ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΡΑΠΠΑΣ Από τον Σπίλμπεργκ στον Τριβιζά
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
Η ταινία «Space Jam», στην οποία ο μπασκετμπολίστας Μάικλ Τζόρνταν συναντούσε |
Έχει βάλει το «χεράκι» του σε αρκετές ταινίες 3D animation, μεταξύ των οποίων
οι «Space Jam», «Rugrats in Paris», «We ‘re back». Η μικρού μήκους ταινία
τρισδιάστατων κινουμένων σχεδίων «The Periwig Maker», στην οποία συμμετείχε με
την εταιρεία Time Lapse, ήταν υποψήφια για Όσκαρ στην κατηγορία της το 1999,
ενώ τον επόμενο χρόνο ήταν επίσης υποψήφια στα βρετανικά BAFTA.
Έχει συμμετάσχει σε παραγωγές 3D animation των χολιγουντιανών εταιρειών
Nickelodeon – Paramount, Columbia – Sony, Warner. Και να που τώρα, από την
Amblin και την Dreamworks (αμφότερες του Στίβεν Σπίλμπεργκ) ο Παναγιώτης
Ράππας ετοιμάζεται να «δώσει ψυχή» στους χαρακτήρες της χριστουγεννιάτικης
ιστορίας «Το ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι», του Ευγένιου
Τριβιζά για την ΕΡΤ.
Ζωγράφος ήθελε να γίνει ο Παναγιώτης Ράππας, από την Ύδρα. Έφυγε στη Γερμανία
για να σπουδάσει ζωγραφική και χαρακτική. Από το νησί όμως είχε γνωρίσει τον
εικονολήπτη Τόμας Μάουχ, στενό συνεργάτη τού Βέρνερ Χέρτσογκ. Εκεί βρέθηκε για
πρώτη φορά σε στούντιο animation. «Πήγα για λίγο, έμεινα για πάντα» λέει ο
Παναγιώτης Ράππας για την ασχολία που έμελλε να γίνει επάγγελμα, στο παράρτημα
του γραφείου του στην Αθήνα, σε παράλληλο της οδού Αθηνάς.
Βρέθηκε στο Λονδίνο το ’89, που θεωρείται η Μέκκα του 3D animation στην
Ευρώπη. «Τα λεγόμενα κινούμενα σχέδια, μετά τον θάνατο του Ντίσνεϊ, βρίσκονταν
σε περίοδο ύφεσης ώσπου βγήκε το “Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ”, στα μέσα
της δεκαετίας του ’80, που τάραξε τα νερά». Το ’89 λοιπόν ο Σπίλμπεργκ ήθελε
να στήσει τη δική του εταιρεία παραγωγής ταινιών με την τεχνολογία 3D
animation.
Ο Παναγιώτης Ράππας ήταν το ένα από τα τέσσερα ιδρυτικά στελέχη της Amblim, με
έδρα το Βόρειο Λονδίνο. «Κατά κάποιον τρόπο ήμουν τυχερός. Βρέθηκα στο
κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη στιγμή».
Στην αγγλική πρωτεύουσα έμεινε περίπου 11 χρόνια, μ’ ένα διάλειμμα δύο ετών,
μεταξύ 1998 και 2000. Ο Σπίλμπεργκ είχε στο μεταξύ ιδρύσει την Dreamworks στο
Γκλεντέιλ της Καλιφόρνιας και ο Παναγιώτης Ράππας βρέθηκε να εργάζεται και
εκεί. Το 1999 ιδρύει την Time Lapse Pictures με τον Νάσο Βακάλη, συνεργάτη
επίσης στη Dreamworks. Το 2001 άνοιξαν το στούντιο της Αθήνας.
«Συζητούσαμε με τον κ. Τριβιζά πώς θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι μαζί. Σε ποια
από τις ιστορίες του θα δίναμε “ζωή”. Τότε, συμπτωματικά, μου τηλεφώνησε ο
Κώστας Σπυρόπουλος από την ΕΡΤ και με ρώτησε αν θα ήθελα να συνεργαστούμε για
να μεταφέρουμε στην τηλεόραση ένα από τα παραμύθια του Τριβιζά».
Γιατί επιλέξατε το «Ποντικάκι που ήθελε να αγγίξει ένα αστεράκι»;
«Κατ’ αρχάς γι’ αυτό που πραγματεύεται: το κυνήγι του ονείρου, την παιδική
αθωότητα. Κατά δεύτερον διότι θέλαμε να κάνουμε ένα φιλμ που να ελέγχεται ως
προς τη διάρκεια και την παραγωγή του. Σκεφτείτε πως μια ταινία 3D animation
διαρκεί συνήθως 75 λεπτά και η δική μας είναι λίγο παραπάνω από το μισό.
Αρχίζοντας τώρα – βάσει της διάρκειάς της – θα είμαστε έτοιμοι του χρόνου για
να προβληθεί τα Χριστούγεννα. Άλλωστε πρόκειται για μια τρυφερή
χριστουγεννιάτικη ιστορία».
«Το 3D έχει ψυχή»
 |
|
«Αυτή η ταινία είναι ένα τεστ για εμάς. Οι χαρακτήρες θα σχεδιαστούν από |
Πιο γοητευτικό ποιο είναι; Να σχεδιάζετε στο χαρτί ή στην οθόνη του
υπολογιστή;
«Δεν είναι εύκολο να σας απαντήσω. Υπάρχουν γοητευτικά στοιχεία και στις δύο
μεθόδους. Όμως το 3D ως τεχνική παρέχει τη δυνατότητα να στήνεις μεγάλες
παραγωγές που διαφορετικά θα ήταν αδύνατο να γίνουν. Πλέον στήνεις
κινηματογραφικές ταινίες 3D animation με ολιγομελείς ομάδες. Τέτοιες δουλειές
ξεφεύγουν από το κινούμενο σχέδιο. Είναι περισσότερο κουκλοθέατρο ή
μαριονέτες. Οι φωτισμοί γίνονται με τη λογική που “φωτίζονται” οι σκηνές σε
ένα θεατρικό έργο. Το 3D σχέδιο έχει αυτό που λένε οι Άγγλοι “animation”,
ζωντάνια, ψυχή. Δεν είναι “κινούμενο σχέδιο” με την ελληνική έννοια».
Google news
