MATIEΣ Tο νυστέρι

Είμαι πενήντα χρόνια στο επάγγελμα. Προ πολλού με χαρακτηρίζουν «άτομο της
τρίτης ηλικίας». Γεροντάρα δηλαδή. Παλιά, στα τριάντα μου, στα σαράντα, μου
λέγανε: «Τώρα που είσαι νέος θα κουράζεσαι και θα παίρνεις λίγα χρήματα. Μετά,
θα αράζεις και θα κερδίζεις πολύ περισσότερα». Τρίχες. Πιο σκληρά δουλεύω
τώρα: εφημερίδα, τηλεόραση, τραγούδια, βιβλία. Πού να βρω χρόνο για κάνα
θέατρο, καμιά πρέφα, κάνα ξενύχτι; Το χειρότερο: πού να βρω χρόνο για να
διαβάσω πεζογραφία, ποίηση, Ιστορία, που τόσο με ενδιαφέρουν και με βοηθούν –
ως άνθρωπο, πρωτίστως.

Και τα βιβλία έρχονται αράδα στο σπίτι μου. Φουλ και το γραφείο της
εφημερίδας! Ο Ίνδικτος, ιδίως, με τις καταπληκτικές εκδόσεις του δεν με αφήνει
να πάρω ανάσα! Τι να πιάσω και τι να αφήσω; Τις νύχτες, μοναχά, πριν πέσουν
βαριά τα βλέφαρά μου από τη νύστα, ρίχνω μια ματιά σε τρία-τέσσερα βιβλία.
Συγχρόνως! Δέκα σελίδες από ‘δώ, είκοσι από ‘κεί. Ένα πασάλειμμα δηλαδή,
γενικώς, Για να είμαι, κάπως, μέσα στα πράγματα.

Πρέπει να γράψω – χρέος, πια, είναι αυτό – για τα βιβλία μερικών συναδέλφων.
Πρώτος στη σειρά ο Σκαμπαρδώνης. Ο Γιώργος είναι φίλος μου. Ό,τι γράφει, το
ρουφάω με απληστία. Είναι έξυπνος και, χωρίς να κουράζει, χώνει βαθιά το
νυστέρι. Με ενθουσίασε το τελευταίο βιβλίο του «Πολύ βούτυρο στο τομάρι του
σκύλου» (Κέδρος). Όλη η βρώμικη Δεξιά της καραμανλικής εποχής σε παράταξη:
χαρτοκλέφτες, μπανιστιρτζήδες, περιπτεράδες-χαφιέδες, λαμόγια, αληταράδες,
νταήδες με ρόπαλα, «ξυραφάκηδες». Ο σκοτεινός βυθός της Θεσσαλονίκης από τη
μια και ο στρατηγός με τις «κλάρες» από την άλλη! Ο Σκαμπαρδώνης δεν έχει
έλεος. Εκεί που νομίζεις ότι πάει να απλώσει το χέρι για μια φιλική
σφαλιαρίτσα, βλέπεις ότι δεν κωλώνει και σφίγγει τα δόντια. Συγγραφέας με
πολλά χαρίσματα, με απίστευτα ευρήματα, σαρκαστικός, αλλά τρυφερός στο βάθος.
Και πάντοτε καίρια «πολιτικός».

Διαφωνώ με όσους λένε διάφορα περί οικογένειας, δύσκολης ενηλικίωσης,
συγκρούσεις πατέρα – κόρης, για το βιβλίο της Σοφίας Νικολαΐδου «Ο μοβ
μαέστρος» (Κέδρος). Αυτά όλα είναι τα απ’ έξω. Το ουσιαστικό για μένα: η
κοπέλα αυτή ξέρει να γράφει. Έχει μια βιαιότητα ώρες ώρες το κείμενό της, αλλά
είναι σημερινό, ειλικρινές, ερωτικό. Εγώ πέρασα πολύ ωραία πλαγιασμένος στις
σελίδες της.

Δεν έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στους πολιτικούς συντάκτες που γράφουν
μυθιστορήματα. Εξαιρέσεις λίγες: ο Γιώργος Παπαχρήστος, ο Γιώργος Λακόπουλος
και δυο-τρεις ακόμη. Το «Έγκλημα στο Da Capo» (Καστανιώτης) του Λακόπουλου μου
άρεσε ιδιαίτερα. Κύριο προσόν του συγγραφέα: δράση, δράση, δράση. Και τίποτα
περιττό.

Γλυκός, αξιοπρεπής, τρυφερός και έντιμος είναι ο Ηλίας Ανδριόπουλος, ο
καλλιτέχνης. Αυτές τις αρετές έχει και το βιβλίο του «Αφήγηση των ήχων»
(Κέδρος) που, όπως μαθαίνω, έχει μεγάλη ζήτηση. Γιατί όχι; Πρέπει. Ο Ηλίας
κράτησε και κρατάει ψηλά τη σημαία του. Κι αυτό βγαίνει και στο βιβλίο του.