Δέκα χρόνια ζωής με νέα καρδιά

Τον Μάιο του 1996, η ζωή της κρεμόταν από μια κλωστή. Ορισμένοι γιατροί
προέβλεπαν ότι δεν της έμεναν παρά δύο μήνες ζωής.

«Το πρώτο διάστημα μετά τη μεταμόσχευση, ο οργανισμός μου πήγε να απορρίψει το μόσχευμα. Ευτυχώς όλα ξεπεράστηκαν και τώρα είμαι μια χαρά. Ζω δέκα χρόνια, ενώ θα είχα πεθάνει σε μερικούς μήνες» λέει η Βασιλική Ζουζούνη κοιτάζοντας με ευγνωμοσύνη τον γιατρό της, διευθυντή του Μεταμοσχευτικού Κέντρου στο Ωνάσειο Πέτρο Αλιβιζάτο

Έχουν περάσει δέκα χρόνια και ένας μήνας και η κ. Βασιλική Ζουζούνη ζει μια
φυσιολογική ζωή με τα παιδιά και τα εγγόνια της! Ήταν από τους πρώτους
ασθενείς που υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση καρδιάς στη χώρα μας. «Όταν μπήκα στο
Ωνάσειο, δεν μπορούσα να περπατήσω, ούτε να μιλήσω καλά καλά. Το να πεθάνω
ήταν θέμα χρόνου. Σήμερα είμαι μια χαρά και το οφείλω στην προσφορά κάποιων
ανθρώπων», λέει στα «NEA» η 64χρονη από την Καλαμάτα.

H κ. Ζουζούνη μπήκε στη λίστα των υποψηφίων για μεταμόσχευση καρδιάς όταν
βρισκόταν σε τελικό στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας. Χρειάστηκε να της
τοποθετηθεί σύστημα συνεχούς χορήγησης φαρμάκων για να κρατηθεί στη ζωή έως
ότου βρεθεί το κατάλληλο μόσχευμα. Νοσηλεύθηκε για αρκετό διάστημα στο Ωνάσειο
Καρδιοχειρουργικό Κέντρο μέχρι να ανακτήσει τις δυνάμεις της και να μπορεί να
υποβληθεί σε μεταμόσχευση.

Το τηλεφώνημα

Στις 30 Μαΐου 1996 χτύπησε ο βομβητής που της είχαν δώσει για την πολυπόθητη
ειδοποίηση. «Πήρα τηλέφωνο και μίλησα με τη συντονίστρια που μου είπε ότι
έπρεπε να βιαστώ, γιατί μάλλον είχε βρεθεί το κατάλληλο μόσχευμα. Έτρεμα από
τη χαρά και την αγωνία μου και άρχισα να προσεύχομαι να πάνε όλα καλά. Αμέσως
άρχισε ένας αγώνας δρόμου με τον γιο μου και άλλους συγγενείς για να φτάσω
εγκαίρως στο Ωνάσειο».

Το δώρο ζωής ήρθε για την κ. Ζουζούνη από την οικογένεια ενός νέου που είχε
χάσει τη ζωή του σε τροχαίο. «Στενοχωρήθηκα σαν να ήταν δικό μου παιδί», λέει
η κ. Βασιλική που είχε αφήσει ένα ευχαριστήριο γράμμα στο Ωνάσειο για τους
γονείς εκείνου του παιδιού τους οποίους ποτέ δεν γνώρισε – απαγορεύεται
άλλωστε από τη νομοθεσία ο λήπτης να έχει επαφή με τους συγγενείς του δότη.
Ήταν το δεύτερο καρδιακό μόσχευμα που έμελλε να αξιοποιηθεί στο Ωνάσειο – η κ.
Ζουζούνη ήταν η πρώτη στη λίστα για μεταμόσχευση, αλλά το πρώτο μόσχευμα δεν
ήταν κατάλληλο για την ίδια.

«Το πρώτο διάστημα μετά τη μεταμόσχευση, ο οργανισμός μου πήγε να απορρίψει το
μόσχευμα. Ευτυχώς όλα ξεπεράστηκαν και τώρα είμαι μια χαρά. Ζω δέκα χρόνια ενώ
θα είχα πεθάνει σε μερικούς μήνες. Σκέφτομαι πώς ήταν η ζωή μου τότε, δεν
μπορούσα να κάνω τίποτα, και πώς είναι τώρα που χαίρομαι τα πάντα και νομίζω
πως ξαναγεννήθηκα».

«Οι μεταμοσχευμένοι ζουν φυσιολογικά»

«H MONH διαφορά στη ζωή ενός μεταμοσχευμένου σε σχέση με τους υγιείς
είναι το ότι χρειάζεται να παίρνει κάποια φάρμακα και ότι πρέπει να προσέχει
λίγο παραπάνω τον κίνδυνο λοιμώξεων», εξηγεί ο διευθυντής του Μεταμοσχευτικού
Κέντρου στο Ωνάσειο κ. Πέτρος Αλιβιζάτος προσθέτοντας ότι «η ποιότητα ζωής δεν
μπορεί καν να συγκριθεί με όσους έχουν καρδιοπάθεια οι οποίοι πρέπει να
προσέχουν και να αποφεύγουν μια σειρά από δραστηριότητες. Οι μεταμοσχευμένοι
ζουν φυσιολογικά και κάνουν ό,τι τους αρέσει».

Τις 50 έχουν φτάσει οι μεταμοσχεύσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ώς σήμερα στο
Ωνάσειο, με δεκαετή επιβίωση που ξεπερνά το 67% – ποσοστό αρκετά υψηλότερο από
αυτό που καταγράφεται διεθνώς. Ωστόσο, η χώρα μας παραμένει από τις τελευταίες
σε δότες οργάνων.