Mοιρολόγια, κλαρίνα, νταούλια

Πώς πέφτουμε με το δόξα πατρί του κρανίου πάνω σε βράχο του βυθού; Έτσι και η
Δεκαπενταυγουστιάτικη εβδομάδα των (κινηματογραφικών) παθών. Ποιος θα κόψει
εισιτήριο να δει «Το όνειρο του Ίκαρου» και ν’ ακούσει ηπειρώτικα μοιρολόγια,
νταούλια και κλαρίνα; Ο Κανείς!

Όπως όλη η Ελλάδα. Δεν παράγουμε αλλά εισπράττουμε. Έτσι και με τον «Ίκαρο»
του Κώστα Νάτση, έτσι με όλες τις ελληνικές ταινίες. Φέρε, σου λέει, ταινία
made in Greece, μόνο και μόνο για φοροαπαλλαγή. Επιδοτούμενη αγροτική
οικονομία, φοροαπαλλασσόμενη ελληνική κινηματογραφία. Ο θρίαμβος της
συντεχνίας, ο θάνατος της δημιουργίας!

«Το όνειρο του Ίκαρου»: ο Νίκος Αλιάγας… παπάς, κρατά τα δύο παιδιά στην αγκαλιά του

Πάμε τώρα στο ψητό. Την πρώτη φορά, τον περασμένο Νοέμβριο στο φεστιβάλ, κατά
Θεσσαλονίκη μεριά, εγκατέλειψα στα μισά. Ο μονότονος θόρυβος από κλαρίνα,
νταούλια, μοιρολόγια με έστειλε στην έξοδο πριν από το φινάλε και πριν από την
τελική μεγάλη έξοδο του δεκάχρονου Ηλία από άδειο και εγκαταλελειμμένο χωριό
της Άρτας. Διότι – σύμφωνα με το σενάριο, γραμμένο με αυτοβιογραφικό καημό, το
παραδέχομαι και το ομολογώ – ο Ηλίας, γιος παπά, αντί να ακούει τα γράμματα
του δάσκαλου, μετράει τις νότες του κλαρίνου. Τι θέλεις Ηλία; Να φύγω! Πού
μωρέ Ηλία; Στα πανηγύρια με την ορχήστρα. Με τους Γύφτους; Αν είναι έτσι,
Γύφτος και εγώ.

Διχασμένος ο Νάτσης, διχασμένη η σκηνοθεσία. Τα 2/3 γραφικά σαν χαλκομανία.
Όμως το 1/3, το νυχτερινό, καμωμένο με ψίθυρους, ευαισθησία και ποιητική
ανάσα. Μακάρι να ‘ταν έτσι όλη η ταινία. Κατά τ’ άλλα και επειδή ο «Ίκαρος»
ολοκληρώθηκε με ελληνογαλλική συνεργασία έχουμε: Νίκος Αλιάγας, ο παπάς και
πατέρας του Ηλία. Αν Μουγκλαλίς (η κουκλάρα, ηθοποιός αλλά και σκηνοθέτις)
παπαδιά και μάνα του ίδιου Ηλία. Ακολουθούν ο δεκάχρονος Άγγελος Σιφονιός, ο
Γιώργος Καμπερίδης, χαμηλόφωνος κι αυτός, να ορμηνεύει τον μικρό Ηλία με
γεροντική σοφία και ένας, εντελώς αλλιώτικος, καθόλου γραφικός, αλλά
συγκρατημένος Ρένος Χαραλαμπίδης, να κατασκευάζει χάρτινα φτερά για να
πετάξει, πέρα από την πλήξη και την ανθρώπινη ανυπαρξία. Μικρές αρετές μιας
αποτυχημένης προσωπικής ιστορίας!