Διόδια; Όχι, ευχαριστώ…

Ούτε τα… διόδια μπορούν να σώσουν την Αθήνα από τα έντονα κυκλοφοριακά
προβλήματα, λένε οι ειδικοί. Για να αντιμετωπιστεί το κυκλοφοριακό όχι μόνο
στο κέντρο αλλά και στα προάστια, όπως λένε, χρειάζονται συνδυασμένες κινήσεις
διαχείρισης των υφιστάμενων μέτρων και κυρίως ενίσχυση των μέσων μαζικής
μεταφοράς.

Στο Λονδίνο ο δήμαρχος Κεν Λίβινγκστον έχει ανακόψει την είσοδο Ι.Χ. στο
κέντρο επιβάλλοντας διόδια εισόδου… 8 λιρών – περίπου… 12 ευρώ – για όποιο
αυτοκίνητο εισέρχεται στον εσωτερικό δακτύλιο και μάλιστα εδώ και ενάμιση
χρόνο συζητείται η επέκτασή του. Στην Αθήνα, το κέντρο της παρουσιάζει έντονα
κυκλοφοριακά προβλήματα και κάθε χρόνο αυξάνεται κατά 10% ο κυκλοφοριακός
φόρτος – δηλαδή ο αριθμός των οχημάτων στους δρόμους. Ωστόσο, τόσο οι
συγκοινωνιολόγοι όσο και οι υποψήφιοι δήμαρχοι εκφράζουν έντονες επιφυλάξεις
για την επιβολή διοδίων.

Ο κ. Νότης Παρασκευόπουλος, συγκοινωνιολόγος, μέλος της ομάδας που είχε
εισηγηθεί την επιβολή των μονών-ζυγών το 1982, χαρακτηρίζει «εντελώς ανόητο»
ακόμη και να συζητάμε για επιβολή διοδίων στο κέντρο της Αθήνας. «Ακόμα και ο
δακτύλιος είναι εδώ και χρόνια κορεσμένος. Άλλωστε, εμείς τότε εισηγηθήκαμε το
μέτρο με ορίζοντα εφαρμογής… έξι μηνών για τη μείωση του νέφους», τονίζει ο
κ. Παρασκευόπουλος, ο οποίος πιστεύει ότι το κυκλοφοριακό στο κέντρο της
Αθήνας είναι «πρόβλημα στάθμευσης, όχι ροής οχημάτων». Γι’ αυτό αντιπροτείνει
τρία μέτρα: συνεπή προώθηση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς με αστυνόμευση και
επέκταση των λεωφορειολωρίδων, πάταξη της παράνομης στάθμευσης, αφού πρώτα
νομιμοποιηθούν πολλές θέσεις όπου σήμερα απαγορεύεται ενώ δεν ενοχλούν
κανέναν, όπως λέει, αλλά και συνεπή πολιτική στάθμευσης: Κάτοικοι με κάρτα,
ακριβή στάθμευση για εργαζόμενους και επισκέπτες ώστε να μην παρκάρουν οι
πρώτοι από το πρωί μέχρι το μεσημέρι και να υπάρχει εναλλαγή, αναφέρει
χαρακτηριστικά.

Μακροχρόνια προβλήματα

Η επιβολή διοδίων όμως, εκτός από τα προβλήματα εφαρμογής της σε μια πόλη όπως
η Αθήνα, όπου το κέντρο είναι σε μεγάλο ποσοστό κατοικία, φαίνεται πως θα
δημιουργούσε και μακροχρόνια προβλήματα. «Το πρόβλημα θα μετακόμιζε στα
προάστια μαζί με τις έδρες των εταιρειών και θα επιδεινωνόταν ακόμα
περισσότερο το κυκλοφοριακό» επισημαίνει ο συγκοινωνιολόγος κ. Στρ.
Παπαδημητρίου, ο οποίος σημειώνει ότι το κέντρο ταλαιπωρείται κυρίως από τις
πορείες και τις διαδηλώσεις. «Δεν έχουμε το ίδιο κέντρο με το Λονδίνο. Κι ας
πούμε ότι εξαιρούνται από τα διόδια οι μόνιμοι κάτοικοι. Εγώ θα πλήρωνα διόδια
για να δω τους γονείς μου που μένουν, για παράδειγμα, στα Εξάρχεια; Κι έπειτα
μην ξεχνάμε πως στο Λονδίνο ο δήμαρχος έχει εξουσία. Λέει ποιο είναι το
πρόγραμμά του και οι κάτοικοι τον ψηφίζουν ή όχι. Στην Αθήνα ποιος είναι
αρμόδιος για το κυκλοφοριακό και σε ποιον λογοδοτεί; Τρία υπουργεία και δέκα
Οργανισμοί; Αυτά δεν γίνονται. Στην Αθήνα των 7 εκατομμυρίων μετακινήσεων την
ημέρα η πλειονότητα, σχεδόν το 60%, προτιμά το Ι.Χ. κι ας υφίσταται το
μποτιλιάρισμα. Αυτό κάτι δείχνει».

