ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι – ποιοτικές – «βάσεις» της Παιδείας

«Ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι η μοίρα του» («ήθος ανθρώπου δαίμων»), έλεγε
ο προσωκρατικός φιλόσοφος Ηράκλειτος. Ο χαρακτήρας των τέκνων μας, λοιπόν, και
όχι η σχολή που κατάφεραν να μπουν – μέρες οικογενειακών «πληγών» που είναι
τώρα… – είναι αυτός που θα καθορίσει τη ζωή τους και τη μοίρα τους. Τι
κάνουν γι’ αυτόν τον χαρακτήρα – αναρωτιέμαι λίγο πριν από τον σχολικό αγιασμό
– οι δάσκαλοι, οι καθηγητές των παιδιών μας, το εκπαιδευτικό σύστημα;

Πώς τον διαμορφώνουν, τον αναδύουν, τον απογειώνουν; Πόσα ερευνητικά πνεύματα
δημιουργούν, ποια λαμπερά μυαλά βγάζουν στο φως, πόσα ελεύθερα άτομα, με
δυνατή προσωπικότητα και κριτικό στοχασμό, σμιλεύουν; Πόσο νοιάζεται η
(εξεταστικοκεντρική και παπαγαλίζουσα) Παιδεία μας για τον ίδιο τον Άνθρωπο;

Ποια είναι η μεγαλύτερη επιτυχία, εν τέλει; Άτομα με δημιουργική σκέψη, με
πολυδιάστατη μόρφωση, ευτυχισμένα, ή ημιμαθή ρομποτάκια, άχρωμα, φοβισμένα από
την κοινωνική «απαξίωση» της μη εισαγωγής στις «καλές» σχολές; Η μουσική, ο
αθλητισμός, ο πολιτισμός, η λογοτεχνία (όχι βέβαια με τον τρόπο που διδάσκεται
σήμερα), η ερευνητική μεθοδολογία πόσο έχουν μπει στα σχολειά μας;

Στην καινούργια σχολική χρονιά που ξεκινά, πόσα παιδιά θα βγουν πραγματικά
κερδισμένα και πόσοι εκπαιδευτικοί θα έχουν τη χαρά να δουν μπουμπούκια να
ανθίζουν; Πόσες πρωτοβουλίες θα δοθούν στα παιδιά, πόση ικανοποίηση θα
αντλήσουν αυτά από τη σχέση τους με το σχολειό τους; Τι χαρακτήρες – και όχι
πόσα μόρια – θα κάνουμε απολογισμό εφέτος; Θα ανέβουν οι – ποιοτικές –
«βάσεις» της Παιδείας μας;

Ο Αβραάμ Λίνκολν έλεγε: «Ο χαρακτήρας είναι σαν ένα δένδρο και η υπόληψη σαν
τη σκιά του. Η σκιά είναι αυτό που νομίζουμε για αυτήν. Το δέντρο είναι το
αληθινό πράγμα»…