Ένας αθώος, 400 μέρες στα σίδερα

«Έμεινα άδικα στη φυλακή δεκατρείς μήνες για χάπια που βρέθηκαν στο σπίτι
ενός θαμώνα του κλαμπ που είχα τότε, τα οποία όπως σύντομα αποδείχθηκε με
επίσημες εκθέσεις του Γενικού Χημείου του Κράτους ότι δεν ήταν ναρκωτικά, αλλά
χάπια για τη φαλάκρα και τη λιποδιάλυση». «Από εκεί που δεν είχα περάσει ούτε
έξω από το Αυτόφωρο βρέθηκα κατηγορούμενος για κακούργημα, έζησα την τραγική
εμπειρία στο Τμήμα Μεταγωγών, έμαθα καλά τις φυλακές. Ευτυχώς, αθωώθηκα
ομόφωνα στο δικαστήριο. Και τώρα που βγήκα εισπράττω αγάπη, αλλά αυτό δεν
αλλάζει όσα έγιναν».

Χρήστος Σαλαμόζης: «H απόφαση του δικαστηρίου που ομόφωνα με αθώωσε ήταν γενναία. Μέχρι και οι πάρεδροι δάκρυσαν», λέει φανερά συγκινημένος και ο ίδιος. Μέχρι να αθωωθεί έμεινε 400 μέρες στη φυλακή για χάπια που βρέθηκαν στο σπίτι θαμώνα του κλαμπ που διατηρούσε μέχρι πριν από λίγο καιρό, τα οποία όμως αποδείχθηκε από το Χημείο του Κράτους ότι δεν ήταν ναρκωτικά, αλλά χάπια για τη φαλάκρα και τη λιποδιάλυση

Ο πρώην ιδιοκτήτης του νυχτερινού κέντρου «ΗΟΜΕ» Χρήστος Σαλαμόζης μετρά τις
πρώτες μέρες της ελευθερίας του, προγραμματίζει τις διακοπές μαζί με την
οικογένειά του και προσπαθεί να οργανώσει ξανά τη ζωή του, καθώς υπέστη
οικονομική καταστροφή από αυτή τη δικαστική περιπέτεια. Έπειτα από 400 μέρες
στη φυλακή ανοίγει τις σελίδες του προσωπικού του ημερολογίου και για πρώτη
φορά δέχεται να μιλήσει δημόσια και να περιγράψει όλα όσα έγιναν και του
στέρησαν την προσωπική του ελευθερία, τα παιδιά του και τα αγαπημένα του
πρόσωπα. Όσο για το ενδεχόμενο να διεκδικήσει αποζημίωση για την άδικη κράτησή
του, λέει πως αυτό «είναι κάτι που θα το αποφασίσω μαζί με τον δικηγόρο μου
Βασίλη Αλεξανδρή. Ποιος είμαι εγώ που θα τα βάλω με ένα ολόκληρο σύστημα;».

Μικροί θεοί. «Από τη δική μου ιστορία κατάλαβα ότι κάθε δικαστής είναι
σαν ένας μικρός Θεός. Και θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός γιατί έχει να
κάνει με ανθρώπινες ζωές», λέει ο Χρήστος Σαλαμόζης και θυμάται το τελευταίο
βράδυ στις φυλακές του Κορυδαλλού, όπου επέστρεψε μετά την αθώωσή του, γιατί
όταν εκδόθηκε η απόφαση είχαν κλείσει οι υπηρεσίες και δεν μπόρεσε να
αποφυλακιστεί αμέσως. «Ήταν το μόνο βράδυ που ήρθαν στο μυαλό μου οι δικοί μου
άνθρωποι και δεν έδιωξα την εικόνα τους, όπως έκανα παλαιότερα. Όταν δεν ήξερα
αν και πότε θα έβγαινα από τη φυλακή».

Ομολογεί πως η δική του εμπειρία από το σωφρονιστικό σύστημα δεν είναι
«χαρακτηριστικό δείγμα».