Τι προτείνουν για την Αθήνα

Κ. ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ (ΠΑΣΟΚ)

Ξανά πόλη για πεζούς

«Για τα διόδια στο κέντρο θεωρώ ότι η πόλη δεν μπορεί να υψώνει τείχη και να
κατοχυρώνει διακρίσεις στην ελεύθερη διακίνηση των πολιτών. Δεν πρέπει επίσης
να ξεχνάμε ότι η μάχη της επέκτασης του Μετρό στο εσωτερικό της πόλης δίνει
οριστικές απαντήσεις στο κυκλοφοριακό», τονίζει ο Κώστας Σκανδαλίδης, ο οποίος
ζητάει «νέα ρύθμιση του κυκλοφοριακού της Αθήνας με κύρια κατεύθυνση να
δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να γίνει η Αθήνα ξανά πόλη για πεζούς, με
πεζοδρομήσεις και βελτίωση των μέσων μαζικής μεταφοράς».

ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ (ΣΥΝ)

Ελεύθερη ζώνη από Ι.Χ.

«Τα διόδια ως μέτρο μπορούν εύκολα να μετατραπούν σ’ ένα επιπρόσθετο
οικονομικό βάρος που θα αποκλείει από το κέντρο τους φτωχότερους πολίτες. Η
λύση για την Αθήνα είναι πιο κοντά στο μοντέλο της Ρώμης παρά του Λονδίνου.
Πρέπει να αναδειχθεί δηλαδή η ευρύτερη περιοχή του ιστορικού κέντρου ως ζώνη
ελεύθερη από Ι.Χ. Προϋπόθεση όμως ενός τέτοιου σχεδιασμού είναι η δυνατότητα
να αφήνει κανείς εύκολα και οικονομικά το αυτοκίνητό του στους περιφερειακούς
σταθμούς μετεπιβίβασης απ’ όπου θα μπορεί, μέσω των αναβαθμισμένων
συγκοινωνιακών μέσων, να κατεβαίνει εύκολα και γρήγορα στο κέντρο».

ΝΙΚ. ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ (Ν.Δ.)

Τελευταίο μέτρο τα διόδια

«Ένα μέτρο σαν τα διόδια στο κέντρο θα πρέπει να είναι το τελευταίο που θα
ληφθεί – εφόσον κριθεί ως το ενδεικνυόμενο – και να έπεται μιας σειράς άλλων
που πρέπει να προηγηθούν, μέσα από ολοκληρωμένη μελέτη για την κυκλοφορία στο
μητροπολιτικό συγκρότημα της Αττικής», τονίζει ο Νικήτας Κακλαμάνης, που
επισημαίνει ότι σε όλες τις μελέτες προτείνεται δέσμη μέτρων που αφορούν
περιμετρικές και παρακαμπτήριες κινήσεις, ιεραρχημένο σύστημα μεταφορών,
διαχείριση κυκλοφορίας και στάθμευσης, διευκόλυνση πεζών και ποδηλάτων,
προώθηση υποδομών Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και περιορισμό της κίνησης Ι.Χ».

ΣΠ. ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ (ΚΚΕ)

Ενίσχυση των σταθερών μέσων

«Η τραγική κατάσταση του κυκλοφοριακού είναι αποτέλεσμα και συνέπεια της
πολιτικής που εφαρμόστηκε μέχρι σήμερα», υπογραμμίζει ο Σπύρος Χαλβατζής. «Δεν
μπορεί να αντιμετωπιστεί με εισπρακτικά μέτρα. Τα διόδια εξασφαλίζουν τα κέρδη
του κεφαλαίου, στο οποίο ανατίθενται με ληστρικές συμβάσεις τα λεγόμενα
αυτοχρηματοδοτούμενα έργα. Οι συγκοινωνίες είναι κοινωνικό δικαίωμα. Να είναι
δημόσιες, χωρίς ανάμειξη του ιδιωτικού κεφαλαίου. Να στηρίζονται στην
προνομιακή λειτουργία των ΜΜΜ με ενίσχυση των μέσων σταθερής τροχιάς».

Τα 4 κλειδιά της κυκλοφορίας

ΜΕΤΑΞΥ των μέτρων που προτείνουν οι συγκοινωνιολόγοι για τη βελτίωση
της κυκλοφορίας στο κέντρο είναι:

1. Να μειωθεί η ανάγκη των μετακινήσεων μέσω της τεχνολογίας – χρήση
Η/Υ, τηλεφώνου κ.λπ. – ώστε να μη χρειάζεται κάποιος να κατεβαίνει στο κέντρο
για να βγάλει ένα πιστοποιητικό ή για να εισπράξει τη σύνταξή του.

2. Να «σπάσει» η ώρα αιχμής: κλιμακωτό ωράριο στο Δημόσιο, τις
τράπεζες, τα καταστήματα, με κίνητρα εισιτηρίου στα μέσα μεταφοράς. Θα
μπορούσε, για παράδειγμα, να είναι φθηνότερο από τις 10.00 έως τις 15.00 κ.λπ.

3. Κίνητρα και αντικίνητρα για να αυξηθεί η πληρότητα των Ι.Χ.: Για
παράδειγμα, δωρεάν στάθμευση ανά δύο άτομα και όχι ανά άτομο για μια εταιρεία.

4. Κίνητρα και αντικίνητρα για ν’ αλλάξουν οι πολίτες τα μέσα που
μετακινούνται: καλύτερες συγκοινωνίες, φτηνό εισιτήριο, ελεύθερη μετεπιβίβαση,
λεωφορειολωρίδες.