ΠANΟΣ KATΣIMIXAΣ «Δεν πληρώνω. Mη σώσουν και παίξουν τα τραγούδια μου»

«Εμείς, παλιά, ήμασταν πολύ ρομαντικοί, το βλέπαμε πάντα με ερασιτεχνική νοοτροπία το τραγούδι. Δεν ξέρω όμως αν είναι έτσι οι νεώτεροι», λέει ο Πάνος Κατσιμίχας

Με τους δικούς του ρυθμούς και με τους δικούς του όρους. Το 2005 πήρε την
κιθάρα του, το γκρουπ του και των ομματιών του και όργωσε την Ελλάδα, χειμώνα
και καλοκαίρι και έκανε τις «Μπαλάντες των Πολυκατοικιών» χρυσές. Τον επόμενο
χειμώνα (του 2006) αποφάσισε να στραφεί εντός και τώρα πάλι προς τη δόξα
τραβά.

Στο σήμερα λοιπόν. Καλοκαίρι του 2006 με τον Πάνο Κατσιμίχα και τους μουσικούς
του. Και τους φίλους του απ’ τα παλιά. Τον Τόλη Φασόη (των Sharp Ties) και τον
Μάνο Ξυδού (των Πυξ Λαξ).

«Το ’80 ήταν που είχα πάει για πολλοστή φορά στην EMI να δώσω την κασέτα με τα
“Ζεστά Ποτά” όπου πήρα πάλι αρνητική απάντηση. Ξαφνικά ξεπροβάλλει από ένα
γραφείο ο Μάνος και μου λέει “αν ήταν στο χέρι μου πάντως, φίλε, θα τον έβγαζα
αύριο αυτό τον δίσκο, αλλά δυστυχώς είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης εδώ
μέσα”. Όταν βγήκε ο δίσκος έπειτα από 5 χρόνια, θυμήθηκε το γεγονός ο Χάρης,
ρωτήσαμε το όνομά του κι έτσι του αφιερώσαμε την “Μπαλάντα του Φάνη”».

Θα κάνουν συναυλίες μαζί όλο το καλοκαίρι, «15 ή 20, όσες μπορέσουμε» λέει.
«Είμαι πολύ ευχαριστημένος που συνεργάζομαι και με τους δύο»…

Οι «Μπαλάντες των Πολυκατοικιών» (ο πρώτος προσωπικός δίσκος μετά την
αποχώρηση του Χάρη) είχαν την πιο άμεση διαφήμιση μέσα από τα λάιβ σου. Τελικά
είναι πιο δυνατή η άμεση επαφή με το κοινό απ’ ό,τι μέσα από τα πλέι λιστ των
ραδιοφώνων;

Επειδή εγώ δεν είχα καμία όρεξη ούτε να πληρώσω, ούτε να πέσω στα τέσσερα και
να παρακαλάω να παίζουν τα τραγούδια μου, αποφάσισα να πάρω αυτά τα τραγούδια
στην πλάτη μου, να φτιάξω ένα μικρό συγκρότημα, να ξαναγίνω 25 χρόνων και να
κάνω περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Κι αυτό έκανα. «A λα παλιά», ροκ εν ρολ και
ξερό ψωμί. Και αποδείχτηκε ότι αυτός ο τρόπος είχε άμεσα αποτελέσματα, γιατί
πέρυσι το καλοκαίρι, 15 Ιουνίου, ο δίσκος έγινε χρυσός. Παλιά οι παραγωγοί
έπαιζαν κατά βούληση ένα, δύο, τρία τραγούδια ή και όλα. Τώρα δεν υπάρχει
αυτό. Τώρα τα τραγούδια παίζονται με βάση τα play list και δεν υπάρχει
περίπτωση να αναπτυχθεί σχέση αγάπης μεταξύ ραδιοφώνου κι ενός δίσκου. H μόνη
σχέση που αναπτύσσεται είναι οικονομικής φύσεως.

