ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Οι αλχημιστές της εκπαίδευσης!

Ο πρωτοφανής αριθμός των αποκλεισμένων από τα ΑΕΙ – ΤΕΙ (65.000) και η μείωση
των θέσεων εισακτέων κατά 18.000 περίπου θέσεις αποκάλυψε τις στοχεύσεις της
κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής, την επικοινωνιακή της τακτική, καθώς και
ορισμένα βασικά στοιχεία της εκπαιδευτικής πραγματικότητας που μένουν συνήθως
στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης.

Αν την προηγούμενη δεκαετία, με όχημα την απορρόφηση των κοινοτικών
κονδυλίων, επελέγη η επέκταση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και το «χάρτινο»
άνοιγμά της σε κωμοπόλεις και χωριά, σήμερα επιλέγεται το στένεμα της εισόδου
και ο εξοστρακισμός των αδυνάτων. Με την επίκληση μιας αφηρημένης ποιοτικής
αναβάθμισης και κάποιων αόριστων «προκλήσεων» του νέου αιώνα, η σημερινή
ηγεσία του ΥΠΕΠΘ επιλέγει να απαλλαγεί ακριβώς από αυτούς που όφειλε να
εκπαιδεύσει.

Αν την προηγούμενη δεκαετία επελέγη η αύξηση των εισακτέων σε τριτοβάθμια
τμήματα της απόλυτης εξειδίκευσης και της τιποτολογίας με αποτέλεσμα την
αύξηση των πτυχίων ανεργίας και ετεροαπασχόλησης, σήμερα επιλέγεται η ενίσχυση
της ιδιωτικής μεταλυκειακής εκπαίδευσης. Τι ειρωνεία! Οι κομμένοι των
Πανελλαδικών Εξετάσεων, οι ανεπιθύμητοι για το ΥΠΕΠΘ, είναι επιθυμητοί ως
πελάτες της ιδιωτικής μεταλυκειακής εκπαίδευσης αρκεί να αντέχουν τα
οικονομικά τους.

Ωστόσο έχει ήδη στοχοποιηθεί και ένα τμήμα των υποψηφίων οι οποίοι
πετυχαίνουν μεν την είσοδό τους σε κάποιο ΑΕΙ-ΤΕΙ, όμως, περισσότερο από κάθε
άλλη φορά, δεν πετυχαίνουν στην τριτοβάθμια σχολή της προτίμησής τους ή σε
σχολή του τόπου μόνιμης διαμονής τους. Οι τελευταίες μεθοδεύσεις του ΥΠΕΠΘ,
αφενός με τη μείωση των θέσεων των τμημάτων υψηλής ζήτησης και αφετέρου με τη
μείωση θέσεων στα πανεπιστήμια και ΤΕΙ του Λεκανοπεδίου, ουσιαστικά λιπαίνουν
το έδαφος για μια «φυσική» στροφή στην ιδιωτική μεταλυκειακή εκπαίδευση.

Πώς συνδέονται όλα αυτά με την επικοινωνιακή πολιτική του ΥΠΕΠΘ και
ποιες πτυχές της εκπαιδευτικής πραγματικότητας αναδεικνύουν;

Το ΥΠΕΠΘ, με ένα λυρικό ξέσπασμα που δεν συνοδεύεται από τεκμηριωμένα
επιχειρήματα, υποστηρίζει σε όλους τους τόνους πως δεν είναι λογικό να
εισέρχονται στα ΑΕΙ-ΤΕΙ υποψήφιοι που δεν μπορούν να πιάσουν ούτε τη
βαθμολογική βάση. Παράλληλα υπονοεί ότι το υποβαθμισμένο επίπεδο σπουδών των
ελληνικών πανεπιστημίων συνδέεται με το γεγονός του χαμηλού εκπαιδευτικού
επιπέδου των υποψηφίων που στρατολογεί. Αποσιωπά, βεβαίως, το «τι», το «πώς»
και το «γιατί» της «κατασκευής» της βαθμολογίας σε συνθήκες Πανελλαδικών
Εξετάσεων. Αποκρύβει, βεβαίως, το γεγονός πως πίσω από το ξόρκισμα της χαμηλής
επίδοσης βρίσκεται ο μαζικός αποκλεισμός των πιο φτωχών και περιθωριοποιημένων
στρωμάτων του ελληνικού πληθυσμού.

