«Εις μνήμην, αναπαύσου με αγάπη, Οριάνα»: αυτή η επιγραφή, αφιερωμένη στον
άνδρα της ζωής της Αλέκο Παναγούλη, είναι χαραγμένη στην επιτύμβια στήλη που η
Οριάνα Φαλάτσι είχε ζητήσει να τοποθετηθεί δίπλα στον οικογενειακό της τάφο,
στο νεκροταφείο της Φλωρεντίας. Δίπλα σε αυτήν την επιτύμβια στήλη είχε
ζητήσει να ταφεί και η ίδια. Η επιθυμία της κορυφαίας μαχητικής και
αμφιλεγόμενης δημοσιογράφου έγινε χθες πραγματικότητα.





Φαλάτσι - Παναγούλης. Η Ιταλίδα δημοσιογράφος δεν ξεπέρασε ποτέ τον έρωτά της
για τον Έλληνα αγωνιστή της δημοκρατίας


Έζησε όπως πίστευε. Όπως ένιωθε. Όπως ερωτευόταν. Όπως μιλούσε, ρωτούσε και
έγραφε. Όλη η ζωή της θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μία μοναδικής αξίας,
διαρκής «συνέντευξη» με έναν πανέξυπνο και παθιασμένο άνθρωπο, με απόψεις
έντονες, συχνά αντικρουόμενες με την καθεστηκυία τάξη αλλά και μεταξύ τους,
ενίοτε ακόμα και εμπαθείς - δηλαδή, με τον εαυτό της.


Εικονοκλάστης δημοσιογράφος, η Οριάνα Φαλάτσι κατάφερε μέσω της δουλειάς και
των θέσεων που έπαιρνε για πληθώρα - κυρίως πολιτικών - ζητημάτων, να γίνει
εξίσου γνωστή με τις προσωπικότητες οι οποίες είχαν δεχτεί να της παραχωρήσουν
συνεντεύξεις. Και ήταν πολλές: Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, Αλέκος Παναγούλης,
Γιάσερ Αραφάτ, Αγιοτολάχ Χομεϊνί, Ίντιρα Γκάντι, Ντενγκ Σιάο Πινγκ, Γκόλντα
Μεΐρ. Μάλιστα, εξαιτίας των συνεντεύξεών της αυτών με κορυφαίες παγκόσμιες
προσωπικότητες, αλλά και λόγω των πολεμικών ανταποκρίσεών της τη δεκαετία του
'60, του '70 και στις αρχές του '80, από το Βιετνάμ, τη Βηρυτό και τη Λατινική
Αμερική - μεταξύ άλλων -, έγινε ίνδαλμα για πολλούς, κυρίως από τον χώρο της
Αριστεράς.


Το όνομα της Φαλάτσι όμως δεν θα παραμείνει στην Ιστορία ταυτισμένο με την
έννοια της διεισδυτικής και ανατρεπτικής ερευνητικής δημοσιογραφίας μονάχα
λόγω της εμβέλειας των προσωπικοτήτων από τις οποίες πήρε συνέντευξη η δεινή
δημοσιογράφος, αλλά κυρίως λόγω των προκλητικών ερωτήσεων και της επιμονής που
έδειχνε η Ιταλίδα δημοσιογράφος κατά τις συνεντεύξεις αυτές.


Ο Κίσινγκερ μάλιστα είχε πει, μετά τη συνέντευξη που παραχώρησε στη Φαλάτσι,
πως ήταν «η πλέον καταστροφική συζήτηση που είχα ποτέ με εκπρόσωπο του Τύπου»,
αφού η δημοσιογράφος τον πίεσε μέχρι που εκείνος αναγκάστηκε να συμφωνήσει ότι
ο πόλεμος στο Βιετνάμ ήταν «άχρηστος». Στη συνέντευξή της με τον αγιατολάχ
Χομεϊνί, στο Ιράν το 1979, η Φαλάτσι τον ρώτησε: «Πώς μπορεί να κολυμπήσει μία
γυναίκα φορώντας τσαντόρ;». Οργισμένος, ο Ιρανός ηγέτης της απάντησε: «Αν δεν
σας αρέσει η ισλαμική περιβολή, δεν είστε υποχρεωμένη να τη φορέσετε. Διότι η
ισλαμική περιβολή είναι για τις καλές και ευπρεπείς γυναίκες». Η Φαλάτσι όχι
μόνον δεν προσεβλήθη, αλλά μάλιστα δεν έχασε την ευκαιρία να σηκωθεί και
αμέσως να πετάξει από πάνω της το τσαντόρ που είχε φορέσει για να πάρει τη
συνέντευξη, λέγοντας: «Πολύ ευγενικό από μέρους σας, ιμάμη. Και μια που το
είπατε, βγάζω αμέσως αυτό το χαζό, μεσαιωνικό κουρέλι».


