Πρόσωπα Η ωραία και τα κτήνη

Μια μικρή κατσίκα που προοριζόταν για τον φούρνο ήταν η αφορμή για να
αφήσει τον κινηματογράφο και να κάνει σκοπό της ζωής της την προστασία των
ζώων, γράφει η Μπριζίτ Μπαρντό στο νέο αυτοβιογραφικό βιβλίο της.

Μπριζίτ Μπαρντό. Το αυτοβιογραφικό βιβλίο της με θέμα την αγάπη της για τα ζώα κυκλοφορεί στο τέλος του μήνα

Ήταν μια μέρα του Μαΐου του 1973 και η Μπε-Μπε γύριζε ταινία στο Σαρλά, μια
κωμόπολη στο Περιγκόρ. Ήταν τότε 38 χρόνων, είχε γυρίσει 46 ταινίες και ήταν
από χρόνια η φαντασίωση εκατομμυρίων ανδρών. Όμως εκείνη η ταινία της
επρόκειτο να είναι η τελευταία. «Είχα δει ανάμεσα στους κομπάρσους μια
ηλικιωμένη χωρική με μια κατσίκα, την οποία είχε δεμένη σ’ έναν πάσσαλο»,
αφηγείται. «Καθώς χάιδευα αυτήν την κατσικούλα, έμαθα από τη γυναίκα πως
επρόκειτο να τη σφάξει σε λίγες μέρες για το γεύμα τής πρώτης μετάληψης του
εγγονού της. Έκπληκτη και οργισμένη, την αγόρασα αμέσως και επέστρεψα με την
κατσίκα “μου” και τη σκυλίτσα μου, την “Πισνού”, την οποία μόλις είχα
υιοθετήσει, στο αριστοκρατικό ξενοδοχείο που μου είχε κλείσει η παραγωγή.
Έγινε χαμός! Η κατσίκα μου, την οποία είχα ονομάσει “Κολινέτ”, η “Πισνού” κι
εγώ σ’ ένα μέγαρο! Και κοιμηθήκαμε και οι τρεις μαζί σ’ ένα μεγάλο παλιό
κρεβάτι… Τι σκάνδαλο!».

Το βιβλίο της, με τίτλο «Γιατί;», θα κυκλοφορήσει στις 28 Σεπτεμβρίου
(Εκδόσεις Rocher). Είναι ένα βιβλίο αφιερωμένο στο πάθος της για τα ζώα,
γεμάτο γλυκόπικρες ιστορίες. Δεν υπάρχουν σ’ αυτό αποκαλύψεις από την
προηγούμενη ζωή της, την εποχή του Βαντίμ και της Μαντράγκ, της γλυκιάς ζωής
στο Σαιν Τροπέ. Δεν υπάρχει επίσης τίποτε για μετανάστες, για την ακροδεξιά
του Λεπέν, για τους ομοφυλόφιλους, για τις καταγγελίες αντιρατσιστικών
οργανώσεων εις βάρος της, για όλα αυτά με τα οποία η Μπε-Μπε αμαύρωσε την
εικόνα της αφού έφυγε από τον κινηματογράφο. Γράφει σ’ αυτό μόνο «για την
αλήθεια της καρδιάς (της), για είκοσι χρόνια μαχών, ελπίδων, εκκλήσεων για
βοήθεια, για την ακατανίκητη αγάπη μου για “Εκείνα”», για τα ζώα, για τα οποία
πούλησε τις ιδιοκτησίες της και δημιούργησε ένα ίδρυμα, «το μοναδικό καύχημα
της ζωής μου».

Η Γαλλία δεν της συγχώρησε ποτέ το ότι αποφάσισε ξαφνικά να πάψει πια να είναι
το «φαινόμενο» που είχε αναλυθεί από την Μποβουάρ, τη Σαγκάν, τον Κοκτώ, την
Ντυράς και τόσους άλλους και να τεθεί στην υπηρεσία των ζώων. Ήταν, γράφει,
«δύσκολο, πολύ δύσκολο. Δεν περνάς εύκολα από την κατάσταση της σταρ σ’ εκείνη
της προστάτιδας των ζώων. Όλοι πίστεψαν πως ήταν ένα καπρίτσιο, κάτι
περαστικό. Χρειάστηκα επιμονή και μεγάλο σωματικό θάρρος για να προχωρήσω σ’
αυτό το άγνωστο σύμπαν. Μου είπαν πως είμαι τρελή, μια σταρ που έχει ανάγκη
από διαφήμιση, μια καπριτσιόζα που πιστεύει πως είναι ικανή, από τη μια μέρα
στην άλλη, να αναλάβει τεράστιες ευθύνες. Για μοναδική αποσκευή, είχα την
καρδιά μου…».