Aνοιχτές λεωφόροι

To καλύτερο μουσικό χαλί αυτές τις ημέρες έρχεται από το ραδιόφωνο. Πολλή
μουσική, καθόλου λόγια. Λείπουν όλοι. Μπορείς να πας από την Αβάνα μέχρι το
Πέραμα χωρίς εξηγήσεις. Για να με εκδικηθούν όμως γι’ αυτή την κλεμμένη
απόλαυση (γιατί, τι φταίει ο παραγωγός; το σύστημα φταίει) μαζεύονται τα CD
που πρέπει να παίξουν. Και έχει και ζέστη.

«Highway Companion» Tom Petty (Warner)

«Σε καμιά περίπτωση δεν θα έκανα καριέρα, αν ξεκινούσα σήμερα. Το ραδιόφωνο δεν παίρνει πια ρίσκο για τίποτε καινούργιο», λέει ο Τομ Πέτι

Ο Τομ Πέτι είναι σαν το παγωτό σοκολάτα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι
καλό. Μάλιστα, αν είσαι φαν της σοκολάτας, είναι εγγυημένη μέγιστη απόλαυση.
Επίσης, αν δεν σου αρέσει να πειραματίζεσαι με παράξενες γεύσεις και
εκκεντρικούς συνδυασμούς, ο Πέτι είναι σίγουρο πράγμα. Ο άνθρωπος κάνει ροκ
τριάντα χρόνια και το επίπεδο «σοκολάτας» δεν έπεσε ποτέ χαμηλά. Μπορεί να
αλλάζουν οι γωνίες από όπου παρακολουθούμε το έργο του (κάποτε τον είχαμε δει
και ως απάντηση στο βρετανικό πανκ – λες και είχε ανάγκη), αλλά στην ουσία
εκείνος κάνει τη δουλειά του έτσι όπως την έμαθε από τους παλιούς, καλούς
ρόκερ με τα γήινα χρώματα της κιθάρας. Μπορεί να είναι η εντύπωσή μου, αλλά
αυτή τη στιγμή οι πλανήτες του ροκ έχουν έτσι στραφεί ώστε το Highway
Companion συγκεντρώνει όλη τη θετική ενέργεια του συστήματος. Το έχω ακούσει
ήδη κάμποσες φορές – πήρα απόφαση τα άλμπουμ που μου αρέσουν να τα ακούω πιο
πολύ, κι ας χάνω άλλα – και ο Πέτι έχει δίκιο.

Σύμπτωση; Ένα από τα πιο ροκ κομμάτια του καλοκαιριού, το Dani California των
Red Hot Chili Peppers, παραπέμπει στο Mary Jane’s Last Dance από τα παλιά του
Τομ Πέτι όσο τα αυγά στην ομελέτα (και τα δύο βέβαια είχαν τον Ρικ Ρούμπιν
παραγωγό). Μετά και εκείνος (όπως Ντίλαν) έχει τη δική του ραδιοφωνική
εκπομπή. Έτσι βγαίνει στη Λεωφόρο με τις καλύτερες προϋποθέσεις, με συνεργάτη
τον Τζεφ Λιν και από κοντά στην κιθάρα τον Μάικ Κάμπελ και – προφανές, αγαπητέ
Γουότσον! – όλα δείχνουν πως ο Πέτι «χτύπησε» ξανά. Το Down South και το Turn
This Car Around βγαλμένα πραγματικά από τον δρόμο, το Night Driver και το This
Old Town λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω και ο Πέτι σαν τον Μοναχικό Ταξιδιώτη του
Κέρουακ «στη σκοτεινή γη λίγο πριν πάμε όλοι στον Παράδεισο». Τι να σας πω, με
τους προορισμούς δεν τα πήγαινα ποτέ καλά.

«Everything All The Time» Band Of Horses (Hitch Hyke)

Οι Band Of Horses είναι από το Σιάτλ όπως και οι Casissa’s Weird, από τους
οποίους προέρχονται οι Band Of Horses. To όνομα μάλλον δυσκόλευε την καριέρα
και αυτός ανάμεσα σε άλλους θα είναι λόγος αρκετός για να προσχωρήσει κάποιος
σε μια Μπάντα Με Άλογα. Δεν έχει σημασία. Τουλάχιστον όσο το Everything All
The Time μού μοιάζει με εκδρομή στο βουνό, όσο μυρίζει φρέσκο ψωμί και έχει
όλες τις ρουστίκ αρετές που εμείς οι άνθρωποι της πόλης (εντάξει, ας μιλήσω
για τον εαυτό μου) εκτιμάμε ιδιαίτερα, ενώ για εκείνο το urban παραμύθι που
μας σερβίρουν κρατάμε μικρό καλάθι. Αν βάλω στην άκρη τη φωνή του Μπεν
Μπρίντγουελ που γλιστράει κάπως περίεργα και δεν είναι και ο atomic powered
singer όπως διαφήμιζαν τον Έλβις όταν έσκαγε μύτη στο Λας Βέγκας, που δεν
κολλάει καλά στα αυτιά μου, αυτά τα «Άλογα» είναι γκανιάν και αν δεν πάρουν
την κούρσα κάτι άλλο φταίει (το ότι βλέπω πολλές ταινίες, ίσως…)

«Ghost Repeater» Jeffrey Foucault (Α&Ν Rec)

Είναι λίγος καιρός που βρίσκω ευκαιρίες και ακούω συχνά τούτο εδώ το Ghost
Repeater, το τρίτο του Τζέφρι Φουκό από το Γουισκόνσιν, και έχω απόλυτα
πειστεί για την αξία του και για το ότι μπορεί να περάσουν αόρατα σχεδόν από
δίπλα μας ωραίες μουσικές. Αυτό που κάνει φασαρία, μπορεί να είναι και ο
συναγερμός του αυτοκινήτου. Στην παράδοση Μπρους, Τάουνς Βαν Ζαντ και
«americana», όπως λέμε τη φολκ και την εναλλακτική κάντρι (για να μην
μπερδεύουμε με τον Τόμπι Κιθ και δεν ξέρουμε τι μας γίνεται), είναι
διακριτικός τύπος, αφήνει τα τραγούδια να μιλήσουν γι’ αυτόν σαν ίχνη που
θέλεις να σε προδώσουν. Και ενώ η λίστα μου με τα alt. country που θέλω να βρω
μεγαλώνει (άλλο τόσο μεγαλώνουν και οι ελλείψεις σε αυτό το είδος των
ελληνικών δισκοπωλείων), χαίρομαι με τον Τζέφρι Φουκό και τις περιπλανήσεις
του εδώ και εκεί, μακριά και όπου αλλού τον βγάλει.

Οτιδήποτε σου αρέσει

Aberfeldy, «Do Whatever Turns You On»

Ποστ πανκ και φολκ; Devo και Ντόνοβαν; Και μικρά πράσινα ανθρωπάκια με
κόκκινες λάμπες για μάτια; Αν το στηρίζεις όλο αυτό σωστά, μπορείς να
σκοράρεις έως και στην έδρα του αντιπάλου. Το παλεύουν οι Aberfeldy και
επιστρέφουν με το δεύτερο Do Whatever Turns You On, έχοντας ήδη παίξει δύο
φορές στο SxSW (το πιο σημαντικό μουσικό ραντεβού από όλα) τιμώντας τα χρώματα
της Σκωτίας. Μια γλυκιά ακαταστασία, που επιμελώς φροντίζουν να μην ταραχθεί.
Και κάνει τη δουλειά τους όλο και πιο δύσκολη. Γιατί όμως;