Άλλαξε ρότα


Για πολλά χρόνια, μετά την περίοδο που είχε μεσουρανήσει στο δημοσιογραφικό
στερέωμα, η δημόσια φωνή της μαχητικής αριστερής έμοιαζε να είχε σιγήσει.
Μέχρι που έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου εναντίον των
ΗΠΑ. Έκτοτε, η Φαλάτσι η οποία πλέον ζούσε στις ΗΠΑ όπου έχανε τη μάχη με τον
καρκίνο, άλλαξε ρότα, αλλά δεν έπαψε να είναι προβοκάτορας. Και με τρία βιβλία
(«Η οργή και η περηφάνια», «Η δύναμη της λογικής», «Η αποκάλυψη») και με
πολλές συνεντεύξεις που παραχώρησε, στράφηκε, όχι μόνον εναντίον του Ισλάμ, το
οποίο περιέγραφε ως «τυραννικό και καταπιεστικό», και των Αράβων μεταναστών
στην Ευρώπη που τους περιέγραφε ως «βρώμικους και μισαλλόδοξους», αλλά και
εναντίον της ίδιας της Αριστεράς που «άφησε τους μουσουλμάνους να καταφθάσουν
στις ακτές μας κατά χιλιάδες». Τασσόταν δε, φανατικά, εναντίον της εισόδου της
Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην τελευταία της συνέντευξη, την οποία έδωσε
στον «Νιου Γιόρκερ», λίγο καιρό πριν από τον θάνατό της σε κλινική της
Φλωρεντίας, μίλησε κατά των μεταναστών, των αμβλώσεων και των ομοφυλοφίλων,
ενώ είπε ότι ένα τζαμί που τώρα κτίζεται στην επαρχία της Σιένας «πρέπει να
ανατιναχθεί αμέσως».


Έζησε λοιπόν, όπως έγραφε, σαν φλόγα. Έτσι κι έσβησε, αρνούμενη - και παρά τη
βιολογική της κόπωση - μέχρι την τελευταία στιγμή να «ησυχάσει», να
συμβιβαστεί, έστω και λίγο. Το κόστος της λάμψης της, μονάχα η ίδια το
γνώριζε.


Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ...



ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ η Οριάνα Φαλάτσι έγινε περισσότερο γνωστή για τη σχέση της
με τον Αλέκο Παναγούλη. Γνωρίστηκαν το 1973, όταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος
έδωσε αμνηστία και βγήκε ο Παναγούλης από τη φυλακή όπου κρατούνταν για
απόπειρα δολοφονίας κατά του δικτάτορα. Η συνέντευξη που ο Παναγούλης δέχτηκε
να δώσει στην Ιταλίδα δημοσιογράφο στάθηκε καταλυτικό σημείο για τη ζωή της,
οδηγώντας σε έναν έρωτα που η ίδια ποτέ δεν ξεπέρασε και σε ένα παιδί που
κυοφορούσε και δεν γέννησε.


Μετά το αμφιλεγόμενο αυτοκινητικό δυστύχημα που στοίχισε τη ζωή στον Παναγούλη
το 1976, η Φαλάτσι έγραψε το βιβλίο «Ένας άντρας», αφιερωμένο σε εκείνον, το
οποίο περιέχει και μυθιστορηματικά στοιχεία. Με το βιβλίο της «Γράμμα σε ένα
παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ» προκάλεσε συγκίνηση στις γυναίκες σε όλο τον
κόσμο, αφού πραγματευόταν το θέμα της άμβλωσης, τους προβληματισμούς και τις
τύψεις μιας ανύπαντρης εγκύου. Αφορμή για τη συγγραφή του στάθηκε το γεγονός
ότι η ίδια, όντας ανύπαντρη, κυοφορούσε το παιδί του Αλέκου Παναγούλη, το
οποίο τελικά δεν γέννησε.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από