Δεν χρειαζόταν να παρακολουθήσει κανείς το σόου του περισσότερο από πέντε
λεπτά για να σκεφτεί: 1) «Αυτός ο άνθρωπος είναι τρελός, θέλει να
αυτοκτονήσει!» και 2) «Ωραίος τρελός, όμως»... Ο χαμός του Αυστραλού Στιβ
Έργουιν, του διάσημου «Κροκοδειλάκια», σόκαρε αλλά δεν αιφνιδίασε. Η ιδιαίτερη
σχέση που αναπτύσσουν ορισμένοι άνθρωποι με τα άγρια ζώα πάντα προκαλούσε και
πάντα θα προκαλεί τον θαυμασμό αλλά και - ενίοτε - τον θάνατο.





Ο θάνατος του Στιβ Έργουιν, του διάσημου «Κροκοδειλάκια», σόκαρε αλλά δεν αιφνιδίασε


«Μερικά πλάσματα στη φύση καλό είναι να αφήνονται στην ησυχία τους. Είναι
κρίμα που το τηλεοπτικό κοινό χρειάζεται να δει ανθρώπους να εκτίθενται σε
κίνδυνο προκειμένου να ενδιαφερθεί για την άγρια ζωή» είναι ένα από τα πολλά
σχόλια που ακούστηκαν όταν έγινε γνωστό ότι ο Έργουιν έχασε τη ζωή του από το
δηλητηριώδες κεντρί ενός σαλαχιού. Τα πιο... δηλητηριώδη βέλη, τα εξακόντισε
το γνωστό «σύμβολο» του φεμινισμού, Ζερμέν Γκριρ: «Ο Έργουιν», δήλωσε,
«αντιμετώπιζε τα ζώα με χονδροειδή έλλειψη ευαισθησίας. Ελπίζω ο θάνατός του
να σημάνει το τέλος αυτού του είδους της εκμετάλλευσης των ζώων». Ο αντίλογος
όμως ήταν εξίσου ηχηρός: «Ο Έργουιν ήταν ένας Νώε της σύγχρονης εποχής,
βοήθησε να γνωρίσουν και να αγαπήσουν περισσότερο οι άνθρωποι τα άγρια ζώα,
αποχαιρέτισε τούτο τον κόσμο χαρούμενος και γαλήνιος».


Ο Αυστραλός «Κροκοδειλάκιας» είναι το τελευταίο όνομα σε έναν μακρύ κατάλογο
ανθρώπων που σκοτώθηκαν από άγρια ζώα. Και ουσιαστικά, το μόνο που τον
διαφοροποιεί από (για παράδειγμα) τους τρεις κατοίκους της Φλόριντας που
σκοτώθηκαν τον περασμένο Μάιο από αλιγάτορες, είναι πως εκείνος διακινδύνευε
ηθελημένα τη ζωή του. Αδιαμφισβήτητο γεγονός, ωστόσο, παραμένει πως τα ζώα
προκαλούν στον άνθρωπο πολύ λιγότερο πόνο σε σύγκριση με αυτόν που υφίστανται.
Δεκάδες είδη ζώων, επισημαίνει το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση, εξαφανίζονται
καθημερινά εξαιτίας της ανεξέλεγκτης συρρίκνωσης των βιοτόπων τους, της
λαθροθηρίας, της ρύπανσης της ατμόσφαιρας και των κλιματικών αλλαγών. Οι
τίγρεις έχασαν τον 20ό αιώνα το 90% του πληθυσμού τους. Οι ρινόκεροι
απειλούνται σχεδόν περισσότερο από κάθε άλλο θηλαστικό. Ποιος έχει, λοιπόν,
περισσότερους λόγους να φοβάται ποιον;



Αγάπησαν τα ζώα περισσότερο από τους ανθρώπους



Τιμ Τρέντγουελ



Ο γητευτής των αρκούδων









ΜΕΧΡΙ ΤΑ 33 του, ο Αμερικανός Τρέντγουελ είχε ανύπαρκτη σχέση με τη φύση
και άριστη σχέση με την άγρια ζωή της πόλης - τα ναρκωτικά, το αλκοόλ... Οι
καφέ αρκούδες της Αλάσκας ήρθαν να δώσουν το 1990 νόημα στην ανούσια ζωή του.
Η «συμφωνία» είχε ως εξής: εκείνες θα «έσωζαν» αυτόν, αυτός θα «έσωζε»
εκείνες. Δεκατρία καλοκαίρια πέρασε ο Τρέντγουελ παρέα με τις διαβόητες
γκρίζλι, στο Εθνικό Πάρκο και Καταφύγιο Κατμάι. Η αδιαφορία με την οποία τις
αντιμετώπιζε τον έκανε θρύλο. Τις πλησίαζε, τις άγγιζε... τις φιλούσε.
Παράγινε όμως ριψοκίνδυνος και στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 2003, τόσο αυτός
όσο και η σύντροφός του Άμι Χιούγκεναρντ βρέθηκαν κατασπαραγμένοι έξω από τη
σκηνή τους. Τρία χρόνια αργότερα, ο βραβευμένος ντοκιμαντερίστας Βέρνερ
Χέρτζογκ παρουσίασε τον «Άνθρωπο Γκρίζλι».



