«Γιατί έγινα απαγωγέας»

«Ήμουν απελπισμένος, παντρευόταν η κόρη μου κι εγώ πάλι θα έλειπα…». Ο
Κωνσταντίνος Αραμπατζής, άλλοτε επιτυχημένος επιχειρηματίας, μετανάστης στη
Γερμανία, τώρα είναι κρατούμενος στις φυλακές Μαλανδρίνου ως κατά συρροήν
απαγωγέας με στόχους Γερμανούς πολίτες.

Ο Κωνσταντίνος Αραμπατζής μεταφέρεται στον εισαγγελέα. Πριν από την απαγωγή του διευθυντή της Γερμανικής Σχολής, μετρούσε μέρες στις αγροτικές φυλακές για να αποφυλακιστεί. Τώρα αναμένεται να δικαστεί και γι’ αυτή την υπόθεση. Στην ένθετη φωτογραφία, μαθητές και γονείς έξω από τη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης την ημέρα της απαγωγής του διευθυντή

H τέταρτη φορά που απήγαγε Γερμανό πολίτη ήταν στα μέσα του περασμένου Μαΐου.
Κατά τη διάρκεια πενθήμερης άδειας που είχε πάρει από τη φυλακή, έβαλε στόχο
τον διευθυντή της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Εισέβαλε στη Σχολή ένοπλος,
με μια χειροβομβίδα και ζωσμένος με εκρηκτικά. Απήγαγε και κράτησε όμηρο τον
διευθυντή επί ώρες, ώσπου τελικά τον άφησε ελεύθερο και λίγο αργότερα
επέστρεψε στη φυλακή. Ο Κωνσταντίνος Αραμπατζής μίλησε στα «NEA» από τη φυλακή
και επιχείρησε να εξηγήσει πώς έφθασε να είναι κατά συρροήν απαγωγέας. Στην
πιο πρόσφατη περίπτωση, πίστεψε ότι η απαγωγή θα ήταν το «διαβατήριο» για να
βρεθεί κοντά στην κόρη του, στον γάμο της. Στις τρεις προηγούμενες ήθελε να
«αποκαταστήσει αδικίες εις βάρος του».

Για ένα συμφωνητικό. Ο 52χρονος δεν μιλάει για απαγωγές, αλλά για
«πράξεις απελπισίας» που απασχολούν τις διωκτικές αρχές σε Ελλάδα και Γερμανία
από το 1995, όταν κατηγορήθηκε ότι απήγαγε δύο Γερμανούς τραπεζίτες για να
τους αποσπάσει την υπογραφή ενός συμφωνητικού. Από τότε, ακολούθησε η απαγωγή
ενός Γερμανού εμπόρου μοτοσυκλετών, καθώς και ενός Γερμανού τραπεζίτη μέσα
στην τράπεζα. Γι’ αυτή την υπόθεση δεν διώχθηκε ποτέ, ούτε στη Γερμανία όπως
λέει ο ίδιος.

H υπόθεση Αραμπατζή έχει αφήσει πολλά κενά στις διωκτικές αρχές, καθώς ακόμη
και ανώτεροι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. δεν απέκλειαν ότι «μπορεί να έχει κάποιοι
δίκαιο, αλλά βρήκε λανθασμένο τρόπο να το διεκδικήσει». Χαρακτηριστικό είναι
ότι με ευκολία μπορεί και προμηθεύεται όπλα, είτε από το Βέλγιο είτε από την
Μπάνια Λούκα όπως παραδέχεται.

Ο ίδιος, από τις φυλακές Μαλανδρίνου όπου οδηγήθηκε, εξακολουθεί να φωνάζει
ότι τον πνίγει το δίκαιο. Εξηγεί ότι όλα άρχισαν από μία κατάθεση «μαύρων»
χρημάτων, τα οποία έχασε και από μία «στημένη» φωτιά στην επιχείρησή του, για
την οποία κατηγορήθηκε ο ίδιος, «προκειμένου να μην εισπράξω την αποζημίωση».

