PIΠEΣ Aνυποψίαστοι

EINAI απορίας άξιον γιατί το υπουργείο των Εξωτερικών χειρίστηκε με
τόσο ερασιτεχνικό τρόπο το ζήτημα του απεγκλωβισμού των Ελλήνων από τον
Λίβανο. Πιάστηκε ασφαλώς στον ύπνο. Είχε ωστόσο την ευκαιρία να κινητοποιηθεί
πολύ νωρίτερα και δεν το έκανε.

ΟΤΑΝ για παράδειγμα οι Γάλλοι ναύλωσαν το «Ιεράπετρα» για να μεταφέρουν
τους δικούς τους πολίτες, δεν βρέθηκε ούτε ένας να σκεφθεί ότι κάτι ανάλογο
έπρεπε να πράξουμε και εμείς; Κι όταν ο υφυπουργός Εξωτερικών κ. Θ. Κασσίμης
ζητούσε από τους Γάλλους να πάρουν και Έλληνες στο πλοίο, δεν ένιωσε κανείς
άβολα καθώς βρεθήκαμε να ζητάμε σαν χάρη να τους πάρουν σε ελληνικά καράβια;

Ο κ. Κασσίμης δήλωσε εκ των υστέρων «θυμωμένος» με τους Γάλλους για τη
συμπεριφορά τους. Δουλειά του όμως δεν είναι να θυμώνει, αλλά να προβλέπει και
να δίνει εγκαίρως αποτελεσματικές λύσεις. Και αυτό το έπραξε με καθυστέρηση
και αφού είχε προηγηθεί η έκρηξη του Έλληνα επιτετραμμένου κ. Σπυριδάκη στη
Βηρυτό.

H κ. Μπακογιάννη απέδωσε την έκρηξη σε κούραση και άγνοια. Μόνο που ο
κ. Σπυριδάκης ήξερε πολύ καλά τι έλεγε. Γιατί η ελληνική βοήθεια αντί να
φτάσει πρώτη – αφού και κοντά είμαστε και τα μέσα διαθέτουμε -, έφτασε με 24
ώρες καθυστέρηση. Ευτυχώς χωρίς να υπάρξουν δυσάρεστες παρενέργειες.

ΠΕΡΑ από την ανθρωπιστική πλευρά ωστόσο υπάρχει και η πολιτική. Δύο
χρόνια τώρα η Ελλάδα έχει μπει από μόνη της στο περιθώριο της Ευρώπης
αρκούμενη να εκλιπαρεί την επιείκεια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την
οικονομία και αποφεύγοντας να πάρει την παραμικρή πρωτοβουλία.

H κρίση στον Λίβανο ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τη χώρα να
ηγηθεί της επιχείρησης απομάκρυνσης των αμάχων τρίτων χωρών αναβαθμίζοντας τη
διεθνή της παρουσία. Και τα μέσα είχαμε και την πείρα. Κυβέρνηση ανοικτών
οριζόντων δεν έχουμε!