Aυτά τα χέρια του χασάπη…

«Αυτή η νύχτα έχει θέρμες… Αυτά τα χέρια του χασάπη, δεν θα
καθαριστούν μ’ όλα τα μυρωδικά της Αραβίας…» («Μάκβεθ»)

Ανταπόκριση από τη Βηρυτό. Πόσο πιο μεγάλα πια πρέπει να γίνουν τα μάτια αυτών των παιδιών; Πόσο τρόμο, πόση φρίκη πρέπει να χωρέσει το βλέμμα τους; Κι αυτές οι μανάδες…

KAI ΠΩΣ TO ‘ΘΕΛΑ να γράψω σήμερα – τελευταία μέρα πριν από την άδειά
μου – ένα ανάλαφρο κείμενο. Διακοπές έρχονται, θάλασσα και παραλία και
λιακάδες έρχονται. Και παιδιά με κουβαδάκια στην άμμο, μυρωδιές ανάκατες από
φύκια, αντηλιακά και γρανίτες. Ότι απόμεινε, δηλαδή. Ότι περίσσεψε από ένα
καλοκαίρι που η ανέχεια το έβαλε στο πλυντήριο και μάζεψε στο πλύσιμο.

Ο μήνας των διακοπών, το πάλαι ποτέ μιλάμε, τώρα δεκαπενθήμερο. Το
δεκαπενθήμερο, εβδομάδα. H εβδομάδα, τριήμερο. Το τριήμερο, Σαββατοκύριακο. Το
Σαββατοκύριακο – άντε και καλά σαράντα (δευτερόλεπτα)!

Παρ’ όλα αυτά. Για όλα αυτά. Το ήθελα το κείμενο το λάιτ. Την είχα ανάγκη τη
χαριτωμενιά του, την τσαχπινιά του, το χάι χούι του.

Και δεν μπορώ. Δεν γίνεται. Το παλεύω και δεν μου κάθεται με τίποτα. Το φέρνω
από ‘δώ, το γυρίζω από ‘κεί, στρίβω όλο αριστερά το τιμόνι, τζίφος! Μηδέν εις
το πηλίκον!

Γιατί δεν είμαι ο Ροβινσώνας Κρούσος. Δεν ζω στο ερημονήσι με έναν Παρασκευά
ξεροσφύρι. Είμαι εδώ. Ζω εδώ. Κι αυτό το «εδώ» απέχει δυο βήματα από το
«εκεί». Το «εδώ» και το «εκεί». Ένα τσιγάρο δρόμος…

«Αυτά τα χέρια του χασάπη, δεν θα καθαριστούν μ’ όλα τα μυρωδικά της
Αραβίας…»

Γαμώ την ώρα που άνοιξα την εφημερίδα. Ανάθεμα τη στιγμή που έβαλα το δελτίο
των οχτώ. Ανταπόκριση από τη Βηρυτό. Πόσο πιο μεγάλα πια πρέπει να γίνουν τα
μάτια αυτών των παιδιών; Πόσο τρόμο, πόση φρίκη πρέπει να χωρέσει το βλέμμα
τους; Κι αυτές οι μανάδες… Με το μωρό στο ένα χέρι και τις πάνες στο άλλο.
Και τα πλοία. Που πετάνε έξω τους Έλληνες για να παραχώσουν τους Αμερικάνους.
Που προσπερνάνε το λεωφορείο 22 που περιμένει να επιβιβαστεί και πάνε στο 26.
Γιατί το 22 έχει Έλληνες. Και το 26 Αμερικανάκια. Τα παιδιά ενός ανώτερου
θεού…Του Μπους, συγκεκριμένα. Που ξέχασε ο μαλάκας το μικρόφωνο ανοιχτό και
είπε πάλι τις παπαριές του: «This shit!». Κι από πάνω του ο Βρετανός
πρωθυπουργός. Ούτε τ’ όνομά του δεν μπορώ να γράψω. Καθιστός κι αραχτός ο
Μπους. Από πάνω σκυμμένος ο ακατονόμαστος. Όπως όλοι οι καλοί σερβιτόροι. Οι
λακέδες που σκύβουν δουλικά πάνω από τ’ αφεντικά τους…

«Αυτά τα χέρια του χασάπη, δεν θα καθαριστούν μ’ όλα τα μυρωδικά της
Αραβίας…»

ΑΠ’ TH MIA, η ανταπόκριση από τη Βηρυτό. Κι απ’ την άλλη, η ανταπόκριση
από τη Χάιφα. Το 97%, λέει, εκεί είναι υπέρ των Ισραηλινών. Τους είδαμε στις
οθόνες μας. «Θα νικήσουμε, θα ξεσκίσουμε, θα τσακίσουμε!». Μες στην υστερία
και στην εθνικιστική παράνοια. Και μέσα στα ύστερα του κόσμου, μπαίνει ο
ανταποκριτής μας σε ένα ανθοπωλείο στη Χάιφα. Και μιλάει η λουλουδού: «H
ομορφιά είναι τα λουλούδια και τα λουλούδια είναι ο κόσμος». Ή κάτι τέτοιο –
αντίστοιχα κουλό! Αν αυτός δεν είναι ο ακριβής ορισμός του σουρεαλισμού, τότε
δεν ξέρω κι εγώ τι είναι…

«Αυτά τα χέρια του χασάπη, δεν θα καθαριστούν μ’ όλα τα μυρωδικά της
Αραβίας…»

OTAN HMOYNA MIKPH, είχα διαβάσει την «Έξοδο». Συγγραφέας ο Λέον
Γιούρις. Θέμα ο αγώνας των Εβραίων να στεριώσουν κάπου μετά το Ολοκαύτωμα – το
θέμα. Πολύ καλογραμμένο βιβλίο.

Προπαγανδιστικό μεν, μαστόρικο δε. Όταν το τέλειωσα, είχε ματώσει η ψυχή μου.
Τότε…

Τώρα – αναρωτιέμαι! Προσπαθώ να καταλάβω πώς ένας λαός που έζησε στο πετσί του
τον παράλογο αφανισμό, προκαλεί τον παράλογο αφανισμό. Πώς ένας λαός που
αποδεκατίζεται, αποδεκατίζει. Πώς η γενοκτονία γίνεται η μάνα της γενοκτονίας.
Κι ο θάνατος, πατέρας του θανάτου…

«Αυτά τα χέρια του χασάπη…».

ΥΓ: Δεν ξέρω τι να πω. «Ραντεβού τον Σεπτέμβρη»; «Να περνάτε καλά»;
Ειλικρινά… Δεν ξέρω πώς να τελειώσω αυτό το κείμενο…