ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γραφική ύλη

Το ίδιο τροπάριο κάθε Σεπτέμβρη. «Ακριβότερα φέτος τα σχολικά είδη» φωνάζουν
πανικόβλητοι ρεπόρτερ στα μικρόφωνα. Απλησίαστη η γνώση, βρε παιδί μου. Ένα
ευρώ πήγε το στιλό διαρκείας, τι θα απογίνουν τα παιδιά των πτωχών χωρικών που
έρχονται στην Αθήνα να σπουδάσουν στο Γυμνάσιο; Πού βαδίζει αυτή η κοινωνία;
Ένα ευρώ ο στιλός; Μια κρυφή ικανοποίηση διατρέχει τη ραχοκοκαλιά των ανθρώπων
που εδώ και δεκαετίες δεν χρησιμοποιούν στιλό, ούτε και στιλούς. Πόσο πάει το
λάπτοπ δεν μας λένε, μας αφήνουν να το βρούμε μόνοι μας, στο παράλληλο σύμπαν
όπου παρανόμως κυκλοφορούμε. Ακρίβυνε κι η σχολική τσάντα! Τι λέτε; Ψέματα
λέτε! Η σχολική τσάντα συνεχώς φτηναίνει. Φτηναίνει, και βαραίνει. Όταν
πηγαίναμε εμείς σχολείο ήταν ακριβή, μάλιστα. Τότε ήταν δερμάτινη, ήταν βαριά,
έπρεπε να αγοράσεις μία για όλο το Δημοτικό, και καμιά φορά να έχεις την ίδια
για όλο το Γυμνάσιο. Το εξατάξιο Γυμνάσιο. Έπρεπε να την προσέχεις, ήταν ένα
ακριβό, σημαντικό αντικείμενο της παιδικής ζωής. Τώρα είναι πάμφθηνες, είναι
ελαφριές, υφασμάτινες, και γίνονται ασήκωτες με τα βιβλία. Τεράστια βιβλία με
εικονογραφήσεις που έβρισκες στο προϊστορικό Ίντερνετ, που λένε και τα ψηφιακά
μας παιδιά, και ύλη που θα μπορούσε να περιέχεται σε ένα σιντί, ντιβιντί ή
εμπιθρί σε μέγεθος σπιρτόκουτου. Τα πιο προχωρημένα θα μπορούσαν να γίνουν
σκουλαρίκια. Αυτά τα πράγματα είναι όντως ακριβά. Όπως είναι ακριβά τα
φροντιστήρια, τα καλά βιβλία, οι καλοί καθηγητές, τα ιδιαίτερα μαθήματα, τα
ινστιτούτα, τα κομπιούτερ, τα λεξικά, τα δίδακτρα, όπου υπάρχουν. Όπως είναι
ακριβή η Παιδεία. Το πιο βαρύ έξοδο στις οικογένειες με παιδιά. Βαρύ και
σιωπηλό και ανομολόγητο. Να ξηλώνεσαι σιωπηλά, να μην εντάσσεσαι επισήμως
πουθενά, και κάθε Σεπτέμβρη να σου λένε πόσο ακριβαίνουν τα στιλά.