Aπειλούνται με ένα νέο Bιετνάμ

H ήττα του Τζο Λίμπερμαν, του μεγάλου αστεριού των Δημοκρατικών στις
πρόσφατες προκριματικές εκλογές, αποκάλυψε μια μεγάλη πολιτική μεταβολή που
παρατηρείται στην Αμερική: τη συγκρότηση ενός αντιπολεμικού Κέντρου. Άραγε
σημαίνει αυτό πως οι Δημοκρατικοί κινδυνεύουν να βρεθούν αντιμέτωποι με ένα
νέο Βιετνάμ;

Το βασικό ζήτημα στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών στο Κονέκτικατ
ήταν ένα: ο πόλεμος στο Ιράκ. Ο Τζο Λίμπερμαν ήταν ένας κατά τα άλλα σεβαστός
γερουσιαστής που δεν θα έβρισκε μπροστά του αξιόμαχο εσωκομματικό αντίπαλο αν
δεν είχε υποστηρίξει ανοιχτά τον πρόεδρο Μπους για την εισβολή στο Ιράκ το
2003, αν δεν εξακολουθούσε να υποστηρίζει μέχρι και σήμερα τον πόλεμο και αν
δεν επέμενε ότι δεν πρέπει να οριστεί προθεσμία αποχώρησης των αμερικανικών
στρατευμάτων. H ιδέα να διεκδικήσει το χρίσμα από τον Λίμπερμαν ήρθε στον Νεντ
Λαμόντ, έναν σχετικά νέο πολιτικό, πέρυσι, όταν διάβασε κάτι στην «Γουόλ Στριτ
Τζόρναλ» την ώρα που έπινε τον πρωινό καφέ του. Ήταν μια αισιόδοξη ανάλυση για
την κατάσταση στο Ιράκ, που την υπέγραφε ο Τζο Λίμπερμαν. Στην αντιμπουσική
και αντιπολεμική προεκλογική εκστρατεία του, ο Λαμόντ στηρίχτηκε ιδιαίτερα από
ακτιβιστές και μπλόγκερ του Διαδικτύου, που δεν είχαν πάψει ποτέ να
επιτίθενται στον Λίμπερμαν επειδή είχε υποστηρίξει τον πόλεμο. Οι αντίπαλοι
του Λίμπερμαν (και φίλοι του Λαμόντ) δεν κάνουν λάθος για τον πόλεμο. H
εισβολή στο Ιράκ ήταν ένα τρομερό λάθος, σχολιάζει ο Τζέικομπ Γουάισπεργκ στην
εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Το πρόβλημα όμως με τους «εξεγερμένους» κατά του
Λίμπερμαν είναι ότι ξεπερνούν τα όρια στην αντιπολίτευσή τους, υποτιμώντας το
ζήτημα της τρομοκρατίας.

Νεντ Λαμόντ

Οι παραλληλισμοί. Δεν είναι μια κατάσταση πρωτόγνωρη για τους
Δημοκρατικούς. H αναμέτρηση Λαμόντ-Λίμπερμαν οδηγεί πολλούς σε παραλληλισμούς
με την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ. Ούτε και για εκείνο τον πόλεμο είχαν
κάνει λάθος οι «εξεγερμένοι» του Δημοκρατικού Κόμματος. Γιατί και εκείνος ο
πόλεμος υπήρξε ένα τρομερό λάθος για τις ΗΠΑ. Όμως, όπως το Ιράκ, λέει ο
Γουάισμπεργ, το Βιετνάμ ήταν ένα ακατάλληλο πεδίο για μια μάχη που η Αμερική
ήταν υποχρεωμένη να δώσει για να περιορίσει την επέκταση της κομμουνιστικής
επιρροής εκείνη την ψυχροπολεμική εποχή. Οι αντίπαλοι του πολέμου εξώθησαν το
Δημοκρατικό Κόμμα σε μια στάση αντιπολεμικής ουδετερότητας που άφηνε ανοιχτό
το ζήτημα της εθνικής ασφάλειας, ρίχνοντας έτσι πολλούς Αμερικανούς, ακόμη και
από εκείνους που ήταν αντίθετοι στον πόλεμο του Βιετνάμ, στην αγκαλιά του
Ρίτσαρντ Νίξον.

Κινητοποίηση. Πίσω από τη νίκη του Νεντ Λαμόντ διακρίνουν πολλοί το
«δαχτυλάκι» των μπλόγκερ του Διαδικτύου (με πρώτο το «Daily Kos», όπως
παρατηρεί το περιοδικό «Εκόνομιστ»). Με μια ιδεολογική κινητοποίηση, οι
μπλόγκερ έκαναν πολλούς Δημοκρατικούς να πιστέψουν ότι θα μπορέσουν να
κατακτήσουν την εξουσία, αν μείνουν πιστοί στις βασικές αρχές του κόμματός
τους: από τον πόλεμο στο Ιράκ μέχρι την περίθαλψη για όλους. Έκαναν το κόμμα
πιο σεκταριστικό. Ένας από τους συμβούλους του Λίμπερμαν έλεγε με πικρία την
ημέρα των εκλογών πως, αφού οι μπλόγκερ τα κατάφεραν να ρίξουν τον Λίμπερμαν,
σύντομα θα το κάνουν και σε άλλους Δημοκρατικούς πολιτικούς. πλάι στην
αντιπολεμική Αριστερά σχηματίζεται ένα ευρύ αντιπολεμικό Κέντρο. Το ερώτημα
είναι αν μέσα σε αυτό το σκηνικό υπάρχει ο δρόμος που οδηγεί στον Λευκό Οίκο.

Ένα επικίνδυνο παιχνίδι

Τζο Λίμπερμαν

Από μια άποψη, γράφει το «Εκόνομιστ», η ήττα του γερουσιαστή Λίμπερμαν βοηθάει
τους Δημοκρατικούς. Τώρα που το διασημότερο «γεράκι» τους έφυγε από το κόμμα,
ξεκαθάρισαν κάπως οι απόψεις για το Ιράκ. Οι περισσότεροι Δημοκρατικοί του
Κογκρέσου είναι τώρα υπέρ μιας προγραμματισμένης αποχώρησης από το Ιράκ. Όμως
αυτό είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Ο πόλεμος μπορεί να μην είναι δημοφιλής,
αλλά, όπως λέει ο Μάικλ Ντίμοκ του κέντρου δημοσκοπήσεων Pew, το «αντιπολεμικό
τρένο» κουβαλάει μαζί του και άλλα πράγματα. Και ελάχιστα από αυτά μπορούν να
βοηθήσουν ένα κόμμα που θέλει να κατακτήσει την εξουσία. Μπορεί οι
περισσότεροι Αμερικανοί να μην πιστεύουν ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε κολεγιά με
τον Οσάμα Μπιν Λάντεν ή ότι η κατοχή του Ιράκ θα κάνει την Αμερική πιο ασφαλή,
είναι όμως βέβαιο ότι θέλουν μια δυναμική αντιμετώπιση των εχθρών της χώρας.
Θα υπάρξει άραγε ένας νέος Ρίτσαρντ Νίξον που θα δρέψει τα οφέλη από αυτές τις
εξελίξεις στους Δημοκρατικούς, όπως ακριβώς είχε συμβεί στο Βιετνάμ, όταν
έκαναν δυο δεκαετίες να δουν εξουσία;