ANAΛΩΣIMA Tο μέλλον δεν προβλέπεται

Ερημοποίηση και ανομβρία προβλέπουν για τη χώρα μας οι μελλοντολόγοι σε 70
χρόνια. Προλαβαίνουμε να τη χαρούμε. Ούτως ή άλλως, όμως, το μέλλον δεν
προβλέφθηκε ποτέ. Ποιος φανταζόταν ας πούμε, στη δεκαετία του 1970, όταν
γκρεμίζονταν τα παλιά αθηναϊκά σπίτια με μανία και κτίζονταν πολυκατοικίες,
ότι είκοσι χρόνια μετά – χάρη σε μια ηθοποιό διεθνούς καριέρας που έγινε
υπουργός – δεν θα μπορούσε κανείς να γκρεμίσει το σπίτι του αν είχε νεοκλασικά
στοιχεία και κηρυσσόταν διατηρητέο, κι ότι κάποιες γειτονιές θα καλυτέρευαν; H
βούληση των ανθρώπων έχει παράξενες συνέπειες – και μάλιστα ανθρώπων που δεν
το περιμένεις ότι θα βουληθούν. Ποιος θα φανταζόταν πρόπερσι τέτοιον καιρό,
όταν γεμάτοι αισιοδοξία και άγχος ετοιμάζαμε τους Ολυμπιακούς στη ζέστη, ότι
δύο χρόνια μετά θα περνούσαμε τέτοιον Ιούλιο, μέσα στα μελτεμάκια, δροσερό,
που δεν έχουμε δει στην Αθήνα αφ’ ότου θυμάμαι τον εαυτό μου; Κανένας, όπως
κανένας δεν φανταζόταν πριν από τρία χρόνια ότι θα φτάναμε φέτος στο σημείο να
ταλαιπωρούμαστε τόσο για να ταξιδέψουμε στα νησιά. Τότε όλοι έλεγαν ότι η
αγορά θα ανοίξει και θα πέσουν τα ναύλα. Τώρα όλοι βασανίζονται και βούληση
για οργάνωση δεν βλέπω. Αυτά τα νησιά, που τα προστατεύουμε υποτίθεται με
ακριβά όπλα τελευταίας τεχνολογίας, δεν μπορούμε να τα προσεγγίσουμε παρά
επιστρέφοντας στα καΐκια. Οπότε, ας τα αφήσουμε στην ερημιά τους και ας
μείνουμε εδώ, στην ευάερη πρωτεύουσα, με το ανανεωμένο φεστιβάλ της (ποιος
φανταζόταν ότι θα μπορούσε να αναστηθεί το Φεστιβάλ Αθηνών;) μπας και το
σκεφτούν καλύτερα όλοι. Μπορεί στο μέλλον να πιάσουν να βάψουν λευκές και μπλε
όλες αυτές τις τρομερές πολεμικές φρεγάτες που με το υστέρημά μας αγοράζουμε,
να τις βάλουν στη γραμμή Κύθνος-Λαύριο και να μας παρακαλάνε να ταξιδέψουμε.
Ποιος μπορεί να το αποκλείσει;