ANAΛΩΣIMA Kαλοκαιρινά χτυπήματα

Μέσα στη ζέστη, μέσα στις διακοπές, όταν η θάλασσα είναι τόσο ωραία και η πόλη
τόσο παράλογη, ποιος μπορεί να σκέφτεται τα σχολεία; Θα πρέπει να είναι
σαδιστής ή υπουργός Παιδείας. Τι καλύτερο από το να καταργείς μερικά
επαγγελματικά λύκεια τις ημέρες του αυγουστιάτικου καύσωνα; Ευχαριστούμε,
κυρία. Τι το θέλουν το σχολείο τα παιδιά, σκέτος παιδεμός έχει γίνει. Ειδικά
όταν δουλεύουν κιόλας. Αντί να βγουν να ξεσκάσουν λίγο μετά τη δουλειά, να
θέλουν να πηγαίνουν σε απογευματινό σχολείο! Να μην αδειάζουν να συναντήσουν
τους φίλους τους, να πάνε σε κάνα γήπεδο, καμιά βόλτα στην παραλία, να πρέπει
να κουβαλάνε βιβλία και τετράδια, τα κακόμοιρα. Αμάν, δηλαδή, πια αυτή η
ξεπερασμένη ιδέα ότι πρέπει όλοι να μορφώνονται, να τελειώνουν γυμνάσιο και να
μην τους φτάνει, να θέλουν να πάνε και στο λύκειο και στο πανεπιστήμιο,
νομίζοντας ότι με τη μόρφωση ξεφεύγουν από την αθλιότητα, ότι θα ζήσουν μια
καλύτερη ζωή, ότι πρέπει όλοι να έχουν ίσες ευκαιρίες… Καιρός είναι να
χτυπηθεί στη ρίζα της. Και η κυβέρνηση των θεαματικών μεταρρυθμίσεων τη
χτυπάει στη ρίζα. Όχι όμως θεαματικά, όχι αιματηρά, όχι. Δεν θέλει φασαρίες
και διαμαρτυρίες. Δεν θέλει να τα βάλει ανοιχτά με τις ιδέες αυτές, όχι.
Επισήμως τις αποδέχεται, αφού παριστάνει την κεντρώα και σιωπηλά, αργά αλλά
σταθερά, γκρεμίζει το οικοδόμημα της Παιδείας. Είναι τόσο εύθραυστο, τόσο
ευαίσθητο, χρειάζεται τόση φροντίδα, είναι τόσο ανεπαρκές, δεν θέλει και πολύ
να διαλυθεί. Πότε με τη βάση του 10, πότε με τις καθυστερήσεις, πότε με την
κατάργηση λυκείων. Και βρίσκει σύμμαχο την ανασφάλεια των νέων, που δεν
υποψιάζονται ότι τα συντρίμμια του συστήματος θα πέσουν στα δικά τους κεφάλια.