Tου αγοριού απέναντι

Στη θέα και του δικού μας Πρωθυπουργού να σταυροκοπιέται προσερχόμενος στο «περιβόλι της Παναγιάς» έχασα κυριολεκτικά τη λαλιά μου

TO ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ θέαμα «Το τελευταίο καραβανσαράι» με συγκίνησε με την
πολιτική του τόλμη και μου ενίσχυσε την άποψη ότι ο σκεπτικισμός δεν είναι
κουσούρι και δεν προϋποθέτει κατ’ ανάγκην αδράνεια και μοναξιά.
Χρησιμοποιώντας τη δύναμη του ντοκουμέντου και της εικόνας, το πολυεθνικό
θεατρικό μπουλούκι της Αριάν Μνουσκίν μάς υποχρέωσε να αφήσουμε στην άκρη τις
βεβαιότητές μας για το πού είναι το δίκιο και πού το άδικο και να δούμε τη
διεθνή αποσταθεροποίηση, επιτέλους σοβαρά, δηλαδή πολιτικά. Χωρίς τον εθιστικό
μελοδραματισμό και την αμφισβητήσιμη ουδετερότητα των οργανώσεων, κρατικών και
μη.

Εικόνα πρώτη, «Ένας αφγανικός έρωτας»: Δύο έφηβοι, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι,
χαίρονται τον έρωτά τους στην εξοχή της Καμπούλ. Ξαφνικά μια ομάδα πάνοπλων
Ταλιμπάν κάνει γιουρούσι από το πουθενά. Με αλαλαγμούς καλούν αρωγό τους τον
Αλλάχ, φοβερίζουν το αγόρι και το αναγκάζουν να φύγει μακριά. Με συντονισμένες
κινήσεις κρεμάνε από το πλησιέστερο δέντρο την ξεφτιλισμένη.

Εικόνα δεύτερη, «Βραδιά καλοκαιριού στην Τεχεράνη»: Μια αριστερή Ιρανή
φοιτήτρια γυρίζει σπίτι λιντσαρισμένη από τους φανατικούς και τους μουλάδες. Ο
πατέρας της έντρομος αποφασίζει να τη φυγαδεύσει μαζί με τον αδελφό της στο
εξωτερικό πλην όμως ο γιόκας του δεν νιώθει διόλου απειλημένος από το
θεοκρατικό καθεστώς. Και για ποιον λόγο άλλωστε; «Μα εγώ περνάω καλά εδώ,
μπαμπά. Την άλλη βδομάδα μπαίνω στην εθνική ομάδα μπέιζμπολ»…

MIA EIKONA ίσον χίλιες λέξεις, λένε όσοι βαριούνται να γράψουν. Δεν
συμμερίζομαι καθόλου αυτή την άποψη. Στη θέα όμως και του δικού μας
Πρωθυπουργού να σταυροκοπιέται προσερχόμενος στο «περιβόλι της Παναγιάς» έχασα
κυριολεκτικά τη λαλιά μου.

Δεν είναι ο πρώτος και, πολύ φοβάμαι, ούτε ο τελευταίος Έλληνας Πρωθυπουργός
που θεωρεί εαυτόν υποχρεωμένο να διαδηλώσει την υποστήριξή του στη θεία θέληση
και στους επί γης διαπιστευμένους διαχειριστές της.

Έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα τα αφήσουμε. Το οδοιπορικό στο Άγιον Όρος είναι must
για όποιον δεν έχει κατά νου να αυτοκτονήσει πολιτικά. Παρεκτός κι αν είναι
θέλημα Θεού να μας προκύψει στο μέλλον καμιά γυναίκα, οπότε βλέποντας και
κάνοντας.

Προσωπικά πάντως, δεν διακρίνω πού ακριβώς έγκειται το «ασυμβίβαστο» αφού από
την πρόσφατη επίσκεψη του Κώστα Καραμανλή στην αθωνική πολιτεία εκείνο που –
διόλου τυχαία – «επικοινωνήθηκε» περισσότερο ήταν το προσκύνημά του στη
θαυματουργή ζώνη της Θεοτόκου.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ να προσβάλω κανέναν, έχω όμως την εντύπωση ότι το συγκεκριμένο
αξεσουάρ και ο συμβολισμός του θα ταίριαζαν χίλιες φορές περισσότερο σε μια
κυρία.

Την πεποίθησή μου αυτή ενίσχυσαν και οι συνοδοί τηλεοπτικοί ρεπόρτερ οι οποίοι
έσπευσαν να μας πληροφορήσουν από τα δελτία ότι η αγία ζώνη θεραπεύει τους
γυναικολογικούς καρκίνους και τη στειρότητα (sic)…

«Αγόρι ή κορίτσι;» αναρωτήθηκα, για να καταλήξω στο «γερό να ‘ναι και ό,τι να
‘ναι». Σ’ Ανατολή και Δύση δοκιμασμένο και αλάνθαστο.