ANAΛΩΣIMA Οι στάχτες της γνώσης

«Τόσα χρόνια δίδαξα στα Γυμνάσια της Νέας Υόρκης, στο κέντρο και στις
γειτονιές, στα Επαγγελματικά τών υποβαθμισμένων συνοικιών και στα περιζήτητα
του κέντρου όπου περνάς με εξετάσεις. Είδα χιλιάδες γονείς χιλιάδων παιδιών
και όλοι με ρωτούσαν τι κάνει το παιδί στην τάξη, θα τα καταφέρει, θα πάρει
καλούς βαθμούς, θα πετύχει; Πάντα εννοούσαν αν θα βρει καλή δουλειά ή θα
κερδίσει λεφτά. Μόνο μια φορά, όλα αυτά τα χρόνια, μία μόνο μητέρα ήρθε και με
ρώτησε απλώς: “Χαίρεται ο γιος μου στο σχολείο;” Μόνο μία φορά, όλα αυτά τα
χρόνια. Της απάντησα, ναι. Και με ευχαρίστησε, χαιρέτησε χαμογελαστή, γύρισε
κι έφυγε». Αυτά γράφει ο Φρανκ ΜακΚορτ, συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Οι στάχτες
της Άντζελας», το οποίο έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά κι έχει γυριστεί και
ταινία. Υπήρξε δάσκαλος επί τριάντα χρόνια και όταν πήρε σύνταξη έγραψε την
ιστορία των παιδικών του χρόνων στην Ιρλανδία. Το βιβλίο είχε μεγάλη επιτυχία
κι έτσι έγινε διάσημος στα 67 του. Συνέχισε να γράφει τις αναμνήσεις του – το
δεύτερο βιβλίο του αφορά τα πρώτα του χρόνια ως μετανάστης στην Αμερική, μέχρι
να καταφέρει να σπουδάσει και να γίνει δάσκαλος, το τρίτο καταγράφει τις
εμπειρίες από την καριέρα του ως δασκάλου. Το εκπαιδευτικό σύστημα, από ό,τι
καταλαβαίνει κανείς, είναι αρκετά διαφορετικό από το δικό μας, αλλά φαίνεται
ότι οι γονείς έχουν την ίδια αγωνία – θα τα καταφέρει το παιδί, θα πετύχει, θα
βγάλει λεφτά; Εδώ που τα λέμε, η χαρά δεν βαθμολογείται και ακόμα δεν έχει
αποδειχθεί με αριθμούς, με βαθμούς ή με στατιστικές ότι μπορεί πραγματικά να
χρησιμεύει σε κάτι.