Γκρέις Όλιβ Γουάιλι



Η γυναίκα που λάτρευε τα φίδια









ΞΕΚΙΝΗΣΕ την καριέρα της ως εντομολόγος στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, περί
το 1919, όμως στα 35 της χρόνια αφιερώθηκε στη μελέτη και τη συλλογή
κροταλιών. Πίστευε ότι «ο φόβος των φιδιών είναι επίκτητος, δεν γεννιόμαστε με
αυτόν» και πως «δεν πρέπει να φοβόμαστε τη γλώσσα ενός ερπετού: το μόνο ζώο
που μπορεί να μας πληγώσει με τη γλώσσα του είναι ο άνθρωπος». Κάποια στιγμή,
η φήμη της Γουάιλι έφτασε μέχρι το Χόλιγουντ - εκτέλεσε χρέη εκπαιδευτή φιδιών
σε πολυάριθμες ταινίες, καθώς και στην τηλεοπτική σειρά με πρωταγωνιστή τον
Ταρζάν. Παράλληλα ίδρυσε ένα «πάρκο ερπετών» στο Σάιπρες της Καλιφόρνιας. Στις
20 Ιουλίου του 1948 προσκάλεσε έναν δημοσιογράφο να τη φωτογραφίσει μαζί με το
νέο της απόκτημα, μια δηλητηριώδη ινδική κόμπρα. Το φίδι όμως τη δάγκωσε στο
δάχτυλο και το τοπικό νοσοκομείο είχε αντίδοτα μόνο για τσιμπήματα
βορειοαμερικανικών φιδιών.



Χάρολντ Χολτ



Ο πρωθυπουργός με το μυστηριώδες τέλος









ΚΟΝΤΕΥΟΥΝ 40 χρόνια από την εξαφάνισή του, ενώ κολυμπούσε ανοιχτά του
Πόρτσι, και οι Αυστραλοί ακόμα παθιάζονται με αυτό το μυστήριο. Κάποιοι λένε
πως ο 17ος πρωθυπουργός της Αυστραλίας χάθηκε, έπειτα από μόλις δύο χρόνια
θητείας, μέσα στα σαγόνια κάποιου καρχαρία. Από θεωρίες, όμως, άλλο τίποτα:
αυτοκτόνησε· σκηνοθέτησε τον θάνατό του για να το σκάσει με την ερωμένη του·
δολοφονήθηκε από τη CIA· ήταν πράκτορας της κομμουνιστικής Κίνας και τον
παρέλαβε ανοιχτά του Πόρτσι κινεζικό υποβρύχιο... Έπειτα από όλα αυτά, πόσο
ελκυστική μπορεί να είναι η εκδοχή ότι απλώς τον παρέσυρε το ρεύμα;



Τζον Άσπιναλ



Ο εκκεντρικός Εγγλέζος









ΚΑΠΟΙΟΙ τον παρουσιάζουν ως εκκεντρικό τζέντλεμαν, λάτρη των ζώων και του
τζόγου. Άλλοι πάλι τον περιγράφουν με πιο σκοτεινά χρώματα, επιμένοντας ότι αν
μπορούσε, θα τάιζε ευχαρίστως με ανθρώπους το αγαπημένο του είδος ­ τις άγριες
τίγρεις. Άνθρωποι και άγρια ζώα, έλεγε ο Άσπιναλ, πρέπει να αλληλεπιδρούν ­
γι' αυτό και ενθάρρυνε τους εργαζομένους στους δύο ζωολογικούς κήπους του να
κινούνται ελεύθερα ανάμεσα στους τετράποδους φιλοξενούμενους. Πέθανε το 2000,
σε ηλικία 74 ετών, από καρκίνο. Νωρίτερα όμως, είχαν προλάβει να πεθάνουν
πέντε άνθρωποι που είχε στη δούλεψή του ­ τρεις σκοτώθηκαν από τίγρεις και δύο
από ελέφαντες.



Σάιμον Κομπς



Ο καλλιτέχνης της άγριας ζωής









ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ στην Αγγλία το 1940, στα έξι του χρόνια όμως τον «υιοθέτησε» η
Κένυα. Αρχικά τον κέρδισε ο στρατός, προήχθη μάλιστα σε ταγματάρχη όταν ήταν
μόλις 24. Σιγά - σιγά συνειδητοποίησε ότι αυτό που πραγματικά ήθελε ήταν να
ζωγραφίζει τους νομάδες και τα άγρια ζώα της Αφρικής - ρινόκερους, ελέφαντες,
βουβάλια... Βρέθηκε πολλές φορές κοντά στον θάνατο. Το 1996, όμως, διακήρυξε
ότι φοβόταν περισσότερο τους ανθρώπους παρά τα ζώα. Οκτώ χρόνια αργότερα, στις
12 Δεκεμβρίου του 2004, ο διάσημος πλέον καλλιτέχνης και φυσιολάτρης σκοτώθηκε
από βούβαλο ενώ περπατούσε στη Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα της Κένυας.