«Μαύρα» χρήματα. «Το 1987 είχα καταθέσει σε θυρίδα σε τράπεζα της
Γερμανίας το ποσό του 1,5 εκατ. μάρκων. Ανώνυμα με κωδικό, γιατί ήταν “μαύρα”.
Δεν τα ξαναείδα και από τότε διεκδικώ αυτά τα λεφτά, δεν μου τα δίνουν»,
ισχυρίζεται στα «NEA». H σύζυγος και τα τρία παιδιά του ζουν στη Γερμανία, η
μία κόρη του παντρεύτηκε πρόσφατα και ο ίδιος δεν μπορούσε να παραστεί επειδή
ήταν πάλι στη φυλακή. «Είχα φτάσει σε απόγνωση, με καταλαβαίνετε; Ακόμη μία
φορά δεν μπορούσα να είμαι κοντά στην οικογένειά μου», αναφέρει. «Δεν είχα
σκοπό να κάνω κανένα κακό στον διευθυντή της Γερμανικής Σχολής. Άλλωστε το
φιτίλι με τα εκρηκτικά το είχα απενεργοποιήσει από πριν, το δίκαιό μου ήθελα»,
συμπληρώνει για την περίπτωση απαγωγής του Γερμανού διευθυντή του σχολείου.

Πώς έπεσε από τα ψηλά στα… χαμηλά

H περιπέτειά του, όπως ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Αραμπατζής τη χαρακτηρίζει,
άρχισε το 1992, όταν «ανέβηκα πολύ ψηλά σε επιχειρήσεις με μοτοσυκλέτες στη
Γερμανία. Αγόρασα ένα παλιό εργοστάσιο το 1987, που το χρησιμοποιούσα ως
εκθεσιακό χώρο και συνεργείο, το 1989 άλλο ένα και το 1990 το τρίτο»,
περιγράφει. Μία φωτιά σε ένα από τα καταστήματά του ήταν η αρχή του τέλους για
τον ίδιο. «Το μαγαζί κάηκε, εμένα με χτύπησαν στο κεφάλι από πίσω και έμεινα
τραυματισμένος στο νοσοκομείο δέκα ημέρες. Μετά συνέλαβαν δύο υπαλλήλους μου
ότι έκλεβαν, αλλά τελικά εγώ προφυλακίστηκα για τρεις ημέρες και κατηγορήθηκα
για ηθική αυτουργία σε εμπρησμό. Έτσι άρχισε το σχέδιο εξόντωσής μου»,
ισχυρίζεται. «H ασφαλιστική δεν ήθελε να δώσει την αποζημίωση των 4
εκατομμυρίων μάρκων, αυτό φτάνει».

Το 1994 ύστερα από πιέσεις του, δύο Γερμανοί τραπεζίτες δέχονται να τον
επισκεφτούν στην Ελλάδα για να ρυθμιστεί το ζήτημα των χρημάτων τής ύποπτης
θυρίδας που είχε ανοίξει. Τον Ιανουάριο του 1995, η επίσκεψη πραγματοποιείται.
«Τους πήρα από το αεροδρόμιο, ήθελα να τους κλείσω ξενοδοχείο, αλλά επέμειναν
να πάμε στο χωριό, στην Καβάλα», περιγράφει. «Είναι αλήθεια ότι αντιδικήσαμε,
τους είπα “θα σας σπάσω το κεφάλι”, αλλά μέχρι εκεί. Μου έστειλαν ένα
εκατομμύριο μάρκα, τα οποία πήρα από ελληνική τράπεζα. Έχω και μάρτυρες».
Λίγους μήνες αργότερα, όμως, κατηγορείται για την απαγωγή τους. «Αφού έγιναν
έτσι όπως τα λένε, γιατί δεν το κατήγγειλαν στο αεροδρόμιο, και περίμεναν να
φτάσουν στη Γερμανία για να το καταγγείλουν;».

Έμπορος μοτοσυκλετών. Αυτή η υπόθεση, αλλά και μία παρόμοια με έναν
έμπορο μοτοσυκλετών, «που επίσης με εξαπάτησε αφού φόρτωσε δύο φορτηγά μηχανές
και έφυγε χωρίς να πληρώσει ό,τι χρωστούσε», όπως υποστηρίζει ο 52χρονος, τον
οδήγησαν τελικά στις φυλακές.