Έξι αντί τρεις. «Έμαθα τα πάντα για τις φυλακές. Όμως είχα την τύχη να
εργάζομαι σχεδόν αμέσως μετά την προφυλάκισή μου, στις φυλακές του Ναυπλίου.
Δούλευα στο καφενείο από το πρωί μέχρι το βράδυ και έτσι οι ώρες περνούσαν πιο
γρήγορα. Δεν ξεχνώ όμως ότι σε άλλες πτέρυγες οι κρατούμενοι ζουν στοιβαγμένοι
ο ένας πάνω στον άλλον. Κελιά που φτιάχτηκαν για να χωράνε τρία άτομα και
μένουν έξι, με μία κοινή τουαλέτα η οποία καλύπτεται υποτυπωδώς με μία
κουρτίνα. Ίδια εικόνα και στον Κορυδαλλό, όπου εγώ έμεινα μόνο τις ημέρες της
μεταγωγής για τη δίκη μου. Αυτό όμως που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω είναι οι
εικόνες από το παλιό Τμήμα Μεταγωγών. Έμεινα δέκα μέρες. Κατσαρίδες, ποντίκια,
άθλιες συνθήκες. Νόμιζα ότι ήμουν στο Εξπρές του Μεσονυχτίου», θυμάται και
εύχεται να μη βρεθεί κανένας άλλος συνάδελφός του στην ίδια θέση με εκείνον.

Απροστάτευτοι. Το μαγαζί του λειτουργούσε μόλις 25 μέρες όταν έκαναν
την έφοδο οι αστυνομικοί, τα ξημερώματα της 26ης Ιουνίου 2005. «Μετά την
υπόθεση Δαβαράκη – Μελετόπουλου είχα πάθει σοκ. Όλοι οι επιχειρηματίες κέντρων
καθόμαστε σε ηλεκτρική καρέκλα, καθώς δεν μπορούμε να κάνουμε τους
“αστυνομικούς” και να ελέγχουμε τι έχουν στις τσέπες τους οι θαμώνες. Μακάρι
να μπορούσαν να γίνονται περισσότεροι έλεγχοι από αστυνομικούς για να είμαστε
και εμείς ήσυχοι. Ο νόμος δεν δίνει στους ιδιοκτήτες κανένα “εργαλείο” για να
φυλαχτούν. Αντίθετα, με αναχρονιστικές ρυθμίσεις που ισχύουν εδώ και δεκαετίες
βρισκόμαστε στο εδώλιο για κακούργημα», λέει ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα
αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο.

Γενναία απόφαση. «Πίστευα» προσθέτει «πως όταν βγήκαν οι εκθέσεις του
Χημείου και έδειχναν ότι δεν ήταν ναρκωτικά τα 552 χάπια που βρέθηκαν στο
σπίτι ενός Λιβανέζου θαμώνα οι δικαστές θα καταλάβαιναν. Τότε, όλες οι
εφημερίδες έγραφαν πως οι δικαστές είχαν γίνει πιο αυστηροί λόγω της έρευνας
για τα παραδικαστικά κυκλώματα, αλλά τόσο ο υπουργός Δικαιοσύνης όσο και ο
πρόεδρος του Αρείου Πάγου ζητούσαν να είναι επιεικείς στην κρίση τους. Άρχισα
πάλι να ελπίζω. Αντ’ αυτού όμως, έβλεπα τα συμβούλια να παρατείνουν την
προφυλάκισή μου. Μέχρι που έφτασα στη δίκη. Δεν ήμουν σίγουρος για τίποτα.
Μόνο για την αθωότητά μου. Τελικά, πείστηκαν και οι τρεις δικαστές. Μόλις
άκουσα παμψηφεί “αθώος” δάκρυσα. Μέχρι και οι πάρεδροι συγκινήθηκαν. Ήταν μία
γενναία απόφαση, αν και εγώ ήμουν αποφασισμένος ότι θα ασκούσα έφεση ακόμη και
αν άκουγα “αθώος λόγω αμφιβολιών”».

