Δρόμοι

Οι ποιητές…

… αναφέρουν τη Φήμη ως αγγελιαφόρο θεά των νικών, με τα επίθετα
«σεμνοδότειραν ιεράν, τέκνον χρυσής ελπίδος, άμβροτον, πτερόεσσαν, πολύστομον,
πολύλαλον, ευάγγελον». Φτηνή η νίκη της σύγχρονης θεάς, με τη μορφή της
διασημότητας. Παρατηρούμε τους διάσημους όπως τα ζώα στον ζωολογικό κήπο. Τα
ζώα μάς θυμίζουν πώς ήμασταν κάποτε. Οι διάσημοι μάς ξεγελούν γι’ αυτό που
θέλουμε να γίνουμε. Ακόμη και εγκληματίες;

Οι εξετάσεις…

… του DNA έδειξαν πως ο Τζον Μαρκ Καρ (φωτ.) δεν είναι ο δολοφόνος του
κοριτσιού των Ράμσεϊ. Κι αναρωτιέται κανείς: τι είναι εκείνο που κάνει κάποιον
να ομολογεί ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει;

Αν εξαιρέσουμε…

… τη βία που μπορεί να ασκηθεί στην ανάκριση, τι απομένει; Η φήμη. Η
διασημότητα δίνει «ταυτότητα» που καθένας ανασύρει μέσα από ένα εικονικό
αρχείο. «Μερικοί άνθρωποι νιώθουν μια παθολογική ανάγκη να τραβήξουν την
προσοχή, να δουν το όνομά τους γραμμένο στην εφημερίδα», λέει ο Σολ Κάσιν,
καθηγητής Ψυχολογίας στο Κολέγιο Τζον Τζέι της Νέας Υόρκης. «Ίσως ο Καρ να
είναι μια τέτοια περίπτωση». Όταν συνελήφθη πριν από έναν μήνα στην Μπανγκόκ,
ο Καρ έδειχνε να απολαμβάνει αφάνταστα το ξαφνικό ενδιαφέρον των μέσων
ενημέρωσης. Το εξάχρονο κορίτσι των Ράμσεϊ είχε βρεθεί σκοτωμένο στο υπόγειο
του σπιτιού τους στο Κολοράντο τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων του 1996. Ο
Καρ δεν ήταν ο πρώτος που ομολόγησε τον φόνο. Πολλοί είναι εκείνοι που
σπεύδουν κάθε τόσο να ομολογήσουν φόνους που τραβούν τα φώτα της δημοσιότητας,
όπως ο φόνος εκείνου του κοριτσιού. «Πολλοί είναι εκείνοι που νιώθουν τη
ανάγκη να είναι ξεχωριστοί, έστω κι αν για να ξεχωρίσουν πρέπει να φανούν
δολοφόνοι», λέει ο Ρέι Χέις, καθηγητής Ψυχιατρικής στο Κολέγιο Μπέιλορ του
Χιούστον. «Θέλουν να γίνουν διάσημοι, έστω κι αν αυτό σημαίνει πως θα γίνουν
διαβόητοι».

Κάποιοι…

… που ομολογούν ένα έγκλημα που δεν διέπραξαν μπορεί να πάσχουν από άλλες
ψυχικές διαταραχές, λένε οι ειδικοί, να νιώθουν ενοχές για ένα άλλο έγκλημα
που πράγματι έχουν διαπράξει ή να μην είναι σε θέση να ξεχωρίσουν τα όρια
ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Πάντως, το 1932, περισσότεροι από
200 άνθρωποι είχαν ομολογήσει την απαγωγή και τον φόνο του παιδιού του
αεροπόρου Τσαρλς Λίντμπεργκ (ο Μπρούνο Χάουπτμαν, ο άνθρωπος που καταδικάστηκε
σε θάνατο γι’ αυτό, δεν έπαψε να λέει πως ήταν αθώος μέχρι το τέλος). Από το
1947 μέχρι σήμερα, περίπου 500 άνθρωποι έχουν ομολογήσει τη δολοφονία της
ηθοποιού Ελίζαμπεθ Σορτ, 22 ετών, της «μαύρης ντάλιας» του Χόλιγουντ. Στη
δεκαετία του 1980, ο κρατούμενος στις φυλακές του Τέξας Χένρι Λι Λούκας
καμάρωνε πως είχε σκοτώσει 600 ανθρώπους – ανάμεσά τους και το αφεντικό των
Αμερικανών φορτηγατζήδων Τζιμ Χόφα. Τρελαινόταν για τη φήμη που του χάριζαν
αυτές οι «ομολογίες».