινδυνεύει η
προσωπικότητά της, ο χαρακτήρας της, και η γραφικότητά της, όχι, μη φοβάστε.
Άλλα κινδυνεύουν, οι άνθρωποι που απλώς περιμένουν ένα λεωφορείο, ας πούμε,
όπως απεδείχθη.