ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εθελοντές για εξομολόγηση

Τι θα μπορούσε να εξομολογηθεί άραγε ένας μαθητής; «Πάτερ, αισθάνομαι βαριά
την καρδιά μου. Έφαγα το σάντουιτς του διπλανού μου – πεινούσα πολύ». «Μην
κλαις τέκνον μου», θα μπορούσε να ήταν η απάντηση. «Πέντε ημέρες νηστείας θα
σε εξαγνίσουν…». «Μα πάτερ, δεν είναι μόνο αυτό. Μάλωσα και με τη μητέρα μου
χθες και την αποκάλεσα κακιά». «Τότε οι ημέρες θα γίνουν δέκα και ο Κύριος θα
σε συγχωρήσει»…

Και μη χειρότερα, είναι η δική μου απάντηση! Θυμάμαι τότε που πήγαινα σχολείο,
πως ο εκκλησιασμός ήταν η χαρά του παιδιού. Ξεκινούσαμε όλοι μαζί μπουλούκι,
με τους καθηγητές – αρχηγούς μπροστά να μας δείχνουν τον δρόμο και εμείς να
«λακίζουμε» από τα στενά – ανά δύο πάντα για καμουφλάζ, καθώς αν φεύγαμε όλοι
μαζί θα μας έπιαναν στα «πράσα» – καταλήγοντας στην πλησιέστερη καφετέρια.

Είχαμε μάλιστα, μελετήσει πόσο διαρκεί το μυστήριο και γυρνούσαμε πάντα στην
ώρα μας για μάθημα. Έτσι, ούτε γάτα ούτε ζημιά!

Τύψεις; Πότε δεν υποφέραμε από αυτές; Αν παρευρισκόμασταν θα άλλαζε κάτι;
Απολύτως τίποτα… Το πολύ πολύ να σχηματίζαμε τη γαλαρία της υπνηλίας: είχα
έναν συμμαθητή που έβρισκε ευκαιρία για ύπνο.

Μήπως είμαστε άθεοι; Με αποκάλεσε κάποτε μια θεολόγος έτσι. Με απείλησε πως θα
καώ στη Κόλαση, καθώς παραστρατώ από τον δρόμο του Θεού. Δεν ασχολήθηκα και
πολύ. Άλλωστε, πλανάται πλάνην οικτράν.

Γεγονός είναι πως σιχαίνομαι να μου επιβάλλουν το αυτονόητο! Άμα θέλω να
μετανοήσω, θα το κάνω όποτε θέλω εγώ. Αν θέλω να ανάψω κεράκι, θα το κάνω και
πάλι όποτε θέλω εγώ. Κι αν δεν θέλω να κάνω τίποτα απο όλα αυτά, είναι επιλογή
μου. Για ποιον λόγο όλο αυτό το μπάχαλο; Μα για να γίνεται ντόρος, φυσικά.

Στο μεταξύ, αναρωτιέμαι: «Γιατί κονταροχτυπιούνται για κάτι που γίνεται κάτι
περισσότερο από… σπάνια;». Ρώτησα δεξιά και αριστερά και ουδείς έχει
ανάμνηση παπά να περιφέρεται στο προαύλιο ψάχνοντας… εθελοντές για
εξομολόγηση.