«Θεωρούν τον Στρατό χωράφι τους»

Θα μπορούσε να είναι η απόλυτη επιτυχία – κι έτσι έδειχνε: Εννέα από τις
δεκατρείς γυναίκες αποφοίτους της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων που πήραν χθες
το ξίφος τους από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια άλωσαν ακόμη ένα
αντρικό «οχυρό», αφού είναι οι πρώτες γυναίκες αξιωματικοί στις Ελληνικές
Ένοπλες Δυνάμεις με ειδικότητα μαχίμου.

Ευαγγ. Θεοδωροπούλου. H ανθυπολοχαγός στο εξής θα φορά τον μαύρο μπερέ των Τεθωρακισμένων

Γονείς, συγγενείς και φίλοι τις χειροκρότησαν, όπως όλους τους αποφοίτους –
248 άντρες και γυναίκες. Πίσω από τα πλατιά χαμόγελα και την ειλικρινή χαρά
για την επιτυχία βρίσκεται όμως μια μεγάλη μάχη που δεν φάνηκε σε καμία από
τις δημόσιες ομιλίες ή συζητήσεις: ένας αγώνας που δεν έχει σχέση με τον στίβο
μάχης που έπρεπε κάθε λίγο να περνούν, ούτε την υπαίθρια διαβίωση στα
«σκηνάκια», το διάβασμα ή τις πορείες και τις εξετάσεις…

Πρόκειται για την «εντός των τειχών» μάχη με τον διπλανό τους, τον άντρα
συνάδελφό τους – ή τουλάχιστον για ένα σημαντικό ποσοστό νεαρών Ευέλπιδων. Μια
καθημερινή μάχη «αμφισβήτησης», «σνομπαρίσματος», «αδιαφορίας» – «ακόμα ίσως
και μίσους», λένε στα «NEA» ορισμένες από τις νεαρότερες 92 σπουδάστριες της
Σχολής.

«Θα προσπαθήσω να γίνω πιλότος στα ελικόπτερα», λέει η Νικολέττα Κοσμοπούλου (αριστερά), η οποία εντάχθηκε στη δύναμη της Αεροπορίας Στρατού

«Θεωρούν τον στρατό χωράφι τους, ενοχλούνται από την παρουσία μας και δεν το
κρύβουν. Μπήκαμε σ’ ένα “κλειστό” μέχρι τώρα επάγγελμα και αντιδρούν», είπαν
στα «NEA» δύο δευτεροετείς σπουδάστριες, που σπεύδουν πάντως να διαχωρίσουν τη
συντριπτική πλειονότητα των αντρών συναδέλφων τους αλλά και το σύνολο, όπως
τονίζουν, του προσωπικού της Σχολής.

«Ναι, υπάρχει μία τέτοια νοοτροπία που σε κάποιους λόχους φτάνει και το
15-20%», παραδέχεται δίπλα τους νεαρός Εύελπις. «Όμως τους απομονώνουμε κι
εμείς. Σιγά σιγά το αποδέχονται. Στο πρώτο έτος τα πράγματα ήταν πράγματι πιο
δύσκολα για τις κοπέλες». H νοοτροπία αυτή, όμως μας είπαν αρκετές
σπουδάστριες διαφόρων ετών, εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους: δεν τους μιλούν
στο φαγητό, στην ψυχαγωγία, στο μάθημα. «Κάποιοι νιώθω ότι μας μισούν
πραγματικά – και το δείχνουν», λέει μια πρωτοετής.

Πέντε νέες αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού. Το μέλλον τούς ανταποδίδει το χαμόγελο

Ένας από τους αξιωματικούς-εκπαιδευτές επιμένει πως πρόκειται για «φθίνουσα
νοοτροπία», καθώς, όπως λέει, πριν από μερικά χρόνια ήταν «πιο φανερή». Το
ίδιο επισημαίνει και μία από τις εννέα μάχιμες. «Πλέον στο 4ο έτος όλα είναι
καλά. Μπορεί οι περισσότεροι να διορθώθηκαν, μπορεί και εμείς να
συνηθίσαμε…», λέει – ανωνύμως κι αυτή.

H Γεωρ. Μπούχλη με το ξίφος του αξιωματικού. Θα σταδιοδρομήσει στο Πεζικό

Επωνύμως ωστόσο όλες έχουν καλά λόγια για όλους και για όλα. Τόσο οι εννέα
μάχιμες όσο και οι τέσσερις των Σωμάτων δεν κρύβουν την ικανοποίησή τους. «Το
θέλω και θα προσπαθήσω να γίνω πιλότος στα ελικόπτερα», λέει η Νικολέττα
Κοσμοπούλου που είχε δώσει και στη Σχολή Ικάρων για πιλότος. Επιλογή ήταν τα
Τεθωρακισμένα και για τη Δήμητρα Πολυβρόχου από την Αθήνα. «Θα ήταν ψέμα να πω
ότι η επαγγελματική αποκατάσταση δεν ήταν ένα κριτήριο που επέλεξα το
στρατιωτικό επάγγελμα και στη συνέχεια καριέρα στο Πεζικό», λέει η Δέσποινα
Λυγούρα από τον Αμπελώνα. Πεζικάριος – και ίσως αργότερα καταδρομέας – είναι η
Βασιλική Μιχοπούλου από τη Λαμία που έχει δύο αδελφούς υπολοχαγούς. «Ήξερα τι
να περιμένω μέσα στη Σχολή από… πρώτο χέρι», λέει και ψάχνει μέσα στο πλήθος
να βρει τα αδέλφια της. Για την Έλλη Καραπάνου πάντως, που είναι του Σώματος
Εφοδιασμού, η θητεία στη Σχολή ήταν «πολλά δάκρυα αλλά πολύ περισσότερες
χαρές».