ΣE ΠPΩTO ENIKO Bασικό ένστικτο

HTAN TO ΠΙΟ βασικό ένστικτο με το οποίο – επιτέλους – άρχισα τις
διακοπές: να απομονωθώ από όλα και απ’ όλους όσοι συνθέτουν την καθημερινότητά
μου και απ’ όλες τις ισορροπίες που προσδιορίζουν και, γιατί όχι, εν πολλοίς
καθορίζουν τη ζωή μου. Αδύνατον, όμως. H πραγματικότητα αποδεικνύεται πως έχει
έναν δικό της τρόπο να σε βρίσκει παντού. Άλλοτε σιωπηλά, σχεδόν ύπουλα,
διεισδύει μέσα στην επιδιωκόμενη ξεγνοιασιά σου, εμποτίζοντας τα πάντα και
πρώτα απ’ όλα τη σκέψη σου. Άλλοτε εισβάλλει φανερά και κραυγαλέα, και ακόμα
και στις περιπτώσεις που η εισβολή είναι αναμενόμενη, σε αναστατώνει και έστω
και παροδικά, κυριαρχεί.

Και ούτε καν μπορείς – σε μια δραματική και… πολυέξοδη! – κίνηση να ρίξεις
τον υπολογιστή και τα τηλέφωνα στη θάλασσα, επειδή εσύ θα είσαι η πρώτη που θα
γίνεις ένα με τον βυθό, και μετά θα συμπεριφερθείς σαν το κινητό να είναι
ζήτημα ζωής και θανάτου για σένα.

Αλλά κι όταν ακόμη οι ηλεκτρονικές και δορυφορικές επικοινωνίες έχουν σιγήσει,
οι πολυπλοκότητες και τα προβλήματα της ζωής σε βρίσκουν. Μέσα από φευγαλέες
φράσεις – ο τόνος έκπληξης κι έμμεσης αποδοκιμασίας όταν η ευχάριστη παρέα των
σεμνών και συμπαθητικών «εχόντων και κατεχόντων», πρωτοβλέπει τον σκύλο σου:
«Μα δεν είναι ράτσας!». Μέσα από την ανάγωγη και αλαζονική συμπεριφορά στο
εστιατόριο ενός κυρίου που συνοδεύει μια κυρία της οποίας τα αυτιά, το στήθος
και τα χέρια κυριολεκτικά λυγίζουν από το βάρος των διαμαντιών με τα οποία
είναι φορτωμένη. Μέσα από τα λιγούρικα και ανατριχιαστικά επιθετικά προς «τους
πλουσίους» – δηλαδή κάθε έναν που έχει περισσότερα χρήματα από τον ίδιο –
λόγια που τυχαία ακούω ενός ξενοδοχειακού υπαλλήλου με φαινομενική
ξεχειλίζουσα δουλικότητα. Μέσα από τους εφιάλτες που βλέπω το βράδυ, όπου με
ζώνουν οι φόβοι ότι εάν ποτέ σταματήσω να είμαι αυτή που όλοι ποικιλοτρόπως
αντιλαμβάνονται, σταματήσω να παρέχω ό,τι αναμένεται από εμένα, θα ακυρωθεί
αυτομάτως η ίδια μου η ουσία. Γιατί, όπως λες, έτσι είναι η ζωή.