ANAΛΩΣIMA Tσίμπα – τσίμπα

Αχ, αρχίζω να θυμάμαι τα νιάτα μου… Έτσι περνούσαμε κι εμείς το καλοκαίρι,
με αγωνία. Θα περάσουμε δεν θα περάσουμε, δεν ξέραμε. Δίναμε τον Ιούνιο για
Απολυτήριο, τον Σεπτέμβριο Εισαγωγικές, το καλοκαίρι διαβάζαμε, δύσκολα
χρόνια. Αυτή ήταν ζωή, βουτηγμένη στο σασπένς. Έτσι και τώρα, θα περάσουν όσοι
πήραν κάτω από τη βάση δεν θα περάσουν, όποιος βγάλει συμπέρασμα κερδίζει
χρυσούν ωρολόγιον. Θα μπορούσε να μπει και στο Πάμε Στοίχημα, όλο και κάτι θα
τσιμπούσαμε, που λέει και η διαφήμιση του καζίνου. Γενικώς το τσίμπημα
αποδεικνύεται λίαν ανερχόμενη αξία. Γιατί έρχονται και οι δημοτικές εκλογές,
οπότε κάτι θα τσιμπήσει και η κυβέρνηση αφήνοντας τους ιδιοκτήτες δυαριών προς
ενοικίαση σε φοιτητές να ζούνε με την ελπίδα, όπως έλεγε και η άλλη διαφήμιση.
Κάντε τα Μηχανογραφικά παιδιά να σας βρίσκονται, να ασχολούνται και οι
μηχανογράφοι το καλοκαίρι. Ίσως τσιμπήσουν κι αυτοί καμιά υπερωρία. Ακόμα και
λίγοι να γλιτώσουν από την καρμανιόλα της βάσης του 10, κάποιους φοιτητές θα
τσιμπήσουν και τα TEI και τα AEI που κινδυνεύουν με υπολειτουργία, να περάσουν
έναν χρόνο στο τσιμπητό. Λέτε να γίνει κανένα θαύμα στο μεταξύ, να σκεφθεί το
υπουργείο κάποια πιο ορθολογική οργάνωση, εξετάσεις που θα κάνει η κάθε Σχολή
χωριστά, ας πούμε, ή ομαδοποίηση των Τμημάτων με δυνατότητα αλλαγής στην
πορεία των φοιτητών, ανάλογα με την κλίση τους και την επίδοσή τους; Θα
μπορούσε, αν είναι αληθινό το σοκ που πάθαμε, αν στ’ αλήθεια μάς πονά το να
χάνουν την ευκαιρία να σπουδάσουν μερικές χιλιάδες παιδιά, αν καταλαβαίνουμε
ότι όλοι μας θα βρεθούμε χαμένοι όταν κλείσουν Τμήματα και οι φοιτητές
λιγοστέψουν, θα μπορούσαν να αρχίσουν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Τι λέω τώρα
κι εγώ ε; μύγα θα με τσίμπησε.