Με συνέλαβαν έπειτα από καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις

«Όταν οι αστυνομικοί έκαναν έφοδο στο μαγαζί, εγώ δεν ήμουν εκεί. Όταν όμως,
έμαθα για τη σύλληψη των θαμώνων, ήμουν καθημερινά έξω από το γραφείο της
ανακρίτριας. Κάθε φορά που τη ρωτούσα αν με χρειάζεται κάτι, εισέπραττα
αρνητική απάντηση. Ο δικηγόρος μου με συμβούλευσε να δηλώσω και γραπτώς την
παρουσία μου. Ήταν 30 Ιουνίου 2005. Στις 8.30 το πρωί ήμουν στην Ευελπίδων.
Κατά τις δέκα τελείωσα όλα τα διαδικαστικά και πίστευα πως είχε κλείσει αυτή η
ιστορία για μένα. Έκπληκτος πληροφορήθηκα από τον δικηγόρο μου ότι στις 10.30
τής ίδιας ημέρας, η ανακρίτρια είχε εκδώσει ένταλμα σύλληψής μου!», λέει ο
Χρήστος Σαλαμόζης.

Αυτό το ένταλμα ήταν η αρχή της δικαστικής του περιπέτειας. «Μόνος μου
εμφανίστηκα, όταν έμαθα ότι με ψάχνουν. H απόφαση ήταν ομόφωνη για την
προφυλάκισή μου. Έκανα αίτηση στο συμβούλιο, ζητώντας να αποφυλακιστώ, αλλά
απορρίφθηκε. Ήμουν επικίνδυνος, είπαν. Τους μήνες που έμεινα στη φυλακή
απογοητεύτηκα από πολλούς ανθρώπους, αλλά κέρδισα καινούργιους φίλους.
Οικονομικά έχω πλέον καταστραφεί», λέει ο κ. Σαλαμόζης, σχεδιάζοντας μετά την
αθώωσή του, ελεύθερος πια, το μέλλον του.

Θύματα δικαστικής πλάνης τέσσερις νέοι άνθρωποι

H υπόθεση της Σταυρούλας Κατσαφαρέα, η οποία φυλακίστηκε άδικα – όπως
αποδείχθηκε – τέσσερα χρόνια για τη δολοφονία των γονιών της, έχει καταγραφεί
ως η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση θύματος δικαστικής πλάνης.

Και δεν είναι η μόνη. Παρ’ όλα αυτά η ελληνική νομολογία κάθε άλλο παρά
«πλούσια» θεωρείται σε σχέση με αποφάσεις που επιδικάζουν αποζημιώσεις σε
αδίκως προφυλακισθέντες ή καταδικασθέντες. Γεγονός που, όπως λένε νομικοί,
έχει οδηγήσει επανειλημμένως σε καταδίκη της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό
Δικαστήριο.

* Ο νεαρός Γιάννης Θωμάτος κατηγορήθηκε άδικα για τον θάνατο της
φίλης του, παρά το γεγονός ότι ακόμη και οι γονείς τού θύματος από την πρώτη
στιγμή ήταν μάρτυρες υπεράσπισής του. Παρ’ όλα αυτά χρειάστηκε να μείνει έξι
μήνες στη φυλακή και να περάσουν πέντε χρόνια μέχρι να ακούσει τη λέξη «αθώος»
από τους δικαστές του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών.

* Την ίδια τύχη είχε στο παρελθόν και ο Κύπριος φοιτητής Μάριος
Γεωργίου, ο οποίος πρωτοδίκως κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία μιας
80χρονης γυναίκας στο Κουκάκι. Έμεινε στη φυλακή πάνω από δύο χρόνια μέχρι την
αθώωσή του από το Εφετείο. H μοίρα έπαιξε γι’ αυτόν τραγικό παιχνίδι, καθώς
σκοτώθηκε λίγους μήνες μετά την έκδοση της αθωωτικής απόφασης.

* Ο 26χρονος Δημήτρης Γιωργής, μικροπωλητής από την Ιωνία Βόλου,
συνελήφθη και έμεινε στη φυλακή έναν χρόνο για διακεκριμένες κλοπές που είχε
διαπράξει στενός συγγενής του με το ίδιο ονοματεπώνυμο, όπως αποδείχθηκε
τελικά στο δικαστήριο. Ήταν μάλιστα μία από τις σπάνιες φορές που οι δικαστές,
κάνοντας χρήση του νόμου για την αποζημίωση των αδίκως προφυλακισθέντων, του
επιδίκασαν 3.000 δραχμές ημερησίως για τους μήνες που πέρασε στη φυλακή.