Στον επόμενο δίσκο πώς σκοπεύεις να κινηθείς;

Με τον ίδιο τρόπο βέβαια. Γιατί επαναλαμβάνω ότι δεν σκοπεύω ούτε να
προσαρμοστώ, ούτε να πέσω στα τέσσερα, ούτε να πληρώσω για να παίζονται τα
τραγούδια μου. Αν είναι να κάνω τέτοια πράγματα, μη σώσουν και παιχτούν…

Τι να περιμένουμε;

Έπειτα από πολλές συζητήσεις αποφασίσαμε να κάνουμε ένα best. Μπήκαμε στο
στούντιο και αρχίσαμε να γράφουμε. Τα τραγούδια γράφτηκαν όλα απ’ την αρχή,
σχεδόν με τους ίδιους μουσικούς. Να κάνω εδώ μια διευκρίνιση. Τον όρο best τον
χρησιμοποιούμε με την ίδια λογική που χρησιμοποιούνται πλέον λέξεις που έχουν
ενσωματωθεί στην καθομιλουμένη, όπως marketing, album, show biz, sms κ.λπ.

Αυτό το διευκρινίζω για να μην κατηγορηθούμε για γλωσσικό βαρβαρισμό ή
ξενομανία. Όμως best δεν σημαίνει σώνει και καλά τα καλύτερα από ποιοτική
άποψη (άλλωστε ποιος θα το κρίνει αυτό;) αλλά τα πλέον δημοφιλή. Αυτά τα 35
τραγούδια συμπληρώθηκαν από ένα άλλο πακέτο τραγουδιών, τα οποία ονομάσαμε The
Rest, «The Best Und The Rest» – και στα rest περιλαμβάνονται τραγούδια που
εμείς θεωρήσαμε πολύ καλά, αλλά δεν είχαν παιχτεί στα ραδιόφωνα. Αυτά τα δύο
συμπληρώνουν το σύνολο της μουσικής μας εικόνας, το τι ακριβώς κάναμε.

Τα δύο CDs θα συνοδεύονται και από δυο DVD, τη «Χρονογραφία» (χρονολογική
εξιστόρηση των δίσκων μας με αναφορές στην εποχή που γράφτηκαν τα τραγούδια)
και το δεύτερο DVD είναι μια παράσταση – συναυλία κλειστού χώρου,
χειμωνιάτικη, γυρισμένη από ερασιτεχνική κάμερα. Έχει τη νοοτροπία, την
αυθεντικότητα και τη συγκίνηση ενός ντοκουμέντου, δεδομένου ότι δεν έχει
παιχτεί ποτέ στην τηλεόραση.

«Νομίζω ότι κάθε συναυλία κρατάει 15 λεπτά»

Ύστερα από τόσα χρόνια στον χώρο, υπάρχει κάτι που κυνηγάς;

Αυτό που κυνηγώ είναι πάρα πολύ απλό και συγχρόνως δύσκολο, αλλά έχω τον τρόπο
πια, τη γνώση και την εμπειρία να το πετυχαίνω. Αυτό που κυνηγώ είναι να
τραγουδάω και να αισθάνομαι κάθε λέξη και κάθε νότα βαθιά στην ψυχή μου. Να το
κάνω όσο πιο συνειδητά γίνεται και γι’ αυτό, τα τελευταία χρόνια, κάθε φορά
που τραγουδάω νομίζω ότι η συναυλία διαρκεί 15 λεπτά.

Τελικά το επάγγελμά σας είναι χούι ή επάγγελμα;

To έχουμε πει εκατό χιλιάδες φορές. Είναι χούι. Πρώτα φεύγει το χούι και μετά
η ψυχή. Όλοι αυτοί που ξεκινάνε αυτή τη δουλειά είναι βλαμμένοι άνθρωποι.
Κανείς φυσιολογικός δεν ξεκινάει να κάνει κάτι που δεν έχει την παραμικρή εξασφάλιση…