Παράλληλα, το ΥΠΕΠΘ, με εισαγγελικό λόγο επικρίνει εκείνους που διαμαρτύρονται
για την αποψίλωση των περιφερειακών ΤΕΙ επισημαίνοντας με επιτηδευμένη αφέλεια
ότι δεν είναι δυνατόν η ύπαρξη των ΤΕΙ να εξαρτάται από τα συμφέροντα των
ενοικιαστών και των εμπόρων. Την ίδια στιγμή, όμως, κλείνει το μάτι στις
«τοπικές αγορές» που διαμαρτύρονται, υποσχόμενο μια νέα πελατεία με τη
«μεταφορά θέσεων εισακτέων» από το κέντρο στην περιφέρεια.

Το ΥΠΕΠΘ με τη βοήθεια των μόνιμων προσηλυτιστών της κοινής γνώμης και των
στρατευμένων μύθων επιχειρεί να κάνει κυρίαρχο έναν συγκεκριμένο τρόπο
ανάγνωσης της πραγματικότητας και εν συνεχεία να υποκαταστήσει με αυτόν την
ίδια την πραγματικότητα. Νομιμοποιεί την απόρριψη των πιο αδικημένων στρωμάτων
του πληθυσμού και παράλληλα υφαίνει σιωπηλά την κατασκευή του κατηγορητηρίου
για τους εκπαιδευτικούς, δείχνοντάς τους ως υπεύθυνους για τα αποτελέσματα των
μαθητών τους.

Ωστόσο, οι τεχνικές της αποπλάνησης γίνονται εξόφθαλμες αν κανείς
αποφασίσει να εξετάσει προσεκτικά τη μαγειρική του κυρίαρχου λόγου με την
οποία επιχειρείται να τραφεί η κοινή γνώμη. Τότε είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί
μπροστά σε μια διαφορετική πραγματικότητα. Θα ανακαλύψει πρώτα πρώτα ότι τα
αποτελέσματα των εξετάσεων δεν προσδιορίζουν αποκλειστικά την εκπαιδευτική
διαδικασία στο σχολείο. Στο τμήμα που την αφορούν το ύψος της αποτυχίας
χρεώνεται στο μεγαλύτερο μέρος του στο αποτυχημένο εξεταστικό σύστημα και στην
εκπαίδευση της αμάθειας που παράγεται και αναπαράγεται από αυτό και τις
κυρίαρχες εκπαιδευτικές πολιτικές.

Σε τελευταία ανάλυση το πραγματικό δίλημμα δεν είναι να επιλέξει κανείς
αν θα εισάγονται ή δεν θα εισάγονται μαθητές με βαθμολογίες κάτω από τη βάση
αλλά το πώς θα οικοδομηθεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο θα «ανοίγει τα
μάτια» των τροφίμων του. Η ποιότητα στην εκπαίδευση δεν συνδέεται με την
προσπάθεια για δημιουργία «λωρίδων ταχείας κυκλοφορίας» στις σχολικές αίθουσες
που εξασφαλίζουν αυξημένα ποσοστά στις κάρτες εισόδου στην Τριτοβάθμια
Εκπαίδευση από τη μια και εξοστρακισμό όσων «δεν παίρνουν τα γράμματα» από την
άλλη. Η «γραμματική και το συντακτικό» της ποιοτικής εκπαίδευσης βρίσκεται στη
δυνατότητα δημιουργικής ύφανσης της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου, στην
ικανότητα να μπορεί να τον εξοπλίσει με τα «πυρομαχικά» της γνώσης που αλλάζει
τον κόσμο.