ANAΛΩΣIMA Kαινούργια τώρα ζωή

Από σήμερα είμαι ένας καινούργιος άνθρωπος, ή τουλάχιστον μπορώ να αρχίσω να
αναζητώ τον αληθινό εαυτό μου. Σήμερα οι εξετάσεις του Γυμνασίου τελειώνουν –
για φέτος – οριστικά, αμετάκλητα και απόλυτα. Ακόμα δεν το έχω πιστέψει,
χρειάζομαι μια συνεδρία προσαρμογής. Ασκήσεις αυτοσυγκέντρωσης, βαθιές
αναπνοές, διαλογισμό και τάι-τσι. Έναν μήνα ολόκληρο να πρέπει να κυνηγάω δυο
εφήβους να διαβάσουν τα ίδια και τα ίδια μαθήματα που έκαναν στο σχολείο, να
προσπαθώ να τους πείσω ότι η διαδικασία είναι χρήσιμη και αναγκαία, πράγμα που
δεν πιστεύω, δεν είναι λίγο. Εκείνοι μπορεί να μην έμαθαν παπαγαλία όλα τα
μαθήματά τους, εγώ τα δικά μου τα έχω τόσο αφομοιώσει, που κοντεύουν να μου
βγουν από τα αυτιά. Τόσο το έψαλα το τροπάριο, που σχεδόν το πίστεψα. Πως ήταν
ευκαιρία, μέσα στη ζέστη, πάλι καλά που άργησε να σφίξει φέτος, ευκαιρία
μεγάλη και να μην τη χάσουν, να κάνουν επαναλήψεις σε όλα τα μαθήματα! Πως
οφείλουν να μάθουν να δουλεύουν συστηματικά και με δικό τους πρόγραμμα, να
αποκτήσουν αυτοπειθαρχία (τότε γιατί όλο τον υπόλοιπο χρόνο επαφίενται στην
ετεροπειθαρχία;). Πως δεν έπρεπε να μιλάνε με τις ώρες στο τηλέφωνο και να
κάθονται να ιδρώνουν στον υπολογιστή ανταλλάσσοντας μηνύματα, αλλά να χωρίζουν
την ύλη, να την αντιμετωπίζουν ως έδαφος προς κατάκτηση και να τη λεηλατούν
οργανωμένα και τμηματικά. Και καθώς εκείνα εξετάζονταν στη Φυσική και τα
Αρχαία, τα Μαθηματικά και τη Γλώσσα, συχνά κοβόμουν στις δοκιμασίες για την
αντοχή και την υπομονή, την πειθώ και την παιδαγωγική, την τέχνη του
συμβιβασμού και την αυτοσυγκράτηση, τις μυθικές ικανότητες να παρουσιάζεις τα
άχαρα χαριτωμένα και τις αγγαρείες ενδιαφέρουσες, που υποτίθεται ότι διαθέτουν
οι μαμάδες. Ουφ, επιτέλους τέλος. Θα άξιζε να καθιερώσουμε και γονικό
μπουγέλωμα για μια τέτοια μέρα.