ANAΛΩΣIMA Όαση δροσιάς

Κάντε το μπαλκόνι σας μια μικρή όαση δροσιάς. Έναν μικρό παράδεισο. Μάλιστα.
Χρόνια τώρα διαβάζω στα περιοδικά την προτροπή. Και την παίρνω στα σοβαρά. Το
πιστεύω βαθύτατα, ότι το μπαλκόνι μου μπορεί να γίνει μια μικρή όαση δροσιάς.
Μέχρι σπιτικό λίπασμα για τα φυτά σχηματίζεται στο μπαλκόνι μου. Τα φυτά έχουν
αυτό το προσόν, δεν καταλαβαίνουν πού βρίσκονται. Ξεγελιούνται με μια μεγάλη
γλάστρα, με λίγη υποστύλωση, μεγαλώνουν και θεριεύουν, εμφανίζουν αθώα τα
λουλουδάκια τους και καμαρώνουν λες και βρίσκονται στη ζούγκλα του Αμαζονίου.
Τα εξαπατάς με το νερό της Εταιρείας Υδάτων, περιμένεις να σε εξαπατήσουν κι
αυτά δημιουργώντας την όαση δροσιάς, το μικρό παράδεισο και τα ρέστα.
«Αλλάζουν το μικροκλίμα!», γράφουν φέτος οι τίτλοι στα περιοδικά. Άρχισε να
κατεβαίνει ο πήχυς, μου φαίνεται. Από τον παράδεισο και την όαση,
συμβιβαζόμαστε στο μικροκλίμα. Γιατί, όπως και να το κάνεις, όσο και να τα
ποτίσεις, όσο και να τα κοροϊδέψεις και να σε κοροϊδέψουν, όαση δεν
δημιουργείται στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας, πόσω μάλλον ο παράδεισος.
Χρειάζεται και κάτι παραπέρα από το μπαλκόνι. Δεν γίνεται με δέκα γλάστρες, με
το καλύτερο σετ επίπλων μπαμπού του κόσμου και τα πιο παγωμένα ποτά της
κατάψυξης να τον κατασκευάσεις τον ιδιωτικό παράδεισο, πάνω από ένα πεζοδρόμιο
που απορροφά θερμότητα μa δεν ξέρω πόση απόδοση την ημέρα – και την αποδίδει
πλέον πιστά και σε όλη τη διάρκεια της νύχτας. Δεν γίνεται ούτε μέσα – έξω από
ένα κτίριο που έχει γίνει θερμοσυσσωρευτής επί σειρά εβδομάδων. Αλλάζει ίσως
το μικροκλίμα, αλλά το «μικρό» είναι με τη μαθηματική έννοια, υποδιαίρεση του
χιλιοστού και βάλε. Αν δεν αλλάξει κάτι παραέξω, σε λίγο δεν θα μπορεί να
αλλάζει ούτε το νανοκλίμα με τους παράδεισους των μπαλκονιών.