ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Προεκλογικά μπάζα

Τα κουτσοκαταφέρνω με τον προεκλογικό μπιζιμποντισμό των δημάρχων. Δεν με
πειράζει που όταν βγαίνω από την πόρτα μου πρέπει να δρασκελίσω βουναλάκια από
χώμα και μια τάφρο που χάσκει γύρω τριγύρω από το σπίτι μου. My home, my
castle λένε οι Εγγλέζοι και, ως φαίνεται, οι τοπικοί άρχοντες το ‘χουν βάλει
σκοπό, μέρες που είναι, να με κάνουν να νιώσω σωστή πριγκίπισσα.

Ραπουνζέλ, Ραπουνζέλ, ρίξε κάτω τα μαλλιά σου, έλεγε ο ιππότης στην καλή του,
σε μια εποχή που δεν είχαν εφευρεθεί τα ασανσέρ για τα ψηλά κτίρια.

Φυσικά όταν έρχεται η ώρα να κατεβάσω τα σκουπίδια ή όταν επιστρέφω από το
σούπερ μάρκετ φορτωμένη σα γαϊδούρι, το παραμύθι αρχίζει να μου τη σπάει
ανεπανόρθωτα.

Το αυτό και όταν περιμένω ταξί και η φουρκισμένη σοφεράντζα αρνείται να
αγγίξουν οι ζάντες της τα μεγαλειώδη προεκλογικά μπάζα.

Εκείνο όμως που κυριολεκτικά με στέλνει στον αγύριστο είναι η ιλουστρασιόν
χαρτούρα με τα βιογραφικά και τις λοιπές γραφικότητες των υποψηφίων. Ας
γεμίζει το γραμματοκιβώτιό μου όσο να σκάσει. Του το φύλαγα άλλωστε από τότε
που εγκυμονούσε το πιο τρομοκρατικό «χαρτί» που έλαβα ποτέ από την Εφορία. Το
μόνο που δεν αντέχω είναι οι σωροί από κολλημένα μεταξύ τους φυλλάδια που
παπαριάζουν πάνω στο χαλάκι της εισόδου λόγω των τελευταίων βροχών. Αυτοί που
μου στέλνουν τα συγκεκριμένα λασπομιλφέιγ, να το ξέρουν, θα μαυριστούν.