H Pαγιάν δεν μένει πια εδώ

Την τελευταία μέρα της ζωής της, η Ραγιάν Κούντσι πήγε στο μαγαζί ενός
φίλου της στην πόλη της Τύρου του Νοτίου Λιβάνου, και αγόρασε δύο πουκάμισα
για τη νέα της δουλειά σε έναν παιδικό σταθμό. H δουλειά ήταν ιδανική: θα
μπορούσε να βγάζει χρήματα και να παίρνει και μαζί της τις δύο μικρές της κόρες.

H οσμή του θανάτου παντού. O Λιβανέζος στρατιωτικός προσπαθεί να πάρει μία ανάσα, αποστρέφοντας το πρόσωπό του από τα ερείπια ενός βομβαρδισμένου σπιτιού στην Τύρο. Στα ερείπια αυτά έχουν θαφτεί όλοι οι ένοικοι του σπιτιού

Τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης μέρας, καθώς η 30χρονη Ραγιάν κοιμόταν
πλάι στις κόρες της, την εξάχρονη Αλίκη και την τρίχρονη Σελίν, ένα ισραηλινό
πολεμικό αεροπλάνο έριξε δύο βόμβες, του ενός τόνου η καθεμία, πάνω στο σπίτι
τους στο Χόσι, ένα χωριό νότια της Τύρου. H Ραγιάν, οι κόρες της και η 78χρονη
γιαγιά της Ουμ Ζουχίρ σκοτώθηκαν, πιθανότατα όταν η πρώτη βόμβα χτύπησε την
τσιμεντένια οροφή του σπιτιού τους, μόλις μετά τις τεσσερισήμισι το πρωί. Όλα
τα μέλη της οικογένειας, καθώς και ένας αξιωματούχος του ΟΗΕ από την Γκάνα και
η γυναίκα του, οι οποίοι επίσης έμεναν στο σπίτι, σκοτώθηκαν.

Στα συντρίμμια

Και τα έξι πτώματα παρέμεναν χθες παγιδευμένα κάτω από τα συντρίμμια του
σπιτιού, παρ’ όλες τις προσπάθειες του ξαδέλφου τής Ραγιάν, Ζουχίρ Κούντσι, να
τα ανασύρει. Ο 41χρονος Κούντσι άκουσε στην τηλεόραση πως το χωριό όπου έμενε
η οικογένειά του είχε χτυπηθεί και οδήγησε επί μία ώρα από το σπίτι του στη
Σιδώνα για να φτάσει εκεί γρήγορα. Ο Κούντσι ήταν τόσο αποφασισμένος να
φροντίσει για την ασφάλεια των συγγενών του, που κινδύνευσε τη ζωή του
οδηγώντας σε έναν δρόμο που βομβαρδιζόταν από ισραηλινά αεροπλάνα – μέρος μιας
ισραηλινής αεροπορικής εκστρατείας που προκαλεί ολοένα και περισσότερα θύματα
στον άμαχο πληθυσμό και επισύρει ολοένα και περισσότερες επικρίσεις.

Με τη δημοσιογράφο

Την τραγική αυτή ιστορία των Κούντσι καταγράφει στους «Σάντεϊ Τάιμς» η Μαρί
Κόλβιν, απεσταλμένη της εφημερίδας στην Τύρο. H δημοσιογράφος συνάντησε τον
Ζουχίρ Κούντσι σε ένα νοσοκομείο στη Χόσι, δέκα μίλια από τα σύνορα, όταν
εκείνος πήγε εκεί, απελπισμένος να μάθει για την τύχη των συγγενών του. Ο
Κούντσι οδήγησε τη δημοσιογράφο στο σημείο όπου βρισκόταν το σπίτι τους. Μόλις
έφτασαν εκεί, εκείνος έτρεξε στον σωρό των τσιμεντένιων πλακών και του
λυγισμένου μετάλλου που κάποτε αποτελούσαν το σπίτι των δικών του. Άρχισε σαν
τρελός να ψάχνει να βρει έναν τρόπο να μπει μέσα στα ερείπια ενώ ακουγόταν ο
συναγερμός από ένα σχεδόν ισοπεδωμένο αυτοκίνητο BMW που υπήρχε στο γκαράζ,
ανακατεμένος με τον θόρυβο των πολεμικών αεροπλάνων που κύκλωναν την περιοχή.

Είχαν λειώσει

Ψάχνοντας να βρουν έναν τρόπο να μπουν στα συντρίμμια του πίσω μέρους του
σπιτιού, το οποίο κάποτε ήταν βίλα, ο τραγικός άνδρας και η δημοσιογράφος
βρήκαν μία είσοδο, μισοκλεισμένη από ένα μεγάλο κομμάτι τσιμέντου. Μαζί, οι
δυο τους πέρασαν κάτω από αυτό, και βρέθηκαν σε έναν χώρο που έμοιαζε να ήταν
αίθουσα υποδοχής.

Εκεί, τα πάντα – ένα τραπέζι, ένα ντουλαπάκι, οικογενειακές φωτογραφίες –
είχαν λειώσει. Ο Κούντσι πανικοβλήθηκε. Με το πρόσωπό του παραμορφωμένο από
την οδύνη, άρχισε να τρέχει από τη μία γωνία του δωματίου στην άλλη,
ουρλιάζοντας το όνομα των δικών του. Μετά άρχισε να τρέχει πιο βαθιά μέσα στα
ερείπια, στα σκαλιά μιας μισοδιαλυμένης σκάλας, φωνάζοντας: «Ραγιάν! Ραγιάν!»,
ξανά και ξανά.

«Δεν θα τους βρεις»

H δημοσιογράφος στεκόταν στην αρχή της σκάλας αμήχανη, ακούγοντας τον Κούντσι
να σπαράζει ταυτόχρονα με τον ήχο ενός πολεμικού αεροπλάνου που έμοιαζε να
πετάει ολοένα και χαμηλότερα. Γνωρίζοντας πως πολλοί στόχοι βομβαρδίζονται και
δεύτερη φορά, αντιλήφθηκε πως μπορεί να βρίσκονται σε σοβαρό κίνδυνο. «Δεν θα
τους βρεις», είπε στον Κούντσι, μόλις τον είδε να ξανακατεβαίνει τις σκάλες.
«Εμείς εν τω μεταξύ πρέπει να βγούμε από εδώ μέσα». Ο Κούντσι απλώς ούρλιαζε.
Ένα τέταρτο αργότερα, η δημοσιογράφος κατόρθωσε να τον πείσει να βγουν από τα
ερείπια. Έτσι σώθηκαν εκείνοι.