Tα παθήματα, μαθήματα

Όνειρα τίτλου, για πρώτη φορά στην ιστορία τους κάνουν οι Ισπανοί, που βλέπουν
την εθνική τους ομάδα να «πετάει» και να βγάζει φωτιές στην επίθεση, έχοντας
σημειώσει ήδη 7 γκολ (έχει δεχθεί ένα), εξασφαλίζοντας ουσιαστικά την πρωτιά
στον 8ο όμιλο. Ο Λουίς Αραγονιές, έχοντας φτάσει το αήττητο σερί του στους 24
αγώνες, δεν συμμερίζεται βέβαια τον ενθουσιασμό των συμπατριωτών του, αλλά
κρατά χαμηλούς τόνους, ιδιαίτερα για τους παίκτες του. Ήδη όμως έχει πάρει τον
πρώτο προσωπικό τίτλο, παρουσιάζοντας μια ομάδα που δείχνει να έχει σχεδόν δύο
ισάξιες ενδεκάδες με φρεσκάδα (ο μέσος όρος μόλις ξεπερνά τα 26 χρόνια) και
καταφέρνει να φέρνει από τον πάγκο τον Ραούλ στο γήπεδο και ο τελευταίος όχι
μόνο να το αποδέχεται, αλλά να είναι και από τους καλύτερους παίκτες.

Αυτό το κλίμα στην ομάδα που έχει εμφυσήσει ο «Σοφός» (το παρατσούκλι του
Αραγονιές) είναι το καλύτερο συστατικό για ένα συγκρότημα που δείχνει μεγάλες
δυνατότητες, αλλά κουβαλάει και μια άσχημη παράδοση, αφού με εξαίρεση το
μακρινό 1950 (4η θέση) φτάνει το πολύ μέχρι τα προημιτελικά. Εκεί μάλιστα
συνήθως γνωρίζει… χιτσκοκικούς αποκλεισμούς. Όπως αυτοί στη διαδικασία των
πέναλτι το 1986 και 2002 (από Δανία και Κορέα το 2002) ή στην παράταση (από
την Ιταλία το 1994). «H ομάδα είναι φανερό ότι παίζει με τρομερή αυτοπεποίθηση
και όλα είναι πιθανά. Αυτό μπορεί να είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας»,
λέει ο Ραούλ. Το γκολ της ισοφάρισης με την Τυνησία ήταν το 44ο του με την
εθνική ομάδα σε 97 συμμετοχές και φυσικά είναι ο ρέκορντμαν για την πατρίδα
του.