«Με κάθε απώλεια έγινα καλύτερος άνθρωπος»

«Όταν γνωριστήκαμε, θέλαμε να γίνουμε και οι δύο καλλιτέχνες. Δημιουργούσαμε τέχνη μαζί συνέχεια από το τίποτα, τα φθηνότερα υλικά», θυμάται η Πάτι Σμιθ για τον σύντροφο κι αγαπημένο της φίλο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ

Αναμνήσεις 22 χρόνων από τη σχέση της με τον σύντροφο κι αγαπημένο της φίλο
Ρόμπερτ Μέιπλθορπ συγκεντρώνει η Πάτι Σμιθ σε μία έκθεση φωτογραφίας και δύο
βραδιές ποίησης και μουσικής που γίνονται τις επόμενες εβδομάδες στο Λονδίνο.
Οι δυο τους γνωρίστηκαν στο Μπρούκλιν το 1967, σε ηλικία 20 χρόνων, γνωριμία
που επηρέασε έντονα την πορεία της, καλλιτεχνική και προσωπική. «Όταν
γνωριστήκαμε, θέλαμε να γίνουμε και οι δύο καλλιτέχνες. Δεν είχαμε λεφτά, με
το ζόρι περνούσαμε κάθε μέρα, αλλά γίναμε αμέσως αχώριστοι. Δημιουργούσαμε
τέχνη μαζί συνέχεια από το τίποτα, τα φθηνότερα υλικά. Ήταν εκπαιδευμένος και
πολύ ταλαντούχος. Μοιράστηκε μαζί μου όσα ήξερε και μου έμαθε πολλά. Αυτός
είχε τις ικανότητες και εγώ είχα την τόλμη. Ζήσαμε και δουλέψαμε στο πλάι ο
ένας του άλλου για χρόνια. Με ενέπνευσε και τον ενέπνευσα, αλλά αυτός ήξερε
πολύ καλά τι ήθελε. Δεν υπήρχε τίποτα που μπορούσα εγώ να του μάθω για την
τέχνη του. Του διάβαζα τα βιβλία και μάθαινε πράγματα από ‘κει. Δίναμε θάρρος
ο ένας στον άλλο, τονώναμε το εγώ μας. Και μας άρεσε να γελάμε ασταμάτητα.
Συγκρίναμε τον εαυτό μας με τον Μπρακ και τον Πικάσο». Γρήγορα οι δυο τους
έγιναν διάσημοι. Ο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ με τα λιτά του ασπρόμαυρα φωτογραφικά
πορτρέτα, πολλά της Πάτι Σμιθ, και η σύντροφός του με τη ροκ μουσική της
ποίηση. «Δεν είχαμε τηλεόραση ούτε ραδιόφωνο. Καθόμασταν στο πάτωμα και
βλέπαμε μαζί τα βιβλία τέχνης. Μιλούσαμε για τις φωτογραφίες, ποιες μας άρεσαν
και γιατί. Ο Ρόμπερτ σπούδασε γλυπτική και λάτρευε τον Μιχαήλ Άγγελο.
Προσέγγιζε τα φωτογραφικά του θέματα σαν να ήταν αγάλματα».

Ακόμα κι όταν χώρισαν, συνέχισαν να μοιράζονται τις ζωές τους. «Περάσαμε
πολλές οδυνηρές στιγμές μαζί, μοιραστήκαμε τα πάντα γι’ αυτό άντεξε η φιλία
μας». Ο Μέιπλθορπ πέθανε από AIDS το 1989. Ήταν ο τρίτος συνεχόμενος θάνατος
αγαπημένου προσώπου της Πάτι Σμιθ μετά τον αδερφό και τον σύζυγό της. «Μερικές
φορές σκέφτομαι πως θα μπορούσα να είμαι ο πιο θλιμμένος άνθρωπος του κόσμου.
Ή ο πιο τυχερός. Όλοι τους με έφτιαξαν αυτό που είμαι. Έγινα καλύτερος
άνθρωπος με κάθε απώλεια. Προσπαθώ να μη βυθίζομαι πολύ στη θλίψη. Είναι ένα
πολύ σκοτεινό μέρος. Αλλά τον περισσότερο καιρό είμαι γεμάτη ενέργεια και
αγάπη. Όταν πέθανε ο Ρόμπερτ, η ενέργειά μου προερχόταν από όλα τα πράγματα
που ήξερα γι’ αυτόν και τη ζωή του».