MOYNTIOΛOΓIO

Αμφιταλαντεύτηκαν πολύ οι θεοί της μπάλας. Ένας ημίθεος θα έφευγε, ωραία, αλλά
πώς; Του είχαν χαρίσει τη σφραγίδα της δωρεάς και αυτός τους το είχε
ανταποδώσει με χάρη, σεμνότητα και αξιοπρέπεια. Μοιράστηκε το χάρισμά του με
πολύ κόσμο και γι’ αυτό το ελάφρυνε. Τώρα όμως, στο τέλος, θα άφηναν να τους
παρασύρει η απόλαυση που έπαιρναν από το ίδιο το δημιούργημά τους ή θα τους
ένοιαζε να αποδώσουν κάποιου είδους δικαιοσύνη; Θα άφηναν οι θεοί την ύβρι
εντελώς ατιμώρητη; Πού ακούστηκε να διαλέγει ένας θνητός μόνος του πότε θα
φύγει και μάλιστα να αναγγέλλει ότι θα φύγει νικητής; Κι εκείνη την άλλη
«αναχώρηση» από την Εθνική ομάδα, που την πήρε πίσω, επειδή άκουσε στον ύπνο
του μια φωνή (τι ιεροσυλία!), θα την ξεχνούσαν τελείως, ενώ σε τόσους και
τόσους αθλητές είχαν δώσει να καταλάβουν πως επιστροφή σημαίνει απλώς
πισωγύρισμα; Και τέλος, αν του πρόσφεραν την τελική δικαίωση, πώς να
παραβλέψουν ότι δεν θα τη χαιρόταν μόνος του, ότι θα κοκορευόταν μαζί του μια
ολόκληρη ομάδα που δεν ήταν σίγουρο ότι την άξιζε, ένας προπονητής που ήταν
ακόμα λιγότερο σίγουρο ότι μόχθησε και ένας λαός, που ήταν σχεδόν βέβαιο ότι
δεν του χρωστούσαν τίποτα;

Τον λόγο πήρε πρώτος ο Τσαλίμ, ο θεός της ντρίμπλας (το δωδεκάθεο της μπάλας
δεν θα μπορούσε παρά να είναι πολυπολιτισμικό). «Θέλω να τον ξαναδώ να κάνει
εκείνο το γύρισμα γύρω από τον άξονά του, πρόκειται για έργο τέχνης, ας το
χαρούμε μια τελευταία φορά». «Του δώσαμε τη χάρη της απλότητας», είπε ο
Ρίνους, ο θεός της τακτικής, «και δεν υπάρχει τίποτα πιο απλό από τη νίκη».
«Από πλευράς γκολ έχει κλείσει με τα δύο τού τελικού τού 1998 και το γυριστό
που εμπνεύστηκα με τη Λεβερκούζεν», ξεκαθάρισε ο Μπόμπερ, ο βασιλιάς του
σκοραρίσματος, που είχε θυμώσει από τότε που ο Ρονάλντο ξεπέρασε τον θνητό
συνονόματό του. «Θα σας πω εγώ τι θα γίνει», πήρε τελευταίος τον λόγο ο
Πελεγκίτο, ο βασιλιάς των θεών της μπάλας. «Τον ανεβάσαμε τόσο ψηλά που δεν
μπορούμε πια να τον συντρίψουμε. Οφείλουμε όμως να τον παιδέψουμε».

Έτσι κι έγινε. Στα δύο πρώτα ματς σερνόταν, στο τρίτο απουσίασε, οι «ειδικοί»
ξεσκόνιζαν τους επιταφίους και το βιτριόλι τους. Στον δεύτερο γύρο ήρθε το
άγγιγμα, έδιωξε τα χρόνια, ξανάγινε ο εαυτός του, άγγιξε τα σύννεφα, λύσσαξαν
οι κόλακες. Το τελευταίο όμως χαρτί οι θεοί της μπάλας το κρατάνε ακόμα στα
χέρια τους: ανάμεσα στον Ζινεντίν Ζιντάν και την αιωνιότητα του τελικού δεν
παρεμβάλλεται, όπως νομίζουν οι πολλοί, η Πορτογαλία, αλλά μια κίτρινη κάρτα,
που δεν έχουν ακόμα αποφασίσει αν θα βγάλει μεθαύριο από το τσεπάκι του ένας
κύριος με μαύρα.