ΣE ΠPΩTO ENIKO Δουλειά, δουλειά, δουλειά…

Δεν μπορώ να πω ότι αιφνιδιάστηκα, όταν άκουσα τη δυσοίωνη πρόβλεψη ιδιωτικής
τράπεζας ότι όσοι ξεκίνησαν να εργάζονται μετά το 1995 θα είναι υποχρεωμένοι
να συνεχίσουν να εργάζονται ώς τα 75 τους, εφόσον το επιτρέπει η υγεία τους
βεβαίως, βεβαίως… Το περίμενα πως ακόμα και για μας που είμαστε κάτω των 30
χρόνων, αλλά έχουμε ωστόσο συμπληρώσει δέκα χρόνια δουλειάς, το μέλλον μας
είναι εργασία και πάλι εργασία: είναι θέμα αφενός απλής αριθμητικής και
αφετέρου απλής κατανόησης της πολιτικής που όλων των πολιτικών αποχρώσεων οι
κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών – πλην Σκανδιναβίας – εφαρμόζουν τα τελευταία
χρόνια.

Θέμα απλής αριθμητικής είναι, επειδή με τη μείωση των γεννήσεων και την
παράλληλη αύξηση του προσδόκιμου ζωής αυξάνονται οι συνταξιούχοι και
μειώνονται οι εργαζόμενοι. Θέμα απλής κατανόησης της οικονομικής πολιτικής που
ακολουθούν οι περισσότερες δυτικές κυβερνήσεις είναι επίσης το ζήτημα αυτό,
επειδή μονάχα έτσι εξηγείται η… σατανική σύμπτωση που όλοι παρατηρούμε τα
τελευταία χρόνια, να γίνονται ολοένα και πλουσιότεροι οι λιγοστοί πολύ
πλούσιοι και ολοένα και φτωχότεροι όλοι οι υπόλοιποι!

Ίσως γι’ αυτό, ελαφρώς διασκεδασμένη άκουσα την κυβερνητική απάντηση –
παραίνεση στην έκθεση αυτή της ιδιωτικής τράπεζας, «να αναλάβει κάθε τράπεζα
τις ευθύνες της και να καθήσει στο τραπέζι της συλλογικής και κλαδικής
διαπραγμάτευσης». Όχι επειδή δεν πρέπει να το πράξει αυτό κάθε τράπεζα, αλλά
επειδή είναι γνωστό ότι στην όποια ανευθυνότητα ή εξαχρείωση του ιδιωτικού
τομέα, καταλυτικό ρόλο παίζει το κράτος. Γι’ αυτό και το κόλπο «κακοί ιδιώτες
(εν προκειμένω τράπεζες) – καλή κυβέρνηση» – good cop bad cop, όπως το
αποκαλούν οι Αμερικανοί που πρωτοεφάρμοσαν τη διαπραγματευτική αυτή τακτική –
δεν πιάνει πια. Σε κανέναν. Ούτε σε μας τους γεννηθέντες μετά το ’75, οι
οποίοι, ούτως ή άλλως, ούτε σε σύνταξη ούτε σε οτιδήποτε άλλο πιστεύουμε. Πια.