ΣE ΠPΩTO ENIKO Tώρα φτου κι απ’ την αρχή…

Σαν τώρα θυμάμαι τη χαρά στα πρόσωπα όλων αυτών που εργάζονταν στο αεροδρόμιο
της Βηρυτού… Νομίζω πέρασαν πια 10-12 χρόνια από τότε. Δεν είχε τίποτε
σπουδαίο αρχιτεκτονικά, ήταν γκρι, μπόλικο γκρι παντού. Ήταν όμως καινούργιο!
Στους ελέγχους φόραγαν στρατιωτική στολή, κανείς δεν ήταν απλά μόνο
«εργαζόμενος», ήταν και κάτι άλλο ταυτόχρονα: κυρίως στρατιώτες. Το ένιωθες
όταν τσεκάριζαν τα στοιχεία του διαβατηρίου.

Ολοκαίνουργιο τότε το αεροδρόμιο της Βηρυτού, όπως και φρέσκα τα
φρούτα-καλωσόρισμα στο ξενοδοχείο στη Λωρίδα της Γάζας. Όταν τα είδα πάνω στο
τραπέζι έχοντας δει πριν την απίστευτη φτώχεια στους δρόμους – ξέρω είναι μελό
– ήθελα να βάλω τα κλάματα…

Το δωμάτιο έβλεπε στη θάλασσα και έμοιαζε με φθηνό ενοικιαζόμενο: νιπτήρας από
ανοξείδωτο, αδρός σοβάς, ένα μεγάλο τετράγωνο τραπέζι με δυο πλαστικές
καρέκλες, ένα κρεβάτι και γυμνοί γλόμποι. Και πάνω στο τραπέζι, αναπάντεχη
κίνηση πολυτέλειας το καλαθάκι με τα φρέσκα φρούτα για το καλωσόρισμα… H
Παλαιστίνη προσπαθούσε να γίνει κράτος και μάθαινε σιγά σιγά τις τουριστικές
συνήθειες. Δεν είχε εξασφαλίσει ακόμα το δίκτυο ύδρευσης και το ρεύμα, αλλά
τέλος πάντων τα πράγματα έδειχναν να έχουν πάρει έναν δρόμο. Στη Λωρίδα της
Γάζας για πρώτη φορά έπειτα από δεκαετίες οι άντρες έκαναν οικοδομικές
εργασίες αντί για πόλεμο…

H φτώχεια ήταν παρούσα, όμως παρά τη θλίψη υπήρχε άνεμος ειρήνης. Στην Κνεσέτ
οι βουλευτές του Ισραήλ μιλούσαν για ειρήνη και πρωτοβουλίες. Στη Βηρυτό οι
άνθρωποι εξακολουθούσαν να ζουν ακόμα σε πολυκατοικίες που αντί για τοίχους
είχαν σεντόνια, όμως το βράδυ το μόνο που μας απασχολούσε ήταν να βρούμε καλό
τραπέζι στο «Blue Note».

Τώρα, φτου κι απ’ την αρχή…