Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Ένα «πολιτιστικό Σχέδιο Μάρσαλ» για την ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στις
ευρωπαϊκές κοινωνίες! Αυτό γράφηκε τις προάλλες στον ευρωπαϊκό Τύπο, όταν
μαθεύτηκε ότι, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Pew Global Aptitude Project (www.pewglobal.org), η πλειοψηφία των
μουσουλμάνων στην Ευρώπη νιώθουν πρώτα μουσουλμάνοι και μετά πολίτες. Να μην
ξεχάσουμε πως πρόκειται κυρίως για παιδιά μεταναστών δεύτερης και τρίτης
γενιάς, που είναι ήδη πολίτες των χωρών όπου διαμένουν. H δημοσκόπηση
δημοσιεύτηκε μερικές μέρες μετά τη σύλληψη νεαρών Βρετανών μουσουλμάνων οι
οποίοι κατηγορούνται ότι σχεδίαζαν να τινάξουν στον αέρα όσα περισσότερα
αεροπλάνα μπορούσαν (για να πάνε μετά να ξεδώσουν με τις 70 παρθένες που τους
περιμένουν στον Παράδεισο…). Όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις
περιπτώσεις, τέθηκε ξανά το ερώτημα: μπορούν οι μουσουλμάνοι να ενσωματωθούν
στις δυτικές κοινωνίες ή μήπως τους εμποδίζει το Κοράνι;

Το Κοράνι είναι ένα κείμενο του τύπου διάλεξε και πάρε. Είσαι υπέρ της
ενσωμάτωσης; Επιλέγεις τις σούρες που κηρύττουν τη συνύπαρξη. Είσαι υπέρ της
σύγκρουσης; Επιλέγεις τις σούρες που διδάσκουν το μίσος για τους «απίστους».
Κάπως έτσι είναι τα ιερά κείμενα. Αγάπα τον εχθρό σου – μίσησέ τον. Μη
σκοτώσεις – κανένα έλεος για τους απίστους. H αγάπη νικά το μίσος – οφθαλμός
αντί οφθαλμού. Κοντολογίς, οι ιερείς έχουν πάντα δίκαιο. «On gagne ΰ tous les
coups» που λένε στα καζίνα.

Το θέμα δεν είναι λοιπόν στο Κοράνι. Το θέμα είναι τι κάνεις όταν διδάσκεις τη
θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου και ξαφνικά σου πετάγεται ένας νεαρός μαθητής
με εμπόλεμο βλέμμα και σου λέει: «Αυτές είναι βλασφημίες των απίστων, μας το
είπε ο ιμάμης!»… Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, μια τέτοια αντίδραση θα
μπορούσε να έρθει και από έναν φανατισμένο χριστιανό, έτσι δεν είναι; Κατά
βάθος, οι φανατικοί χριστιανοί ζηλεύουν και λατρεύουν ταυτόχρονα το σημερινό
Ισλάμ. Θα ήθελαν κάπως έτσι να είναι και ο σημερινός χριστιανισμός. Και ίσως
κάπως έτσι να ήταν εάν δεν μεσολαβούσε η Γαλλική Επανάσταση. Οι φανατικοί,
όλων των θρησκειών, περισσότερα συμπαθούν παρά μισούν αλλήλους. Το πρόβλημά
των φανατικών είναι όλοι εκείνοι που πιστεύουν ότι τους νόμους της Πολιτείας
τούς φτιάχνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι, βασιζόμενοι στη λογική και όχι στα ιερά
κείμενα. Με λίγα λόγια, το πρόβλημα των φανατικών, όλων των φανατικών, είναι
το κοσμικό κράτος και η ατομικότητα.

Πέραν τούτου, επειδή μιλάμε για ενσωμάτωση, σήμερα βλέπουμε πως ειδικά στην
Αγγλία και την Ολλανδία, ανακαλύπτουν πανικόβλητοι πως οι κοινωνίες τους έχουν
διαιρεθεί σε «πολιτισμικές νησίδες» που δεν έχουν καμία επαφή μεταξύ τους.
Ανακαλύπτουν δηλαδή ότι η πολυπολιτισμικότητα κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα
βασίλειο του κοινοτισμού: αυτού του «εθνικισμού εις το τετράγωνο». Σε
τελευταία ανάλυση, πίσω από τη «λατρεία» της πολιτισμικής διαφοράς και των
ριζών, βρίσκεται συχνά ο «πόθος» της μη μείξης, της διατήρησης της ανισότητας,
της διατήρησης της φυλετικής και της πολιτισμικής καθαρότητας. «Ίσοι, αλλά
χωρισμένοι»: αυτό ήταν το σύνθημα των λευκών ρατσιστών μετά την κατάργηση της
δουλείας στις ΗΠΑ.

Στην περίπτωση των μουσουλμάνων μεταναστών συνέβη κάπως έτσι: από τη μια, οι
λευκοί ρατσιστές τούς «φιλοξενούσαν» με το σύνθημα «δεν θα γίνεις σαν και μας
ποτέ, μουσουλμάνε, μουσουλμάνε!». Και από την άλλη, οι έξαλλοι ιμάμηδες από το
Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία τούς διαλαλούσαν: «αυτή εδώ δεν είναι η χώρα
σας. Αυτή τη γη των απίστων δεν πρέπει να την αγαπήσετε, αλλά να την
κατακτήσετε!».

«Οι μειονότητες», γράφει ο Bauman, «είναι προϊόντα των ανελεύθερων πρακτικών
του κράτους. Αλλά είναι κάτι παραπάνω από κατάλληλες προκειμένου να
αναπτυχθούν στην υπηρεσία των ανελεύθερων πρακτικών των ηγετών της
κοινότητας»…

LINK: * www.gkapllani.com