Πρόσωπα Περί Zιντάν και ποδοσφαίρου

Ο Μαροκινός συγγραφέας Ταχάρ Μπεν Τζελούν έζησε την αποβολή του Ζιντάν σ’
ένα μπαρ του Μαρόκου. Κατάλαβε καλά, γράφει, πόσο οι Άραβες έχουν ανάγκη από
έναν ηγέτη που να μην είναι πολιτικός.

Ταχάρ Μπεν Τζελούν: «Το ποδόσφαιρο είναι ο τελευταίος εθνικισμός που είναι αποδεκτός απ’ όλους»

«Ανήκω σ’ εκείνη την κατηγορία των προσώπων που δεν παθιάζονται με το
ποδόσφαιρο», γράφει ο μυθιστοριογράφος στην ιταλική «Ρεπούμπλικα». «Αρκετοί
φίλοι μου θεωρούν ελάττωμα αυτή την έλλειψη ενδιαφέροντος, κυρίως για έναν
μυθιστοριογράφο που ο ρόλος του είναι να παρατηρεί την κοινωνία και να ερευνά
τις ψυχές. Την Κυριακή το βράδυ ερεύνησα την ψυχή και το σώμα ενός παίκτη: του
Ζιντάν. Κατάλαβα αμέσως ότι βρίσκομαι μπροστά σ’ έναν καλλιτέχνη, έναν άνδρα
πέρα από τα συνηθισμένα, μια ιδιοφυΐα που γράφει με τα πόδια, που χορεύει με
την καρδιά, που μαγεύει εκατομμύρια ανθρώπους. Και έμαθα πως το ποδόσφαιρο
είναι ο τελευταίος εθνικισμός που είναι αποδεκτός απ’ όλους, ένας σωβινισμός
στα όρια του ρατσισμού.

«Είδα τον αγώνα σ’ ένα μπαρ του Μαρόκου όπου όλοι υποστήριζαν, όχι τόσο τη
Γαλλία όσο τον Ζιντάν. Όλα τα βλεμματα ήταν στραμμένα στον Ζιντάν και σε
τίποτε άλλο από τον Ζιντάν. “Στην Εθνική Γαλλίας, 9 στους 11 είναι
Βορειοαφρικανοί”, μου επισήμανε ο διπλανός μου. Γιατί 9; Μέτρησα 7 μελαψούς
παίκτες, ο Ζιντάν γεννήθηκε στη Μασσαλία από οικογένεια Καβύλων… ο ένατος
ποιος είναι; “Μα ο μουσουλμάνος Ριμπερί!” μου φώναξε. “Είναι Γάλλος, αλλά
ασπάστηκε το Ισλάμ όταν παντρεύτηκε μια Μαγκρεμπίνα”. Ακόμη λίγο και θα έλεγε
πως το Ισλάμ τους κάνει να νικάνε.

«Και μετά ήρθε το δράμα… Μετά την κόκκινη κάρτα, η σιωπή και η απογοήτευση
πάγωσαν το μπαρ. Ο Ζιντάν δεν έπαιζε πια. Ο αγώνας δεν άξιζε πια. Ένας άνδρας
σηκώθηκε δακρυσμένος και μίλησε για ένα ντοκιμαντέρ που έδειχνε πώς οι Ιταλοί
παίκτες προπονούνται για να χτυπούν τους αντιπάλους χωρίς να τους βλέπει ο
διαιτητής. Ένα παιδί έκλαιγε λέγοντας πως οι Ιταλοί παγίδεψαν τον Ζιντάν…

«Κατάλαβα πόσο οι αραβικοί λαοί έχουν ανάγκη από έναν ηγέτη που να μην κάνει
πολιτική, κάποιον με τον οποίο να ταυτιστούν και να τους κάνει υπερήφανους…
Αλλά ας είμαστε σοβαροί: το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, ένα παιχνίδι που
αρέσει σε δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους, σύμφωνοι, αλλά και μια απίστευτη
μηχανή χρημάτων, κάτι που το κάνει να απέχει πολύ από το να είναι αθώο ή
πραγματικά ανθρώπινο. Το ποδόσφαιρο έχει γίνει μια βιομηχανία που αλέθει
δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό είναι που χαλάει το παιχνίδι και το μετατρέπει σε
μια επιχείρηση με πολλά διαπλεκόμενα συμφέροντα. Όσο για τον Ζιντάν, η καριέρα
του δεν συνοψίζεται σ’ αυτό το επεισόδιο. Ας ελπίσουμε ότι θα τον δούμε να
επιστρέφει, έστω και μόνο για να πει στους νέους να μην υποκύπτουν στη βία. Ο
λόγος του θα πιάσει χίλιες φορές περισσότερο από αυτόν οποιουδήποτε
πολιτικού».