ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ο ύπνος του τέρατος

Το τέρας συνήθως κοιμάται στα θολά νερά των δημοτικών σιντριβανιών. Σε αυτά τα
νερά κάνει και ανακύκλωση, γιατί έτσι τα πουλάνε τα σιντριβάνια, με νερό που
ανακυκλώνεται μόνο του. Το τέρας κοιμάται για τέσσερα χρόνια. Κατά τη διάρκεια
του ύπνου του συμβαίνουν πολλά. Οι χωματερές γεμίζουν και παραφορτώνονται,
πότε πότε κλείνουν, σκουπίδια στοιβάζονται στους δρόμους, αλλά το τέρας
συνεχίζει τον ύπνο του. Τρώει τα δημοτικά κονδύλια και τα χωνεύει αργά.
Μεγάλες, τεράστιες ποσότητες, όλο και περισσότερα καταπίνει το τέρας κάθε
χρόνο. Και όταν πλησιάζουν οι δημοτικές εκλογές, τινάζεται πάνω και τα νερά
ταράζονται, κάθε τέσσερα χρόνια. Επιδίδεται σε κάτι σαν μοναχικό ερωτικό χορό
για να θέλξει το θηλυκό, την ψήφο που θα γονιμοποιήσει. Και έτσι ο δήμος
στήνει χάρτινα περίπτερα στα στενά πεζοδρόμια, για ανακύκλωση, και φτάνει,
μέσα στην οργιαστική του μανία επίδειξης, να μοιράζει και πλαστικές σακούλες,
πόρτα πόρτα, για να μαζεύουμε λέει τις συσκευασίες χωριστά. «Και ύστερα τι θα
τις κάνουμε τις συσκευασίες;», ρωτώ τη νεαρή που μου χαρίζει τη σακούλα (την
έχω προπληρώσει, το βάρος της σε χρυσάφι, αλλά τέλος πάντων). «Θα τις
πηγαίνετε στους ειδικούς κάδους». «Και πού έχει τέτοιους κάδους;». «Στο
Παγκράτι», μου λέει χαμογελώντας. «Μα εδώ είναι Κυψέλη!». «Ναι, εδώ δεν έβαλαν
ακόμα!». Μήπως να τα πηγαίνω με το τρόλεϊ; Διαβάζω το έντυπο. Μας εξηγεί ξανά
μανά τα καλά της ανακύκλωσης, λες και είμαστε τα παιδιά της ζούγκλας που μόλις
αφίχθηκαν στον πολιτισμό. Ανακύκλωση των ίδιων φράσεων, των ίδιων εξηγήσεων,
των ίδιων εξαγγελιών, όλα πασπαλισμένα με την ίδια παιδαριώδη σάλτσα. Άσ’ τα
καλύτερα τα μεγάλα λόγια, ρε τέρας, πέσε για ύπνο πάλι. Μήπως του κύκλου τα
γυρίσματα σε βρουν εκεί, στα σιντριβάνια και σε ανακυκλώσουν από μόνα τους.