Λίγο μπουγέλο ακόμα

Ποτήρια, μπουκάλια, κουβάδες, λάστιχα επιστρατεύτηκαν επί τόπου, ο άμαχος πληθυσμός μαζεύτηκε στην άκρη και η μάχη ξέσπασε

«ΘΕΛΩ να κάνω βραδινό μπάνιο», δήλωσε με έμφαση η Φωτεινή. Το κοινό δεν
είχε την αναμενόμενη ανταπόκριση. Κανείς δεν σηκώθηκε όρθιος να χειροκροτήσει,
κανείς δεν έβγαλε με βιασύνη το πουκάμισό του, κανείς δεν ξεκίνησε με φόρα να
πέσει στη θάλασσα – η οποία, τρία μέτρα πιο πέρα, περίμενε ατάραχη μια
απόφαση. Απόλυτη ησυχία.

«Θέλω να κάνω βραδινό μπάνιο», επανέλαβε με νάζι εκείνη και άρχισε να κινείται
ανάμεσα στις καρέκλες και τα τραπέζια του παραθαλάσσιου μπαρ, προκειμένου να
συγκεντρώσει οπαδούς για το εγχείρημα. Κάτι μουρμουρητά ακούστηκαν, «πού να
τρέχουμε τώρα», «θα ‘ναι κρύα», «δεν έχω πετσέτα», «πώς θα μπω μετά στ’
αυτοκίνητο…».

H λάμψη στα μάτια της ήταν το προειδοποιητικό καμπανάκι για την υλοποίηση
της… γνωστής ρήσης: όταν δεν πας εσύ στη θάλασσα, πάει η θάλασσα σε σένα.
Κοίταξε γύρω της προκειμένου να εντοπίσει με ακρίβεια τον καλύτερο πυροκροτητή
για τα σχέδιά της, άνοιξε το μπουκάλι νερό που κρατούσε στα χέρια της και το
έριξε με αφοπλιστική αθωότητα στην πλάτη του Γιώργου. Εκείνος γέλασε και
παρήγγειλε τρία ποτήρια νερό, με πολύ πάγο. Το πρώτο το άδειασε στην μπλούζα
της, το δεύτερο στο κεφάλι της και το τρίτο πήρε ξώφαλτσα κάνα δύο ακόμα.

Τα μισοκοιμισμένα από τον καύσωνα πλήθη αφυπνίστηκαν και έσπευσαν να
αναζητήσουν πολεμοφόδια. Ποτήρια, μπουκάλια, κουβάδες, λάστιχα επιστρατεύτηκαν
επί τόπου, ο άμαχος πληθυσμός μαζεύτηκε στην άκρη και η μάχη ξέσπασε με το
επιθετικό δόγμα: «Take no prisoners – κανείς στεγνός».

Το σώμα είναι χαρμόσυνο γεγονός. Οι στιγμιαίες εξάρσεις παραφοράς – που η
ενοχή της φρόνησης ποτέ δεν θ’ αναιρέσει – μπορούν να το φέρουν στη διαπασών
της ύπαρξης. Έτσι ξαφνικά, ανάμεσα σε κουβάδες νερό, τρεχαλητά, γέλια και
προκλήσεις, «η ζωή γίνεται γλυκιά και η παρούσα στιγμή τα πάντα, το μέλλον
απεριόριστο και το παρελθόν άχρηστο». Κι εμείς, τυλιγμένοι με τον απαλό μανδύα
του θαυματοποιού που είναι η παιδική ηλικία, παραδινόμαστε σε μια αγάπη πέρα
από λέξεις, απολύτως ασφαλείς.

ΑΣΦΑΛΕΙΣ από τα πάντα, εκτός από τις σταγόνες που ορμούν πάνω μας με
φόρα βράδυ Αυγούστου με καύσωνα – μια κάθαρση αναπάντεχη, μια παραφορά
ομαδική. Ένας αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι, ένας χαιρετισμός σ’ αυτά που
μέλλει να έρθουν, ένα υγρό ξόρκι των φόβων μας. Ο εαυτός, για μια στιγμή
μονάχα, «ως απόλυτη μετασχηματιστική ενέργεια». Να αφήνουμε στην άκρη
επαγγέλματα, κοινωνικές συνθήκες και όσα μας διαχωρίζουν, επιστρέφοντας στα
απολύτως βασικά: ένα γέλιο και ένα ποτήρι νερό.

ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ ΨΗΛΑ, ο στρατηγός Γκιάπ, ο αρχηγός των Βιετκόγκ που
κατατρόπωσε στις ζούγκλες τους Αμερικανούς, θα πρέπει να γελούσε που του
διαψεύσαμε τη θεωρία ότι «αν ο εχθρός διασπαρεί χάνει δυνάμεις, ενώ αν
συμπτυχθεί χάνει έδαφος». Και συμπτυχθήκαμε και διασπαρθήκαμε, δεν χάσαμε όμως
τίποτα. Κερδίσαμε μόνο. Στιγμές παραφοράς, απόηχους παιδικότητας, μια ωτίτιδα,
ένα καινούργιο βλέμμα για τους συμπολεμιστές μας, μια ωραία ιστορία για τα
βράδια του χειμώνα, τη γνώση ότι μπορεί για λίγα λεπτά να γίνουμε κάποιοι
άλλοι…

Όλοι μας, η Φωτεινή, ο Γιώργος, η Παυλίνα, ο Σάκης, η Εύα, ο Νίκος, η
Κατερίνα, ο Κώστας, ο Αντώνης και ο Ανέστης στέλνουμε αγωνιστικούς
χαιρετισμούς στους απανταχού καλλιτέχνες των μπουγέλων. Μια στιγμή παραφοράς
μπορεί να γίνει κάλλιστα μια στιγμή ευτυχίας…